Todos los capítulos de Ang Anino ng Madilim na Puso : Capítulo 71 - Capítulo 80

Author's POVAng hangin sa kwarto ng ospital ay mabigat, puno ng makapal na katahimikan, ang patuloy na pagbe-beep ng mga makina lamang ang tanging tunog na humihiwa rito.Ang boses ng doktor ay nagdala ng isang bigat na nagpadama sa bawat salita tulad ng isang hampas.“Kailangan niyo pong maging mas maingat,” mabagal niyang sabi, ang kanyang mga mata ay nanginginig sa pag-aalangan sa pagitan ng kanyang mga tala at kay Vincent. “Hindi po ito isang ordinaryong bagay. Siya ay may Dissociative Amnesia.”“Ang… ang ganitong uri ng amnesia,” nauutal na sabi ng doktor, “ay nagmumula sa trauma, pang-aabuso, isang marahas na krimen, o isang sakuna. Blinoblock ng isip ang mga bahagi ng alaala bilang isang depensa, upang protektahan ang sarili. Iyon ang dahilan kung bakit hindi niya naaalala ang ilang bahagi ng kanyang buhay.”Nakatira si Vincent doon, ang kanyang mga kamay ay nakakabit nang mahigpit. Ang kanyang mga mata ay naglalaman ng galit, ngunit sa ilalim nito ay ang uri ng desperasyon na

Pananaw ni VincentNamula ang kanyang mga pisngi habang sinasabi niya ang mga iyon. Kumalat ang pamumula sa kanyang balat, lalo siyang naging kaakit-akit sa aking paningin.Hindi niya alam kung gaano siya katukso sa sandaling iyon.Bawat bahagi ng katawan ko ay tila humihingi na lapitan siya, hawakan siya, at huwag siyang pakawalan. Gusto kong mawala ang lahat ng distansya sa pagitan namin at iparamdam sa kanya kung gaano kalalim ang paghahangad ko sa kanya.Ang paraan ng pagtatangka niyang itago ang kanyang hiya ay lalo lamang siyang naging kaakit-akit.Sinubukan niyang tumayo, ngunit agad ko siyang pinigilan at hinila palapit sa akin. Isang mahinang gulat na hininga ang kumawala sa kanyang mga labi.Napakaliit niya sa tabi ko. Napaka-inosente. Mainit pa rin ang kanyang mga pisngi mula sa nangyari kanina, at may kung anong bagay sa kanyang anyo na hindi ko maipaliwanag.“Fuck,” mura kong bulong.Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili ko.“Brown,” bulong ko malapit

Author's POVHumigpit ang hawak ni Vincent sa kanya, isang smirk ang kumurba pataas habang nakatingin sa kanya. Sakto siyang naroroon sa kung saan siya nararapat—sa kanyang mga braso.Inilipat niya siya nang walang kahirap-hirap sa mahabang pasilyo, binabalewala ang kanyang mga protesta hanggang sa makarating sila sa dining room sa loob lamang ng maikling sandali.Saka lamang niya siya sa wakas inilapag sa upuan.Lumaki ang mga mata ni Aria. Nakalatag sa harap niya ang isang piging—bawat pagkaing maiisip, umaaso sa sariwang aroma, na nagdudulot ng kakaibang pakiramdam sa kanyang tiyan.Ang kanyang tingin ay lumipat mula sa isang plato patungo sa isa pa sa buong talahanayan, bago bumalik sa kanya.“Alin ang gusto mong kainin?” tanong ni Vincent, mababa ang boses ngunit maingat, pinapanood ang bawat ekspresyon niya.Nag-alinlangan siya, saka sumandal paitaas, halos tulad ng isang bata, pinagmamasdan ang mga makukulay na pagkaing nakalatag sa lamesa.Nang hindi maabot ng kanyang kamay an

Author's POVTahimik na tumingin sa kanya si Vincent habang nakaupo sa tabi niya, ang tubig ay pumapatak mula sa mga dulo ng kanyang mga hibla ng buhok. Ang mga basang hibla na iyon ay kumakapit sa gilid ng kanyang mukha habang binabalewala niya ito, kumuha ng isa pang subo ng pagkain.Pagkatapos ng kanilang mainit na sesyon, nasa kwarto pa rin sila.Napansin niya kung paano siya naghahangad ng pagkain, kaya umorder siya ng halos lahat ng gusto niya—masustansya at de-kalidad na pagkain.Ang mga mata ni Aria ay kumikislap na parang nakatagpo siya ng isang kayamanan, habang kumukuha siya ng malalaking subo at hindi siya handang ibahagi ito kahit kanino.Parehong basang-basa ang kanilang mga damit mula kanina, ngunit nagpalit na siya sa isang bagong pares.Si Aria naman ay nakaupo doon, nakatupi ang mga binti, nawala sa pagkain, nakasuot ng kanyang oversized na damit at may amoy na tulad ng sa kanya.Tumingin siya sa kanya, nawala pa rin sa kanyang pagkain.Pinanoood niya siya nang may p

Author's POVAng tanawin ng kanyang mga luha ay nasusunog sa kanyang dibdib, ngunit nanatili siyang nakatayo sa kanyang lugar, hindi nagpapadala sa bagyo.Naglunok siya nang malalim, habang pinipilit ang kanyang nanginginig na mga labi na gumalaw. “Gusto... gusto kitang tanungin ng isang bagay,” sabi niya, ang tibok ng kanyang puso ay nagmamadali nang mas mabilis sa bawat segundong lumilipas.Naghintay siya nang walang pasensya para magsalita siya. Ang kanyang mga mata ay naghahanap sa kanyang mukha, ngunit nanatili siyang tahimik, ang kanyang mga daliri ay humahawak nang mahigpit sa gilid ng kanyang damit.Ang hangin sa pagitan nila ay naramdamang mabigat, makapal sa mga salita na gustong sabihin ngunit hindi mahanap ang daan palabas.Binasa ni Aria ang kanyang mga labi, na natuyo mula sa bigat ng kanyang mga kaisipan. Ang kanyang puso ay pumupukpok nang napakalakas na halos marinig na niya ang echo nito sa kanyang dibdib. Tumingin siya sa kanya, ang kanyang paningin ay bahagyang mal