Todos los capítulos de Ang Anino ng Madilim na Puso : Capítulo 91 - Capítulo 100

Author's POVAng kanyang kamay ay ibinalot sa kanyang bukung-bukong habang ginagalad niya siya sa magaspang na rooftop.Ang kanyang pagsubok na palayain ang sarili ay nag-iwan sa kanyang mga kamay na nagkagasgas laban sa malamig na semento, nag-iiwan ng mga bakas ng nabasag na tisyu mula sa kanyang mga kamay at dugo.Sumisipa siya, nagkakamot, nakikipaglaban para palayain ang sarili, ngunit ang hawak nito ay bakal, ang lakas nito ay napakahimangis.Pagkatapos ay bigla siya nitong binitiwan. Ang kanyang katawan ay napatid, bumabagsak nang matindi laban sa lupa. Ang epekto ay nagpadala ng isang matalas, nakakabulag na sakit na pumutok paitaas sa kanyang mga binti.Isang iyak ang pumunit sa kanyang lalamunan bago pa niya ito mapigilan.Sinubukan niyang gumapang pabalik, ang kanyang mga palad ay nag-iiwan ng bakas ng dugo habang humahampas nang matindi laban sa semento, hanggang sa ang kanyang likod ay bumagsak laban sa pader.Ang kanyang hininga ay nanginginig, ang mga luha ay dumadaloy

Author's POVBago pa may makasagot sa kahit sino, ang pinto ay marahas na bumukas.At naroon siya.Nakatayo si Vincent sa pintuan—wasak, sugatan, at bahagyang naipapanatili ang sarili na nakatayo.Isang makapal na bandahi ang nakabalot sa palibot ng kanyang ulo.Ang kanyang buhok ay magulo, nakadikit sa kanyang noo dahil sa pawis.Ang kanyang kanang kamay ay natatakpan ng semento, ang puting ibabaw ay may mantsa ng natuyong dugo.Ang kanyang kaliwang braso ay nakabitbit nang matigas sa isang sling.Mukha siyang isang taong ginapang ang sarili sa impyerno para lamang makarating sa kanya.Sa likod niya, isang junior doctor ang nagmadaling pumasok, naghahabol ng hininga.“Sir, pakiusap! Katatapos niyo lang pong magising mula sa kritikal na kalagayan!” sigaw ng staff boy, humahawak sa mga tubo.“Hindi kayo pwedeng tumakbo nang ganito! Hinila niyo ang IV pin at nagdudugo na naman ang kamay niyo, pakiusap tumigil kayo!”Ngunit hindi man lang tumingin si Vincent sa kanya.Ang kanyang mga mat

Author's POVAng kanyang mga hininga ay napunit mula sa kanya habang tumatakbo siya sa pasilyo, habang ang bodyguard ay nahihirapang makasabay habang nangunguna sa daan.Nakarating siya sa kanyang pinto at hindi huminto, itinulak niya ito nang nakabukas gamit ang isang desperadong lakas.Ang kanyang mga mata ay naghanap sa kwarto nang ligaw… hanggang sa mahanap niya siya.Si Aria ay nakaupo sa kama ng ospital, maputla, pagod, habang ang doktor ay dahan-dahang hinihila ang walang lamang IV tube mula sa kanyang kamay.Isang maliit na daing ang tumakas sa kanya nang dumulas ang karayom palabas.Iyon lang ang kailangan.Tinawid ni Vincent ang kwarto sa iisang hanay ng malalaki at matatalas na hakbang, isinasara ang distansya sa loob ng ilang segundo.Inilagay ng doktor ang isang cotton pad laban sa kamay ni Aria at ibinalot ang isang maliit na bandahi sa palibot nito. Nagbigay siya ng isang malambot na ngiti kay Aria at humakbang sa tabi para umalis.Nakarating si Vincent sa kanya at hini

Author's POVBago pa siya makasagot, ibinalot nito ang mga braso sa palibot niya nang matatag at protektado. Inangat niya siya nang walang kahirap-hirap—ang isang braso ay nasa ilalim ng kanyang mga hita, ang isa naman ay sa palibot ng kanyang likod.Ang kanyang mga daliri ay mabilis na kumapit sa tela ng damit nito, at hinawakan niya siya nang malapit sa kanyang dibdib. Isinakatuparan niya ang pagbuhat sa kanya patungo sa kama.Lumubog ang kama habang umuupo siya na hawak-hawak pa rin siya sa kanyang mga braso, ang kanyang hawak ay humihigpit sa palibot ng kanyang baywang, hinihila siya sa kanyang kandungan na parang ito ang tanging lugar kung saan siya nararapat.Ang kanyang tibok ng puso ay nanginginig laban sa kanya. Ang mga labi nito ay nakalutang sa ibabaw ng gilid ng kanyang mukha—pumapaypay sa kanyang sintido, sa kanyang pisngi, sa sulok ng kanyang panga sa mga malambot at nananatiling hawak.Ang kanyang mga kamay ay dumulas pababa, ibinalot sa palibot ng kanyang mga bukung-bu

Author's POVUmupo si Aria sa hardin habang ang gabi ay dahan-dahang bumabagsak sa palibot niya, ang kapaligiran ay kalmado at tahimik.Ang kalangitan ay dahan-dahang naglalaho sa mas malambot na mga shade, at ang isang malamig na hangin ay humahampas sa kanyang balat.Ang kanyang mga mata ay nanatili kay Rocky, ang kanyang maliit na aso. Dinala niya ito pauwi noong nakaraang mahabang panahon.Hindi pa nila ito pinangalanan noong araw na iyon, ngunit ginawa ito ni Rowan ngayon at tinatawag nila ito sa parehong pangalan—Rocky.Ang maliit na aso ay lumaki na sa isang magandang aso ngayon. Malayang tumatakbo ito sa buong hardin, nagpapatong sa damo at naghahabol ng mga nahuhulog na dahon, ganap na nawawala sa kanyang kagalakan. Ang panonood sa kanya na naglalaro ay nagdala ng isang malambot na ngiti sa mga labi ni Aria.Para sa kanya, si Rocky ay tulad ng kanyang anak.“Heto na ang tsaa mo,” ang boses ni Aurora ay nagpabasag sa tingin ni Aria.Lumingon si Aria habang dumating si Aurora at