جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“เย่ๆๆ วันนี้พ่อมานอนกับต้นกล้า” เด็กน้อยรีบจูงพ่อวิ่งขึ้นชั้นสาม พอเข้าห้องก็กระโดดขึ้นเตียงทันที วันที่ได้นอนทั้งกับพ่อและแม่สำหรับเด็กคนอื่นอาจมองว่านี่คือเรื่องปกติ แต่สำหรับต้นกล้าแล้วมันคือวันพิเศษ“ล้างเท้าก่อนนะต้นกล้า” “ครับแม่” เด็กน้อยรีบลงจากเตียงวิ่งไปล้างเท้าตามที่แม่บอก“เดี๋ยวแม่ไปทำกับข้าว ระหว่างนี้ลูกกับอ้ายไทร์ก็อาบน้ำไปนะ โอเคไหม”“ครับ”“ครับ”ระหว่างที่อิงดาวเดินลงบันไดไปห้องครัว ก็ต้องผ่านชั้นสองที่เป็นห้องของแนน อิงดาวได้ยินเสียงแนนคุยกับพี่เมฆ ไม่ได้อยากแอบฟังนะ แต่แนนคุยโทรศัพท์อยู่โซฟากลางห้อง ช่วงนี้รู้สึกว่าทั้งสองจะทะเลาะกันบ่อย ทั้งที่ปกติแล้วแนนกับพี่เมฆไม่ค่อยทะเลาะกันด้วยซ้ำ ประโยคถัดมาของแนนทำอิงดาวแทบล้มทั้งยืน เพราะสำหรับเธอแล้ว แนนไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทแต่แนนเป็นเหมือนครอบครัว และเธอไม่อยากต้องทำให้แนนลำบากใจ(แนนทิ้งร้านกับอิงดาวไปไม่ได้พี่ก็รู้ ไหนจะต้นกล้าอีก)(แนนรู้ แนนเข้าใจพี่ แต่พี่รอแนนอีกหน่อยได้ไหม ถ้าพี่รักแนนจริง)(แนนทำไม่ได้หรอกพี่ แนนขอโทษนะ ถ้าทำให้เรื่องของเราไปต่อไม่ได้)(แนนปวดหัว แนนขอนอนนะ)พอแนนลุกขึ้น อิงดาวก็รีบเดินลงชั้

คนตัวเล็กนอนหน้ามุ่ยมองจอโทรศัพท์ นี่มันเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้วนะที่อ้ายไทร์ไม่ได้มานอนที่นี่ ก็รู้ว่ากำลังยุ่งกับตลาด แต่แค่เวลาให้เมียกับลูกมันจะไม่มีเลยเหรอไง ล่าสุดก็ส่งรูปมาว่ากินยาดองอยู่กับอ้ายดิน กับอ้ายแทนไท จนถึงป่านนี้ก็ยังไม่ได้ทักมาหาอีกเลย ถ้าจะไม่สนใจกันขนาดนี้ก็แล้วแต่ แต่วันนี้ฉันโกรธ โกรธอ้ายไทร์ที่สุด ไหนบอกว่ารักนักหนา ไม่คิดถึงกันบ้างเลยหรือยังไงกัน ฉันนี่คิดถึงอ้ายแทบแย่ ไปรับลูกที่โรงเรียนทุกวัน พาลูกกินข้าวเย็นนู่นนี่ก็จริง แต่พอมาส่งลูกเสร็จอ้ายไทร์ก็ตรงไปทำงานต่อเลย ไม่หอมฉันมาสามวันแล้ว ใจร้ายมาก ๆ แล้วฉันล่ะอ้ายไทร์ ฉันอยู่ส่วนไหนของใจอ้าย เราเลิกกันเถอะ อิงดาวตัดสินใจพิมข้อความกดส่งไป น้ำสีใสไหลอาบแก้มคนตัวเล็ก จนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ . . วันนี้เป็นวันจันทร์ เป็นวันหยุดของอิงดาวและแนน เรานัดกันทำชาบูง่าย ๆ กินที่บ้านตามสไตล์สองสาว อิงดาวส่งต้นกล้าไปโรงเรียนเสร็จก็แวะซื้อหมูซื้อเนื้อและน้ำซุป วันนี้อิงดาวคิดว่าจะต้องคุยเรื่องวันนั้นกับแนนสักที มันคงถึงเวลาแล้ว แม้ว่าจะโกรธอ้ายไทร์อยู่มาก แต่ตอนนี้เรื่องของแนนสำคัญกับอิงดาวมากกว่า พอถึงบ้าน แนนก็เตร

คนตัวเล็กนั่งเป่าผมอยู่หน้ากระจก ส่วนไทร์กำลังอาบน้ำอยู่ หัวใจของอิงดาวเต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะ เราคบกันมาสองเดือนได้แล้ว แต่มีอะไรกันแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว เพราะว่ามีลูกเลยไม่ได้มีโอกาสทำอะไรแบบนั้นบ่อย ๆ อ้ายไทร์ขอฉันหลายครั้ง แต่ฉันก็ปฏิเสธ แล้วช่วงหลังมานี้เขาเป็นฝ่ายไม่ว่างเลยด้วย คนตัวใหญ่นุ่งผ้าขาวพันต่ำอยู่ที่สะโพกออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำไหลผ่านแผงอกกว้าง สายตาของอิงดาวมองตามหยดน้ำที่ซึมตามร่างกล้ามหน้าท้องของไทร์ มัดกล้ามแขนและไหล่ของเขาทำไมเหมือนว่ามันจะแน่นขึ้น ท่าทางสบาย ๆ ของเขาทำให้อิงดาวกลืนน้ำลายดังอึก นี่เราเป็นผู้หญิงหื่นกามเหรอ คนตัวใหญ่เดินเข้ามาหอมแก้ม และลามไปจูบที่ต้นคอเบา ๆ ลิ้นร้อนเริ่มเลียชิมต้นคอขาวขึ้นไปถึงใบหู จนคนตัวเล็กเผลอครางออกมาเบา ๆ“อ..อ้ายไทร์”“หืม” เขาหยุดการกระทำแล้วหันขึ้นมามองหน้าคนตัวเล็ก แค่เห็นสีหน้าแบบนี้ตรงนั้นมันก็ตั้งแบบอัตโนมัติ“ล็อกห้องหรือยังคะ” “เรียบร้อยครับ” อิงดาวหมุนเก้าอี้หันไปอยู่ต่อหน้าเขา ก่อนที่จะค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกทีละเม็ด เผยให้เห็นบีกีนี่ที่ซ่อนอยู่ในเสื้อเชิ้ต เป็นบิกินี่ทรงสามเหลี่ยมสีชมพู ที่ปิ

อิงดาวตื่นขึ้นมาพร้อมคราบน้ำตาจากเมื่อคืน ตั้งแต่แนนนั่งรถออกไปอิงดาวก็ร้องไห้ไม่หยุด แต่พอเจอหน้าลูกก็ต้องทำเป็นเข้มแข็ง พอลูกหลับน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาเหมือนเดิม ดีที่เมื่อวานอ้ายไทร์อยู่กับเธอตลอดเวลา เธอดีใจกับแนนมากที่พี่เมฆรักแนนและพร้อมจะสร้างครอบครัวกับแนน แต่เรื่องมันเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่ทันเตรียมใจ ยิ่งนึกย้อนถึงเรื่องราวทั้งหมดที่มีแนนเข้ามาในชีวิตก็ห้ามน้ำตาไม่ได้จริง ๆ แนนคือเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิต เธอไม่ใช่แค่เพื่อนแต่เหมือนครอบครัว อิงดาวรู้สึกติดหนี้แนนอยู่ตลอดเพราะตอนเธอเจอเรื่องที่แย่ที่สุด แนนก็ตัดสินใจอยู่ข้างเธอแบบไม่ต้องคิด วันที่เธอตั้งท้องและตัดสินใจกลับบ้านมาเลี้ยงลูก แนนทิ้งการเรียนและบอกว่าไม่ชอบเรียน อิงดาวรู้อยู่เต็มอกว่าแนนชอบเรียนขนาดไหน แต่แนนก็ยืนยันว่าจะไปช่วยเลี้ยงหลาน แต่สุดท้ายเราสองคนก็เรียนจบแล้ว เรียนแบบออนไลน์ ไปมหาลัยแค่ตอนไปสอบ วันที่ไปสอบก็ต้องฝากต้นกล้าไว้กับพ่อ เราทั้งเลี้ยงต้นกล้า เรียน และทำงานในเวลาเดียวกัน แต่มันไม่ทำให้อิงดาวรู้สึกลำบากเลยเพราะว่ามีแนนอยู่ข้าง ๆ ให้อุ่นใจเสมอ เจ้าของผมสีน้ำตาลลุกขึ้นไปล้างหน้าอาบน้ำแต่งตัว มอ

“เหลืออีกสามวัน” ตอนนี้เหลืออยู่สิบล็อค ที่ไม่ใช่ล็อคร้านค้าธรรมดา แต่เป็นร้านค้าแบบถาวรภายในตลาด ที่แทนไทและไทร์ตั้งใจทำมันออกมา และแน่นอนว่ามันแพงกว่าล็อคธรรมดาเลยไม่มีใครกล้ามาลงทุน ยิ่งกับตลาดที่ขึ้นชื่อว่าเคยเจ๊งแล้ว“กูว่ามึงกับกูต้องลงพื้นที่” ไทร์แตะไหล่แทนไทร์เบา ๆ“เฮายังบ่ได้จั๊กที่เลยบ่เฮีย” ลูกจ้างเอ่ยถาม ไทร์พยักหน้า สำหรับร้านค้าประจำภายในตลาดยังไม่มีเลยสักคนจริง ๆ แม้ว่าจะทำมาไม่ได้ใหญ่ แต่ก็ดึงงบประมาณไปเยอะอยู่ เขาเลยคิดว่าคงต้องลงพื้นที่และหาคนมาเช่าร้านให้ได้“เฮียผมรู้จักเจ๊อยู่หนึ่งคน ขายไก่ทอดเกาลงเกาหลีไรไม่รู้ แต่ผมเคยซื้อกินอยู่ โคตรอร่อย เดี๋ยวผมจะลองไปถามให้นะเฮีย” ลูกจ้างอีกคนพูดแทรกออกมา“เอ้อ ผมก็พอรู้จักอยู่ แม้ค้าขายพวกซีฟู้ด กุ้งดอกแซลมอนดอง กุ้งแช่น้ำปลา เห็นบอกว่าขายดีมากแต่ขายแค่ออนไลน์ ผมจะลองไปถามให้นะ”“แล้วมึงไปรู้จักเขาจังใด๋วะ” อีกคนถาม เพราะเห็นว่าเขาขายแค่ออนไลน์ แล้วจะไปคุยกันได้ยังไง“ผมจีบเขาอยู่” ทั้งวงหัวเราะออกมาพร้อมกัน “ผมก็มีเฮีย”“ผมกะพอฮู้จักอยู่” เสียงของทุกคนเริ่มแสดงความคิดเห็น บอกตรง ๆ ว่าไทร์ตื้นตันใจมาก คนพวกนี้