Alle Kapitel von อิงดาวของอ้ายไทร์: Kapitel 11 – Kapitel 20

“ทำไมต้นกล้าถึงนอนกับพ่อกับแม่ไม่ได้ครับ” ตอนนี้เด็กน้อยวัยสี่ขวบเริ่ดโยนคำถามต่าง ๆ ใส่ฉัน เด็กก็ไม่ได้น่ารักตลอดเวลา ตอนหงุดหงิดก็จะเริ่มงอแง ซึ่งเป็นสิ่งปกติที่อิงดาวรับมืออยู่ทุกวัน “คือว่าพ่อเขาต้องกลับไปดูแลป้าแจ่มกับลุงม่วงไงลูก” ฉันแถต่อไป“ปกติลุงม่วงกับป้าแจ่มก็อยู่กันสอง พ่อก็ไม่ได้อยู่” คำพูดแสนรู้ของเด็กทำเอาเราทั้งสองนั่งเงียบ“พ่อกับแม่ไม่รักกันเหรอครับ ถึงไม่อยู่ด้วยกัน อึก.. เพื่อนในห้องบอกต้นกล้า ว่าพ่อไม่เลี้ยงต้นกล้า เพราะว่าพ่อไม่รักต้นกล้ากับแม่ ฮืออ” น้ำตาของเด็กน้อยไหลอาบแก้มอีกครั้ง“ต้นกล้า” ตอนนี้ก็เริ่มดึกแล้ว ตอนนี้เด็กน้อยงอแงถึงกับพูดความเจ็บปวดของเขาออกมา ปกติต้นกล้าไม่เคยพูดอะไรแบบนี้กับฉันเลย แต่พอเขาได้เจอพ่อ คงทำให้เขาไม่อยากห่างพ่อของเขา“พ่อรักลูกกับแม่นะครับ อย่าไปเชื่อคนอื่น คืนนี้พ่อจะนอนกอดต้นกล้าแน่น ๆ เลยโอเคไหมครับ” “อ้ายไทร์” พอลูกได้ยินแบบนั้น น้ำตาที่เหมือนเสกได้ของลูกก็หยุดไหลทันที และฉันในตอนนี้ก็คงไม่มีทางเลือก คืนนี้จะได้นอนด้วยกันจริงๆเหรอ ไม่นานก็ถึงบ้านแล้ว ฉันเอากับข้าวไปฝากแนนที่ชั้นสอง แนนเปิดประตูมารับของพร้อมกับสายต

สองอาทิตย์ผ่านไป “กำนันครับ มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามา เขาขอซื้อที่ดินเด้อครับ” “กูยังบ่ว่างคุย” กำนันพากกำลังลงปุ๋ยอยู่ เหตุผลที่ตลาดตรงนั้นร้างมาสองปีก็อาจเป็นเพราะกำนันพากด้วย ต่อราคาแม้แต่บาทเดียวไม่ขาย ถ้าไม่ต่อราคาถือว่าผ่านแล้วหนึ่งข้อ ข้อต่อไปคือ ซื้อแล้วจะเอาที่ตรงนั้นไปทำอะไร ถ้าไม่ถูกใจก็ไม่ขาย ความจริงกำนันพากก็ใจหายไม่เบาที่ตลาดเจ๊ง เงินก้อนแรกในชีวิตของกำนันที่ได้มาจากการทำไร่พักใจ กำนันเอามาเปิดตลาด ขายของตอนเช้าปกติ ตลาดเย็นก็ขายถึงสองทุ่มสามทุ่ม คนในหมู่บ้านก็จะได้มีที่ทำมาหากิน จนหลัง ๆ มา มีพวกร้านค้าปลีก ร้านสะดวกซื้อต่าง ๆ มาเปิดติด ๆกัน ร้านค้ารถเข็น ร้านอาหารก็เปิดกันเต็ม หนักสุดก็ตลาดใหม่ที่มาเปิดใกล้ ๆ กัน เป็นตลาดของมือสอง ถึงจะไม่ได้เน้นของกิน แต่ในงานนั้นก็ถือว่ามีของกินหลายอย่าง เปิดสวยสไตล์ทันสมัย เด็ก ๆ วัยรุ่นส่วนมากก็เข้าตลาดนั้นกันหมด ตอนแรกก็คิดว่าแค่จะแย่งลูกค้านิด ๆ หน่อย ๆ ไป ๆมา ๆคนก็เริ่มเดินน้อยลงเรื่อย ๆ จนพ่อค้าแม่ค้าอยู่กันไม่ไหว ทยอยไปขายที่อื่นกันหมด สมัยนี้ตลาดมันก็เยอะตกแต่งสวยเสียด้วย สิ่งอำนวยความสะดวกก็เยอะ ตาพากคิดเสียว่าแค่หมดย

มือใหญ่เลื่อนเสื้อครอปขึ้นเผยให้เห็นบราลูกไม้สีแดงที่เขาเคยเห็นในห้องน้ำของอิงดาว ตอนนั้นจำได้ว่าแค่เห็นไอนั่นของเขาก็แทบตั้ง ติดตรงที่อาบน้ำกับลูกอยู่ ขอสารภาพแบบหื่น ๆว่าเขานึกภาพอิงดาวใส่บราตัวนั้นแทบตลอดอาทิตย์ที่เขากลับต่างประเทศ คงไม่ต้องบอกว่านึกไปทำอะไร แต่ตอนนี้เขาไม่ต้องนึกภาพอีกต่อไป มือใหญ่บีบเต้าอวบคัพซีเต็มมือ เขาเม้มปากแน่นด้วยความอดกลั้น อิงดาวเองเห็นท่าทางของเขาแบบนั้นแล้วก็ยอมรับว่ามันยั่วอารมณ์เธอสุดๆเหมือนกัน ตอนนี้เองเธอก็อาจมีความต้องการพอ ๆ กับเขา คิดถึงเขาจนแทบบ้าอิงดาวแอ่นอกให้คนตรงหน้าจับอย่างถนัดมือ เสื้อครอปตัวตัวเล็กถูกโยนไว้ข้างเตียงเรียบร้อย เหลือเพียงบราลูกไม้สีแดงที่ไทร์จะไม่ถอดออก หน้าหล่อซุกอยู่กลางเต้าอวบของคนตัวเล็ก พรมจูบไปทั่วเนินอกขาว ทั้งจูบทั้งดูดสลับกันไปก่อนจะดันบราลูกไม้ลงเผยให้เห็นยอดบัวสีชมพู ไม่รอช้าหน้าหล่อก็ก้มลงมาดูดเลียตวัดลิ้นเป็นจังหวะจนคนตัวเล็กส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ อิงดาวยกมือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงหน้าอายเอาไว้ แต่แบบนั้นมันยิ่งทำให้อีกฝ่ายยิ่งอยากเอาชนะ เขาใช้ฟันขบที่ยอดบัวเบา ๆ จนคนตัวเล็กร้องเสียงหวานพยายามดันหัวเขาออกแ

คนตัวเล็กเดินเข้าห้องอ้ายไทร์ก็มีเสื้อปุ๋ยสีแดงไซซ์ผู้หญิงเตรียมไว้ให้เรียบร้อย ชุดชั้นในก็วางครบ ส่วนตัวอิงดาวไม่เคยแต่งตัวแบบบนี้มาก่อนแต่เธอก็ไม่ได้เป็นคนเรื่องมากอะไร พอลองสวมดูมันก็ทำให้เธอสวยไปอีกแบบ เหมือนสาวไทบ้าน อ้ายไทร์ชวนใส่เสื้อคู่ทางอ้อมหรือเปล่า ตอนนี้เธอเริ่มเพ้อเจ้อทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเขา ไปหาอ้ายไทร์ดีกว่า“พอดีตัวไหมลูก ชุดป้าตอนสาว ๆเอง”“พอดีเลยค่ะ”“ไปหาอ้ายไทร์บ่ ใส่หมวกไปนำเด้อ แดดสิเผาเอา” อิงดาวหยิบหมวกฟางปีกกว้างมาสวมก่อนจะวิ่งไปหาอ้ายไทร์ ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ที่เถียงนา เหมือนจะเห็นว่ามีกับข้าววางอยู่ เขามองมาทางคนตัวเล็ก เหมือนกับว่ารอมานานแล้ว ก็ปกตินะ อาบน้ำไปแค่หนึ่งชั่วโมงเอง “อ้ายคึดว่าจมน้ำในถังแล้ว” “เวอร์”“กินข้าวกัน” คนตัวใหญ่ยื่นกระติบข้าวเหนียวให้คนตัวเล็ก “หึ อิงดาวเพิ่งกินเอง ป้าแจ่มเอาข้าวให้อิงดาวกินแล้ว”“กินอีก จ่อยเบิ่ดแล้ว อ้ายทำเองซุอย่าง” อิงดาวมองไปที่กับข้าว ในจานมีไข่เจียว ลาบหมู ซุบหน่อไม้ เหมือนสมัยตอนที่เราเป็นเด็ก ๆ เมื่อก่อนพออิงดาวบอกอ้ายไทร์ว่าหิว อ้ายไทร์ก็จะทำสามเมนูนี้ตลอดอิงดาวปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนพร

นอกจากอ้ายไทร์จะผิดคำพูดว่าจะมานอนด้วยกันแล้ว เขายังหายตัวไปถึงสี่วัน ข้อความที่เขาส่งมามีแค่บอกว่า อ้ายบ่ได้ไปนอนด้วยเด้อ อ้ายขอโทษ แค่นี้ แค่นี้เลยจริง ๆ ไม่มีคำอธิบายของคนที่ผิดคำพูด คิดว่าทำแบบนี้มันถูกหรือยังไงกัน ได้ ถ้าอ้ายไม่สนใจลูกกับเมียของอ้าย เราก็ไม่ต้องคุยกันอีก เมียเลยเหรอ ฉันยังไม่ได้แต่งงานเลยนะ คิดเองเขินเอง แต่จะเขินตอนนี้ไม่ได้ ตอนนี้ต้องโกรธเขาแบบสุด ๆ“แม่ครับทำไม่พ่อถึงไม่มารับต้นกล้าเลย” วันนี้เป็นวันศุกร์แล้ว เด็กน้อยวัยสี่ขวบอุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตารอพ่อของเขาแท้ ๆ อ้ายไทร์นี่ใช้ไม่ได้สักนิด“พ่อเขางานหนักมากเลยลูก” ถึงอย่างนั้นฉันก็แก้ตัวให้เขาอยู่ดี“แต่พ่อสัญญากับต้นกล้าว่าจะมารับบ่อย ๆ” พอเห็นสีหน้าลูกเศร้า ก็ยิ่งทำให้ฉันโมโหเขาเข้าไปใหญ่ สุดท้ายฉันก็คิดอะไรดี ๆ ออก รับรองว่าอ้ายไทร์ใจจะขาดแน่นอน“งั้นถ้าพ่อมาหาครั้งหน้า เรามาแกล้งพ่อกัน ไม่ต้องคุย ไม่ต้องสนใจพ่อ ดีไหมครับ”“แต่ว่าต้นกล้าอยากกอดพ่อ”“ถ้าต้นกล้าทำตามที่แม่บอก รับรองว่าต่อไปพ่อจะมารับต้นกล้าจากโรงเรียนบ่อย ๆ แล้วก็มากอดต้นกล้าบ่อย ๆ ด้วย”“จริงเหรอครับ ต้นกล้าจะทำตามที่แม่บอก” ถึงมันจะไม่ใ