All Chapters of เสพติดรักคุณหมอภีม: Chapter 11 - Chapter 19

ภีมผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน เขากระชับข้อมือบางไว้แน่นแล้วออกแรงดึงร่างเพรียวให้ก้าวตามเข้าไปในโซนห้องน้ำเขาดันพั้นซ์เข้าไปในห้องน้ำหน้องในสุด แผ่นหลังแนบกับประตูห้องน้ำ ภีมก้าวตามเข้ามาติดๆ แล้วใช้วงแขนดันบานประตูปิดล็อก"พี่ภีม..." พั้นซ์กระซิบ เสียงสั่นพร่าภีมรูดปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกที่ละเม็ดมือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบตลับออกมา ใช้นิ้วคีบเม็ดยาสีเข้มขนาดเล็กขึ้นมาหนึ่งเม็ดภีมส่งเม็ดยาเข้าปากตัวเอง กดร่างบางเข้าชิดบานประตูอย่างรุนแรง ก้มลงบดจูบลงบนปากอิ่มของเธอทันที ลิ้นร้อนดันเม็ดยาเล็กๆ สอดแทรกเข้าไปในช่องปากของพั้นซ์อย่างเอาแต่ใจ ตัวยาละลายซึมผ่านสัมผัสจูบ"อืม..." พั้นซ์ครางในลำคอ เมื่อภีมถอนจูบออกเล็กน้อย"รสชาติเป็นไง" ภีมถามเสียงต่ำ ลมหายใจเป่ารดซอกคอขาว"ดี... ดีจนอยากให้พี่กระแทกเข้ามาเดี๋ยวนี้เลย" พั้นซ์สวนกลับทันควัน สองมือยกขึ้นเกี่ยวรัดคอเขาแน่นผิวเนื้อของพั้นซ์ขึ้นสีชมพูระเรื่อ แค่สัมผัสเบาๆ ก็ทำให้ทั้งตัวสั่นสะท้าภีมดึงชุดเดรสเกาะอกลงไปกองไว้ที่เอวอย่างรวดเร็ว ปราการชิ้นน้อยถูกเลื่อนออกไปพ้นทาง เผยอกเด้งเปลือยเปล่าต่อสา

พั้นซ์หมุนแก้วในมือเล่น เธอมองชายหนุ่มสองคนที่เพิ่งเข้ามาทักด้วยสายตาเรียบเฉย ริมฝีปากอิ่มที่ทาลิปสติกสีแดงสดยิ้มบางๆ กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันที่คำพูดจะหลุดออกจากปาก เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเสียก่อน"ขอโทษทีนะครับน้องๆ"ภาคินในลุคเพลย์บอยตัวพ่อ เดินก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างชายหนุ่มแปลกหน้ากับโต๊ะของแก๊งสาวๆ เขายกมือขึ้นตบไหล่ชายหนุ่มคนหนึ่งเบาๆ พลางส่งยิ้มหวาน"พอดีโต๊ะนี้มีเจ้าของแล้ว โทษทีนะ"ชายหนุ่มมองคนหน้า ก่อนจะทำสีหน้าเลิ่กลั่กแล้วรีบถอยหนีออกไปอย่างรวดเร็วภาคินหันกลับมามองพั้นซ์ ดวงตาคู่คมสำรวจใบหน้าสวยเผ็ดและเรือนร่างเพรียวบางในชุดสวยแซ่บด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์"สวัสดีครับน้องพั้นซ์ พี่ชื่อภาคินนะ เป็นเพื่อนไอ้ภีมมัน ตัวจริงสวยแซ่บกว่าในรูปเยอะเลยนะคะเนี่ย""อ๋อ... ภาคิน""เห็นพี่ภีมเคยพูดถึงอยู่ ตัวจริงดูเป็นเสี่ยสายเปย์ชอบวุ่นวายเรื่องคนอื่นเหมือนที่เขาบอกไว้เป๊ะเลยค่ะ"ภาคินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะชอบใจ"หูย แรงใช้ได้เลยนะเรา""ใครเหรอพั้นซ์" นาราเอียงหน้าเข้ามาถามด้วยความสนใจ แก๊งเพื่อนสาวทั้งสี่คน ต่างพากันมองผู้ชายเทสดีตรงหน้าเป็นตาเดียว"เพื่อนพี่ภีมเขาน่ะ" พั

ความดุเดือดของบทรักเมื่อคืนดับลงพร้อมกับความเงียบยามเช้าตรู่ แสงแดดส่องเข้ามาในห้องนอนกว้าง พั้นซ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพบเพียงความว่างเปล่าข้างกาย บอกให้รู้ว่าศัลยแพทย์หนุ่มลุกออกจากเตียงไปได้พักใหญ่แล้วภีมออกไปทำงานเร็วกว่าปกติเหมือนทุกวันที่เขาติดเคสเช้า พั้นซ์ยันกายลุกขึ้นนั่ง เธอถอนหายใจเบาๆ ก้าวขาลงจากเตียงแล้วเดินไปเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นมือเรียวหยุดลงที่เสื้อของภีม ตัวที่ใส่ไปคลับเมื่อคืน พั้นซ์ถือมันค้างไว้อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอาขึ้นมาชิดปลายจมูก สูดลมหายใจเข้าลึกๆกลิ่นน้ำหอมยังคงเจือจางติดอยู่บนเสื้อ...พั้นซ์โยนเสื้อตัวนั้นลงในตะกร้าผ้าอย่างไม่ไยดี ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ จัดการชำระร่างกายเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงานร้านยาขนาดเล็กตั้งอยู่ใจกลางเมือง พั้นซ์เปิดประตูเดินเข้ามาในร้านพร้อมเสียงกระดิ่งลมที่ดังกรุ๊งกริ๊งของร้านยาเหตุผลที่เธอสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ มีเวลาไปกินข้าว ไปเที่ยวกับแก๊งเพื่อนสาว หรือไปเฝ้าศัลยแพทย์หนุ่มได้ตลอดเวลา นั่นก็เพราะเธอมีคนคอยดูแลเฝ้าร้านแทนให้อย่างไร้ที่ติปอร์เช่ เด็กหนุ่มฝึกงานวัย 23 ปี ที่พั้นซ์รับเข้ามาทำงานชั่วคราว

"ยังจากมาอีก แต่งตัวไม่ดูสถานที่เลย" พยาบาลแผนกหน้าเคาน์เตอร์จับกลุ่มซุบซิบกระซิบกระซาบพลางปรายสายตามองพั้นซ์ที่เดินเข้ามา"หน้าทนจะตาย โดนเขาแทงข้างหลังขนาดนี้ยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก" พยาบาลอีกคนแค่นหัวเราะตอบ"หมอภีมเขาคงเอือมจะแย่แล้วล่ะ มิน่าล่ะช่วงนี้ถึงกลับไปคลอเคลียกับหมออัญตลอด เห็นว่าเมื่อวานหมออัญก็เข้าไปอยู่ในห้องพักแพทย์ตั้งนาน สภาพแบบนี้อีกไม่นานก็โดนเขี่ยทิ้ง โดนเทแบบไม่มีที่ยืนแน่ๆ" เสียงซุบซิบนินทาจากพนักงานและพยาบาลหลากแผนกยังคงดังลอยมาตามลม แต่พั้นซ์กลับเลือกที่นิ่งเฉย เหมือนไม่รับรู้ถึงคำพูดเสียๆ หายๆ เหล่านั้นแม้แต่น้อย ส่วนภีมก็ยังคงทำตัวเป็นปกติแต่สายตาของคนนอก กลับดูเหมือนเขากำลังเปิดใจให้อีกฝ่ายมากขึ้นด้วยซ้ำ ศัลยแพทย์หนุ่มยอมให้อัญนิกาเข้าออกห้องทำงานส่วนตัวได้ตามใจชอบ ทั้งยังร่วมโต๊ะทานอาหารกลางวันและเดินไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ ในคลินิก ยิ่งตอกย้ำข่าวลือเรื่องถ่านไฟเก่าให้กลายเป็นเรื่องจริงในสายตาพนักงานทุกคน อัญเดินเข้ามาในห้องทำงานของภีมร่างเดินไปยืนข้างเก้าอี้ทำงานของเขา เธอโน้มตัวลงมาหาภีมจนเนินเนื้อขาวเนียนตรงคอลึกแทบจะจ่ออยู่ตรงหน้าสายตา "เ

เสียงประตูปิดลง ภีมจูงมือพั้นซ์เดินเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ"พี่บอกแล้วใช่ไหมว่ายังมีของขวัญอีกชิ้น" ภีมกระซิบเสียงต่ำ"แต่ชิ้นนี้... เธอต้องหลับตารอก่อน""ของขวัญอะไรอีกคะ" ภีมไม่ตอบ เขาเดินไปเปิบลิ้นชักหยิบผ้าลูกไม้สีดำผืนบางออกมา ชายหนุ่มคลี่ผ้าออกแล้วก้าวไปยืนด้านหลังของพั้นซ์ ค่อยๆ ทาบผ้าลูกไม้บางลงบนดวงตาคู่สวยเพื่อบดบังการมองเห็น"ห้ามแอบถอดออกจนกว่าพี่จะบอก... เข้าใจไหมครับ" ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดผ่านใบหูบาง"อย่าให้พั้นซ์รอนานแล้วกัน..."ภีมยิ้มมุมปากก่อนจะถอยห่างออกไป ความเงียบครอบคลุมห้องนอนไปพักใหญ่ ก่อนจะมีเสียงทุ้มของภีมดังมาจากทิศทางของเตียงนอนกว้าง"พั้นซ์... เดินมาหาพี่สิครับ" พั้นซ์ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตามเสียงไปอย่างช้าๆ มือบางเลื่อนขึ้นไปปลดปมผ้าลูกไม้สีดำด้านหลังออกภาพตรงหน้าทำเอาพั้นซ์ชะงักไปภีมนั่งพิงเอนกายไปด้านหลังบนขอบเตียง กายหนาเปลือยเปล่าไร้ซึ่งเสื้อผ้าพันธนาการ เรือนร่างกำยำสมส่วนเผยให้เห็นทุกสัดส่วนไรการปกปิด แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่สุด คือริบบิ้นสีแดงที่พันผูกเป็นโบไว้รอบโคนท่อนเอ็นใหญ่โตอันแข็งขื่นที่ชี้โด่งท้าทายส