All Chapters of Ang Anino ng Madilim na Puso : Chapter 51 - Chapter 60

Aria’s POVHindi ko alam kung bakit niya ginagawa ito. Noong dumating siya rito, akala ko ikakaladkad niya ako palabas. Ngunit hindi niya ginawa. Ngayon ay nakaupo siya rito na parang may bawat karapatan siyang berada dito.Kalmadong sinasagot ang mga tanong ng aking ina, nang walang anumang pagpapakintab, diretso lang.Kumikilos siya nang napakanormal, na parang hindi siya isang halimaw na nakabalot sa balat ng tao.At ito ay nakatatakot.Dahil kilala ko ang halimaw na ito. Alam ko kung ano ang kaya niyang gawin. Nakita ko ang dugo sa kanyang mga kamay, ang kawalan ng awa sa kanyang mga mata.Bakit?Bakit siya berada rito sa maliit at makipot na tahanang ito habang may sarili siyang palasyo ng langit? Pinagmamasdan ko siya sa takot.Isang piraso ng pagkain ang kinuha niya sa kanyang kamay. Yumuko siya pasulong at inilagay ito sa harap ko. Hindi man lang siya nag-aalinlangan.Nakipagkita ako sa kanyang mga mata. Ang kanyang mga mata ay hindi nagtatanong—naguutos ang mga ito.Pinagmama

Vincent’s POVInihila ko ang kanyang damit pababa patungo sa kanyang mga dibdib. Ang kanyang kamay ay dumadaloy para hawakan ang aking pulso, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng takot—ang mga kulay kape na orbs na palaging nagpapalukso sa aking puso at nagpapatigas sa aking katawan sa pangangailangang maramdaman siya sa pinakamalalim na daan.Gusto kong sunugin ang sarili ko sa kanyang matamis na kaangkinan at maramdaman siya nang pinakamalalim sa aking mga nerbiyos.Bumuka ang kanyang mga labi habang humihinga siya nang malalim. Ang patak ng tubig ay tumakbo mula sa kanyang buhok patungo sa kanyang leeg, pagkatapos ay sa kanyang kwelyo, at sa huli ay sa malalim na lambak ng kanyang dibdib.Gumalaw ang kanyang mga labi para magsalita ngunit isinarado ko ito gamit ang aking mga labi. Hinalikan ko siya nang mabagal, nang may layunin. Ang isang kamay ay dumudulas sa maliit na bahagi ng kanyang likod, ang isa ay gumugulo sa kanyang buhok.Ang mga labing iyon ang pinakamatamis na bagay

Author's POVSeryoso ba siya? Kakagaling lang nila sa isang nakatutulak na high, at halos hindi makahinga si Aria, lalo na ang kayanin pa ang mas matinding tindi nito. Ang kaisipang iyon ay dumaan sa kanyang isip habang ang kanyang mga mata ay nanatili sa kanya.Ang kanyang katawan ay pagod, ang kanyang mga binti ay mahina.Ang ideya ng pagkuha sa kanya mula sa likod, napakahilaw, napakadominante, ay nagpadala ng isang flush ng takot at kawalan ng pag-asa sa kanya.Umiling siya. "Hindi ko kaya," ibinulong niya, nanginginig ang kanyang boses. "Ako... pagod na pagod na ako."Ang kanyang ekspresyon ay walang laman at hindi mabasa. Ipinikit niya ang kanyang mga mata, inaasahan ang lakas ng kanyang kagustuhan.Ngunit sa halip na kapahamakan… may katahimikang sumunod.Huminto ang tubig sa shower.Naramdaman niya ang malambot na diin ng isang tuwalya laban sa kanyang basang buhok. Ang kanyang mga mata ay dahan-dahang bumukas sa hindi paniniwala. Ang kanyang mga galaw ay mas mabagal at, tulad

Author's POVGumalaw si Aria sa kanyang tulog, ang kanyang mga mata ay dahan-dahang bumubukas. Ang kanyang mga pilikmata ay mabigat mula sa pagod. Ang kanyang katawan ay masyadong pagod para bumangon, ngunit ang kanyang mga lumang gawi ang nagpaupo sa kanya sa kama nang dahan-dahan, kinukuskos ang kanyang mga mata, sinusubukang alisin ang tulog.Kumurap siya nang isa, dalawang beses, tumitingin sa paligid, sinusubukang mag-adjust sa liwanag at intindihin kung nasaan siya.Habang ang kanyang tingin ay gumagalaw sa mga pamilyar na pader, ang malambot na liwanag mula sa kurtina na lumalagos sa bintana, naisip niya… nasa bahay siya. Sa bahay ng kanyang ina.Sa kalituhan, tumingin siya muli sa paligid nang may pagsasakatuparan.Dahil ang huling bagay na naaalala niya ay ang dalampasigan, ang bahay, ang kumikislap na tubig at ang mga alaala ni Vincent ay mabilis na bumalik sa kanyang isip.Naalala niya ang lahat—ang intimacy, ang pag-inom, ang pagbabanta sa kanya ngunit higit sa lahat, ang

Author's POVIpinasok niya ang kanyang mga binti malapit sa kanyang dibdib, ibinaon ang kanyang mukha sa mga ito. Ang mga luha ay malayang dumaloy tulad ng isang ilog na hindi hihinto anumang oras, ni kakalma.Naramdaman niya ang kanyang matinding tingin na tumatagos sa kanya nang matalas. Ito ay mabigat, ngunit wala siyang pakialam. Ang kanyang mga emosyon ay nabasag, nakakalat sa paligid tulad ng matalas na bubog. Bawat piraso ay mas masasaktan kung susubukan niyang kolektahin ang mga ito, kaya hinayaan niya na lang ang sarili na umiyak mula sa puso.Hindi niya inangat ang kanyang ulo mula sa kanyang mga tuhod, hindi sinubukang magsalita o magprotesta.Dahil ano ang punto?Inaalis siya nito mula sa lahat. Mula sa kanyang ina. Ginagawa siyang mawalan ng kontrol sa kanyang mga emosyon. Ayaw niyang pumunta—hindi sa isang lugar kung saan ang mga halimaw ay nakasuot ng balat ng tao, hindi sa isang mundo kung saan ang kanyang boses ay nawawala at ang kanyang katawan ay isang laruan.Gusto