All Chapters of Aangkinin Kang Muli : Chapter 11 - Chapter 20

JANELLEHindi ko alam kung anong klaseng biro iyon ng tadhana. Sa dami ng kompanyang puwede kong pasukan sa Maynila, sa kompanya pa ng magulang ni Steven ako natanggap.At secretary pa niya at sobrang ganda ng kapalaran ko. Kailangan kong tapusin ang anim na buwan bago ako tuluyang makaalis sa kompanya na ito kaya magtitiis muna ako. Higit sa lahat, kailangan kong tiyaking walang malalaman si Steven tungkol kay Liam.Hindi niya kailangang malaman na may anak ako at siya ang ama dahil wala na siyang pakialam tinanggihan niya ang anak namin noon.Huminga ako nang malalim bago muling kumatok sa pinto ng opisina niya at oo ito bumalik ako. Ilang beses kong kinalma ang sarili ko bago ako kumatok."Come in."Dinig ko ang boses niya at dahan-dahan kong binuksan ang pinto.He was sitting behind his grand office desk, flipping through a document, pero agad niyang inangat ang tingin niya sa akin. The moment our eyes met, I felt a familiar jolt in my chest, one I desperately wanted to ignore. Wa

STEVENHindi ko alam kung bakit hanggang ngayon ay naiisip ko pa rin ang nakita ko kanina. Kasalukuyang nasa biyahe ako pauwi sa bahay ni mama dahil inimbitahan niya akong doon mag-dinner.Napabuntong hininga ako ng maalala ko, nasa hallway ako ng mapansin kong may kausap si Janelle si Roger. Wala naman dapat akong pakialam dahil si Janelle parte lang siya ng kabataan ko noon.Huwag mong sabihin na nagseselos ka Steven? Wala akong karapatang magselos sa kung sino man ang lalaking lalapit sa kanya. Ngunit iba ang nasa utak ko.Fvck!____Pagpasok ko sa loob ng mansyon at pinark ko ang kotse ko sa pintuan palang sinalubong na ako ni mama at si tito Noel ang bagong asawa ni mama. Maagang namatay ang ama ko dahil sa maraming kalaban ito, ngunit hindi ko ginamit ang apelyido ng ama ko dahil ayaw ni mama na masangkot rin ako sa gulo sa buhay na mayroon ang ama ko."You're late." Puna ni mama binati ako ng halik at yakap."Traffic." Sabi ko lang kahit hindi naman muntikan ko ng makalimutan k

JANELLE Napaawang ang bibig ko dahil kailangan kong huminga pero parang iyon pa ang naging signal para mas lumalim ang halik niya. Napapikit ako at dinama ang masarap na halik na ‘yon na matagal ko ng hindi natitikman.Kusang gumalaw ang labi ko at napahawak sa balikat niya, ngunit bigla akong natauhan at lumayo sa kanya. Nanlalaki ang mata kong tiningnan ko siya at nagmamadali na nilapitan ang kotse ko.“Janelle!” Tawag niya sa akin hindi ako lumingon pumasok na ako sa loob at pinaandar ang kotse. Gamit ang likod ng palad dinikit ko yun sa labi ko, ang bilis rin nang tibok ng puso ko.Shit! Bakit ako pumalag? Fvck! Janelle! Napaano ka ano lang ang iisipin ni Steven, ikaw anong ginagawa mo? Nagpasakop ka na naman bigla. Marupok!Nagtatalo ang isip ko at ilang beses ako napailing. Hindi dapat ito pero anong ginawa ko? Nagustuhan ko ang halik ibig sabihin lang hindi pa rin talaga ako naka-move on.Hindi ko alam kung paano ako nakauwi dahil buong biyahe, lutang ang utak ko. Paulit-ulit

JANELLENaiwan si mama sa hospital para magbantay dahil kasama ako ni Steven sa conference meeting. Habang nasa meeting kami lumilipad ang utak ko sa kung ano ang pag-uusapan namin dahil sabi niya after ng meeting mag-uusapa kami._Natapos ang meeting narito na kami sa loob ng opisana, nakatalikod siya habang nakatayo lang ako.Nang humarap siya sa akin, those brown eyes locked onto mine filled with questions, and something else.“Janelle,” he said slowly, his tone unreadable. “I have a question for you, kahit alam ko na gusto kong direkta na marinig mula sa’yo.”I froze. “Yes, sir?”“How old is Liam?" Tanong niya at diretso yun sa mata ko.“Five, going to six this coming next month.” diretsong sagot ko.“That means Liam is my son, right?" Napahinto ako kahit alam ko naman na ito ang itatanong niya for confirmation, bago pa ako makasagot naglakad siya palapit sa akin.“Yes.” Sagot ko at nasa tapat ko na siya.”Ano’ng balak mo ngayon?” tanong ko at natigilan ako dahil ngumisi yung lab

JANELLE "Mommy!"Napalingon ako kay Liam mula sa kusina katulong ko si mama sa pagluluto marami rin kasi kaming nilut dahil darating rin si Andrew at Grace."What is it, baby?" Malambing kong tanong."Is Daddy coming?" Masayang tanong niya.“Yes, baby. Upo ka lang muna doon wait mo nalan, si Ninong Andrew pupunta rin at Ninang Grace.” Ngiting sabi ko at mas lalo siyang napangiti.“Yay! Excited na po ako makita sila lalo na si daddy.”Natigilan ako ng bahagya. Ngayon, mas madalas na niyang banggitin ang Daddy. Sa tuwing naririnig ko ‘yon, hindi ko pa rin alam kung ano ang dapat kong maramdaman.Umalis na si Liam at muling naupo sa sofa, paglingon ko nakatingin sa akin si mama nakangiti.“Ngayon ko lang nakita ba naging masaya ang apo ko, talagang masaya siya na makita ang daddy niya.”“Ma?” Sambit ko lang.“Anak ngayong kilala na niya ang papa niya hindi na ‘yan makakalimot si Liam, lagi niya na yang hahanapin. Sa tingin ko naman mukhang nagbago na si Steven, isa pa mga bata pa kayo n