All Chapters of อิงดาวของอ้ายไทร์: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงโทรศัพท์ทำให้เจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนต้องหยุดทุกอย่าง เธอวางถ้วยขนมลอดช่องและรีบเร่งฝีเท้าไปดูว่าใครโทรมาเวลานี้ ก้มดูโทรศัพท์ก็เห็นสายที่อิงดาวไม่อยากคุ้นเคยกับมันมากนัก แต่ก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องถือสายรอนาน มันอาจทำให้คุณครูต้องอารมณ์ขึ้นไปมากกว่าเดิม“ใช่ผู้ปกครองน้องต้นกล้าไหมคะ เปิดเทอมวันแรกน้องก็ทำร้ายร่างกายเพื่อนอีกแล้วค่ะ ขอเชิญคุณแม่มาห้องปกครองหน่อยนะคะ” “ค่ะ ฉันจะรีบไปค่ะ”ใช่ คำว่าอีกแล้ว นั่นหมายความว่ามันไม่ใช่ครั้งแรก เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ลูกที่น่ารักและเลี้ยงง่ายตอนอยู่ในบ้าน ทำไมถึงได้เกเรตอนอยู่โรงเรียนได้ ฉันไม่ใช่แม่ประเภทที่จะเอาแต่พูดว่าลูกฉันเป็นคนดีนะ แต่ต้นกล้าเป็นเด็กผู้ชายที่เรียบร้อยมากจริง ๆ แต่เขาไม่ยอมบอกเหตุผลที่ต่อยเพื่อนกับคุณครูหรือแม้กระทั่งกับแม่คนนี้รอบนี้เป็นครั้งที่สามแล้วที่คุณครูจุ๋มเชิญฉันเข้าห้องผู้ปกครอง อิงดาวไม่ใช่คนใจเย็นมากนัก บางทีก็อยากจะจับเด็กดื้อมาฟาดก้นให้เข็ดสักที แต่ก็ได้แต่นึกภาพนั่นแหละ อิงดาวไม่เคยตีลูกเพราะไม่คิดว่ามันจะเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ถูก หรือบางทีเธอควรสอนลูกแบบสมัยก่อนบ้

สี่โมงเย็นตอนนี้ไทร์ลงเครื่องอยู่ที่อุดรธานี แน่นอนว่าพ่อกับแม่มารอเขาตั้งแต่สองสามชั่วโมงก่อนหน้านี้แล้ว ตาม่วงกับยายแจ่มยิ้มกว้างมาตั้งแต่ไกล ไทร์เดินตรงเข้ามากอดแม่กับพ่อทันที เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนน้ำตาคลอเบ้า ไทร์เองก็เช่นกันนี่มันก็หลายปีแล้วที่ไทร์ไม่ได้กลับบ้าน “ไทร์เอาของมาต้อนอีพ่ออีแม่ด้วยเด้อ เต็มเป๋า” “ขึ้นรถๆ แดดแฮง เดี๋ยวสิป่วยเอา” ตาม่วงพูดก่อนจะขึ้นไปนั่งรถฝั่งคนขับ ส่วนยายแจ่มก็รับผลักให้ลูกชายขึ้นไปนั่งข้างหน้า“เดี๋ยวไทร์นั่งข้างหลัง แม่นั่งหน้าโลด”“บ่ๆ แม่สินั่งหลัง”ขับรถราวหนึ่งชั่วโมงก็ถึงหนองคาย แต่กว่าจะถึงบ้าน รวมๆก็เกือบสามชั่วโมงได้ ยายแจ่มกับตาม่วงชวนลูกคุยไม่หยุดปากจนถึงบ้าน อยู่ที่นั่นเป็นไง เหนื่อยไหม ที่ทำงานเป็นไง มีเมียหรือยัง เล่นเอาไทร์ไม่มีจังหวะงีบบนรถ พอถึงบ้านไทร์ก็เอาของไปเก็บในห้อง กะว่าจะอยู่พักผ่อนที่นี่สักหนึ่งอาทิตย์ พ่อกับแม่ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจมาก เพราะปกติมากสุดลูกชายลงมาไม่เกินสามวัน ยายแจ่มบอกว่าให้ลูกไปพักผ่อนก่อน ส่วนยายแจ่มจะเข้าครัว ทีนี้แหละได้เห็นอาหารวางเต็มพื้นแน่ ๆ ส่วนตาม่วงก็ยืนยิ้มรดน้ำต้นไม้รอบบ้าน ความจริงบ้านเราม

“อิงดาว อิงดาว”“ห้ะ!” เจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนหลุดออกจากภวังค์ความคิดทั้งหมดทันทีที่แนนมาแตะไหล่ “ฉันเรียกแกมาห้าครั้งแล้วนะ” แนนรู้สึกว่าช่วงนี้เพื่อนของเธอเหม่อลอยบ่อยครั้ง ขายของวันนี้อิงดาวเหม่อลอยตลอดเวลา เสิร์ฟผิดบ้าง ตักขนมหวานหกบ้าง ทำออเดอร์ผิดบ้าง หนักขนาดนี้แปลว่าเพื่อนเธอต้องมีเรื่องในใจแน่นอน“แม่ป่วยเหรอครับ วันนี้ต้นกล้าเรียกแม่ตั้งหลายที แม่ไม่ได้ยินต้นกล้าเลย”“จริงเหรอ แม่ขอโทษนะลูก”ทั้งสองคนช่วยกันปิดร้าน ร้านขนมหวานเปิดตั้งแต่เจ็ดโมงปิดหกโมงเย็น อิงดาวพาต้นกล้ากินข้าวอาบน้ำนอนตามปกติ เธอเองก็รู้ดีว่าช่วงนี้เธอเป็นอะไร ตั้งแต่เห็นเขาวันนั้นเธอก็ไม่หยุดคิดถึงเรื่องของเขาเลย ตอนแรกตกลงกับแนนว่าจะติดต่อไปบอกเขา แต่พอเจอเขาเข้าจริงๆเธอกลับไม่กล้าทำอะไรเลยอีกไม่กี่วันก็วันเกิดลูกแล้ว เธอควรบอกอ้ายไทร์ไหมว่าต้นกล้าคือลูกของเขา เขาจะทำหน้ายังไง จะคิดยังไง จะรับได้ไหม อิงดาวไม่คิดจะขอให้เขารับผิดชอบอะไรทั้งนั้นเพราะเธอเป็นคนโกหกและตัดสินใจเองทุกอย่าง ขอแค่มาวันเกิดลูกได้ไหม แล้วถ้าเขารู้แล้วต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น แล้วถ้าอ้ายไทร์มีเมียแล้วล่ะ เมียเขาจะรับได้ไหม ฉันจะทำชี

เมื่อวานเขาอยู่บ้านนั่ง ๆ นอน ๆ ให้เวลาผ่านไปเฉย ซึ่งมันไม่ค่อยใช่แนวเขาเท่าไหร่เพราะปกติแล้วเขาเป็นคนไม่ค่อยอยู่นิ่ง ๆ วันนี้เขาเลยว่าจะไปตลาดสักหน่อย ตลาดของกำนันพาก ตลาดที่เขาไปมาตั้งแต่เด็ก ๆ คิดถึงตั๊กแตนทอด เอามาเป็นกับแกล้มจิบเบียร์เย็น ๆ ให้ชื่นใจดีกว่า เลยไปร้านขนมหวานอิงดาวด้วยดีไหมวะ ความจริงอยากไปตั้งแต่วันนั้นที่ถามยายแจ่มแล้ว แต่พอจะไปจริง ๆ กลับรู้สึกไม่กล้าซะอย่างนั้น งั้นวันนี้ซื้อของเล่นไปฝากหลานด้วยดีกว่าจะได้มีข้ออ้าง ไหน ๆ ไปแล้วก็ซื้อขนมครกใบเตยของโปรดอิงดาวไปฝากด้วยดีกว่า ไทร์คว้าเวฟสีแดงของพ่อตรงไปที่ตลาด แต่พอไปถึงเขาถึงกับต้องยืนเอ๋อ เพราะที่นี่โล่งอย่างกับว่ามันร้างมานานแล้ว แถมเขายังเห็นป้ายประกาศเซ้งกิจการพร้อมที่ดิน เขายกหูโทรศัพท์โทรหายายแจ่มทันที ว่าเรื่องมันเป็นมายังไง สรุปคือที่นี่เจ๊งได้สองปีแล้ว พอเขารู้แบบนั้นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงขึ้นอิงดาวมากกว่าเดิม สรุปเขาก็ตัดสินใจขี่รถไปที่ร้านขนมหวานของอิงดาว มันจะไม่ไกลหรอกถ้าขับรถยนต์ไป ขี่มอเตอร์ไซกว่าจะถึงก็เกือบสามสิบนาที ร้านของอิงดาวถือว่าโอเคเลย เป็นร้านขนมไทยสไตล์มินิมอล พื้นที่หน้า

หลังจากนั้นฉันกับอ้ายไทร์ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ไม่รู้ด้วยว่าเขาจะมาวันเกิดของต้นกล้าไหม ถึงอย่างนั้นฉันก็อาบน้ำแต่งตัวให้ลูกเรียบร้อย วันนี้ฉันไม่ได้ให้ลูกไปโรงเรียนและปิดร้านขนมเพราะว่าจะพาลูกไปเที่ยว ความจริงฉันจะพาลูกไปให้อาหารปลาก่อน ต้นกล้าชอบปลามาก ฉันเลยพาเขาไปบ่อย ๆ แต่วันนี้ลูกปฏิเสธฉันเพราะจะไปพร้อมพ่อฉันอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกเสร็จตั้งแต่สิบโมงจนตอนนี้บ่ายโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของเขา หรือว่า ฉันจะทำให้เขาโกรธมาก ๆ จนเขาไม่มา หน้าตาของลูกก็เริ่มไม่สดใสแบบตอนเช้า คนเป็นแม่ไม่รู้จะทำยังไง แนนก็เดินไปเดินมาสักพักแล้ว บอกว่าจะขับรถไปตามเขาให้ แต่ฉันห้ามไว้ก่อน“แม่ครับพ่อจะมาหาต้นกล้าตอนไหน”“พ่อคงกำลังยุ่ง รอหน่อยนะลูก” สุดท้ายก็มีรถกระบะคันที่ฉันคุ้นเคยมาจอดหน้าร้านตอนบ่ายโมงครึ่ง ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก น้ำตาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่ได้ แต่ก็ต้องรีบปัดออกไม่ให้ลูกเห็น ฉันรีบเดินไปเปิดประตูให้เขา วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว มันทำให้เขาดูเป็นคนละคนจากตอนที่ใส่เสื้อปุ๋ย นี่อ้ายไทร์โตขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหนนะ เขาดูเป็นผู้ใหญ่และหล่อมาก หล่อมากยิ่งกว่าแต่ก่อน “พ่อมาแล้วเหรอคร