Todos los capítulos de Ang Anino ng Madilim na Puso : Capítulo 81 - Capítulo 90

Author's POVAng kanyang puso ay pumupukpok nang napakabilis na nagsimula na itong masaktan. Tumingin siya sa kanyang mga mata na, sa unang pagkakataon, ay walang taglay na galit, walang kontrol… tanging kahinaan lamang.Ang kanyang puso ay sumisigaw sa kanya na yumuko at hilahin siya sa kanyang mga braso, para hawakan siya nang malapit, ngunit ang kanyang isip ay tumanggi.Ang huling hibla ng kanyang dignidad ang nagpanatili sa kanya na walang galaw, hindi hinahayaang madaig ng mga emosyon.Inilayo niya ang kanyang mga binti. Tumatayo, kumuha siya ng mabubuting hakbang, ang kanyang mga mata ay nagsisimula nang tumigas. Hindi siya tumingin sa kanya.Yumuko siya, kinuha ang bag na dala nito, ang kanyang mga galaw ay matalas at kontrolado. Ang mga mata nito ay sumunod sa bawat galaw niya, desperado at tahimik, ngunit hindi ito nagsalita, at hindi rin siya pinigilan.Binalewala niya ito nang ganap na parang hindi na ito umiiral para sa kanya. Naglakad siya lagpas dito, naglalakad patungo

Author's POVNahuli niya siya sa loob lamang ng ilang segundo. Ang kanyang kamay ay kumapit sa palibot ng kanyang pulso, hinihila siya gamit ang isang lakas na nag-iwan sa kanya na walang hininga.Bago pa siya makalaban o makasigaw, inikot niya ito sa isang mabilis na galaw. Ginabayan niya ang kanyang katawan pababa.Lumapag siya sa kama, humihinto ang kanyang hininga, malalaki ang mga mata habang nakatitig sa kanya paitaas. Ang kanyang dibdib ay tumataas at bumababa nang matindi, ang kanyang tingin ay madilim, ligaw, at galit.Nag-hover siya sa ibabaw niya, ang kanyang katawan ay ikinukulong ang sa kanya laban sa kama.Nahuli niya ang dalawa niyang pulso sa isang kamay, itinataling muli ang mga ito sa ibabaw ng kanyang ulo laban sa kutson. Ang kanyang hininga ay humampas sa kanyang mukha—mainit, hindi pantay, galit na galit.“Hindi ka ba pwedeng mag-ingat?” sigaw niya, ang kanyang boses ay nababasag sa pagitan ng galit at takot. “Buntis ka!”Ang galit sa kanyang mga mata ay nasusunog

Author's POVNakatayo si Aria sa may rehas, nakatitig sa kalangitan sa umaga na dahan-dahang nagliliwanag, na parang nagdadala ito ng pangako ng isang bagong simula.Ngunit sa loob niya, ang lahat ay kaguluhan. Ang kanyang isip ay isang magulong gulo, hindi kayang maunawaan ang kahit ano.Ang nakaraang dalawang linggo ay kumuha ng lahat mula sa kanya… ang kanyang kapayapaan, ang kanyang kalmado, ang kanyang sarili. Dahan-dahan niyang ibinalot ang kanyang mga braso sa palibot ng kanyang tiyan, na parang sinusubukang maramdaman ang buhay sa loob niya, upang malaman kung naroon pa rin ito.Ngunit ang tanging naramdaman niya ay takot… takot na huminto na ito sa paghinga, na ito ay dumudulas palayo bago pa man ito magsimula.Ikinulong siya sa malaking penthouse na iyon, hiwalay sa mundo.Hinalikan ng hangin ang kanyang buhok, malamig. Ipinikit niya ang kanyang mga mata, at sa isang sandali, ang malaking penthouse na ito—ang kanyang kulungan ng salamin at katahimikan, ang mga nakatagong pin

Author's POV“Napakairita nito, Nisha. Gusto ko lang patayin ang babaeng 'yon,” ungol ng isang lalaki sa telepono, puno ng galit ang kanyang boses.Sa kabilang linya, ang kalmado at matalas na boses ng isang babae ay sumagot, “Hindi ko rin gusto ang babaeng 'yon. Ngunit alam mo naman, nakatali ang puso ng kapatid ko sa kanya… tulad lang ng loro sa kwento.”Nagbago ang kanyang tono, napuno ng galit. “Kaya ko siyang patayin gamit ang sarili kong mga kamay. Ngunit ayaw kong mamatay nang madali ang kapatid ko. Gusto ko munang kapootan siya ng babaeng 'yon... at ipadama sa kanya kung paano ang mapootan ng taong mahal mo.”“Papatayin ko siya sa mismong harap niya at papapanoorin ko sa kanya ang huling hininga nito.” Bawat salita niya ay may dalang lason at ang galit sa kanyang tono ay napakamarahas.“At ang kanyang anak...” huminto siya, isang keuweltang ngiti ang umaalingawngaw sa kanyang boses, “ay hihinto sa paghinga sa mismong araw na iyon.”Naglabas siya ng isang mababang tawa. “Iyon a

Author's POVAng mga mata ni Aria ay nanatiling nakatutok sa eksena sa kanyang harap, hindi kumukurap nang makalimutan ng mga ito ang kumurap. Isang luha ang gumulong pababa sa kanyang mga mata, nanginginig ang kanyang mga labi habang isa-isang sumusunod ang iba pa.Gumalaw ang kanyang mga binti habang hindi siya tumitingin sa kanila, dinadala siya palayo, bawat hakbang, patungo sa kanyang kwarto.Sa likod, nakatayo si Nisha nang tahimik, isang mabagal at keuweltang smirk ang kumukurba sa kanyang mga labi. Ang panoorin ang pagkakabasag ni Aria ang mismong eksenang ginugol niya sa paghihintay.Gusto ni Nisha ang sandaling ito nang napakatagal. Ngayon ay lalaruin na niya ang kanyang laro.Sinundan niya si Aria sa kwarto, tulad ng isang anino. Umupo si Aria sa gilid ng kama, ang kanyang mukha ay nakabaon sa kanyang mga kamay habang ang kanyang mga balikat ay nanginginig sa bawat iyak na humihiwa sa kanya.Ang tanawin ay nagpadama ng isang malamig at nakatutuwang bagay na namumukadkad sa