บททั้งหมดของ เสพติดรักคุณหมอภีม: บทที่ 1 - บทที่ 10

"เย็นนี้มีนัดกับซัพพลายเออร์ตัวยาใหม่" ภีมเอ่ย เดินเข้าไปหยุดด้านหลังเธอ ยื่นมือไปช่วยจัดเสื้อให้เข้าที่"กลับพร้อมกันไหม""ไม่ล่ะ" พั้นซ์หมุนตัวกลับมาสบตา ยิ้มมุมปาก "มีนัดสังสรรค์กับเพื่อน นานๆ เจอกันที"ภีมหยุดมือที่กำลังจัดเสื้อ นิ้วเรียวยาวเปลี่ยนเป้าหมายเป็นกดลงบนลาดไหล่บางเบาๆ แรงบีบที่ส่งผ่านไม่ได้แรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอจะให้รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจ"ไปที่ไหน""ร้านเดิมแถวทองหล่อ" เธอช้อนสายตามอง ตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ ไม่ได้มีความเกรงกลัวสายตาที่กำลังจ้องมองลงมาที่เธอ"ทำไม ทำหน้าเหมือนจะฆ่าใครตาย""ถ้าไป แล้วมีใครมาเกาะแกะ..." ภีมเว้นช่วง ก้มลงมากระซิบชิดใบหูเล็ก"พี่จะไปลากกลับ แล้วกลับมาคิดบัญชีที่ห้อง"พั้นซ์หัวเราะเบาๆ เอียงคอรับสัมผัสจากริมฝีปากที่แตะลงบนผิวเนื้อ อย่างท้าทาย"กลัวตายล่ะ... คิดบัญชีแบบไหนเหรอ หมอจะใช้โซ่เส้นเมื่อเช้า หรือจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น""อยากรู้ก็ลองปล่อยให้คนอื่นจับตัวดูสิ" เขาผละออกมา สบตานิ่ง เรียบเฉยแต่น่าขนลุก"แล้วจะรอเช็กชื่อตอนเที่ยงคืนนะคะ... คุณหมอ" พั้นซ์เขย่งเท้าขึ้นแตะริมฝีปากลงบนมุมปากเขา ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้ศัลยแพท

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านเข้ามา พั้นซ์ค่อยๆ ขยับตัว มองไปรอบห้อง ไม่พบร่างของแฟนหนุ่มข้างกาย แต่เสียงจากห้องน้ำบอกให้รู้ว่าเขาตื่นนานแล้วไม่กี่นาทีต่อมา ภีมเดินกลับเข้ามาในห้องนอน เขาอยู่ในชุดเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนที่ติดกระดุมเรียบร้อย"ตื่นแล้วเหรอ""เจ็บไปทั้งตัวเลย" พั้นซ์บ่นเบาๆ แม้น้ำเสียงจะดูงอแง แต่สายตาที่มองเขากลับเต็มไปด้วยความพอใจ"เมื่อคืนใส่ไม่ยั้งเลยนะ""ก็ใครใช้ให้ปากดี" เขาเปิดตลับยาที่หยิบติดมือออก นิ้วปาดเนื้อครีมเย็นๆ ขึ้นมาเบาๆ"นั่งนิ่งๆ จะทายาให้"ภีมจับข้อมือบางของเธอขึ้นมา นิ้วโป้งของเขาทาเนื้อครีมลงบนรอยรัดสีแดง เขาคลึงเนื้อครีมสัมผัสเบามือผิดกับแรงบีบเค้นเมื่อคืนลิบลับ"เบามือจังนะ ทีเมื่อคืนรัดซะเจ็บ""ถ้ารู้ว่าเจ็บ วันหลังก็อย่าท้าทายอำนาจมืดหมอ" ภีมเลื่อนมือลงไปทายาที่ระหว่างขาเรียวของ นิ้วโป้งกดเน้นตรงเนื้อสาว"แลกกับการที่ไม่ให้เราออกไปซ่าข้างนอก""อืมส์... ซ่าอะไร พั้นซ์แค่ออกไปดื่มกับเพื่อน""ดื่มกับเพื่อน แต่บอกว่ามีหนุ่มๆ มาขอชนแก้ว" ภีมหยุดมือนิ่ง ช้อนสายตาขึ้นมองสบตาเธอตรงๆ"คิดว่าพี่ชอบฟังเรื่องแบบนี้เหรอ""ก็พี่ชอบทำหน้านิ่งเอง พั้นซ์ก็แค่อยากรู้ว่าจะห

ศัลยแพทย์หนุ่มเจ้าของคลินิกกำลังนั่งตรวจประวัติและประเมินโครงหน้าของคนไข้รายสุดท้ายของรอบบ่ายด้วยท่าทางสุขุม"เรียบร้อยครับ หมอปรับทรงให้เข้ากับรูปหน้าเดิม เพื่อให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด อาทิตย์หน้ามาตัดไหมตามนัดนะครับ"ภีมยิ้มรับคำขอบคุณจากคนไข้ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความใส่ใจ เขาขยับแว่นสายตากรอกบางเล็กน้อยเมื่อบานประตูปิดลง ภีมถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอย่างกับเทพบุตรเมื่อครู่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย สายตาหลังกรอบแว่นจ้องมองแผลเป็นรอยข่วนเล็กๆ บนท่อนแขนตัวเองมือหนายกขึ้นลูบสันกรามตัวเองเบาๆ พลางยิ้มมุมปาก ความรู้สึกลึกๆ ยังคงตกค้างอยู่ในมโนความคิด พั้นซ์คือสิ่งเดียวที่เติมเต็มบางอย่างให้เขาได้ และรอยแผลพวกนี้ก็เป็นเหมือนเครื่องยืนยันว่าเธอเป็นของเขาก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องเอ่ยอนุญาต"ภีมคะ อัญเห็นว่าเพิ่งตรวจคนไข้เสร็จ คงเหนื่อยน่าดู อัญเลยเอาขนมกับกาแฟย็นๆ มาให้ค่ะให้ค่ะ"อัญเดินยิ้มหวานเข้ามาในห้อง ในมือถือถุงขนมเบเกอรี่และแก้วอเมริกาโน่ เธออยู่ในชุดชุดเดรสสีครีมสุภา

ความเย็นโต๊ะทำงานซึมผ่านแผ่นหลังเปลือยเปล่าของพั้นซ์ ซิปเดรสสีดำถูกรูดลงจนสุด เผยให้เห็นหน้าอกที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ภีมถอดเสื้อกาวน์สีขาวของตัวเองออกทิ้งลงบนเก้าอี้อย่างไม่แยเส เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตพับแขนที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ดสายตาจดจ้องเรือนร่างของเธอที่ยามนี้ไร้การปกปิด"อือ... พี่ภีม ล็อกประตูหรือยัง" พั้นซ์พยายามยันกายขึ้นถาม เสียงสั่นพริ้ว"คิดว่าพี่ประมาทขนาดนั้นเลยเหรอ" ภีมตอบเสียงนิ่ง ทาบทับตัวลงมากดไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้กับโต๊ะ"ล็อกตั้งแต่ตอนดึงเราเข้ามาแล้ว""แต่ข้างนอก... พนักงานเยอะนะ" พั้นซ์เหยียดยิ้มท้าทาย ดวงตาคู่สวยประกายความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด"ก็นอนนิ่งๆ แล้วเกร็งเสียงไว้สิ" ภีมเอ่ยชิดใบหู ความร้อนผ่าวปะทะจนพั้นซ์สะท้านไปทั้งร่าง"ถ้ามีเสียงหลุดออกไปแม้แต่นิดเดียว... พี่จะเพิ่มบทลงโทษเป็นสองเท่า"พูดจบ ศัลยแพทย์หนุ่มก็ขยับตัวผละออกไปเล็กน้อย เขาเดินตรงไปที่ตู้กระจกเก็บอุปกรณ์การแพทย์ข้างโต๊ะทำงาน เสียงกระจกสไลด์เปิดออกเบาๆ ภีมหยิบแท่งโมลด์ซิลิโคนการแพทย์ขนาดต่างๆ ที่ใช้สำหรับการขยายและปรับทรงในการผ่าตัดตกแต่งออกมา แท่งเนื้อซิลิโคนเกรดการแพทย์ส

ภาคินวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะก่อนจะยกมือขึ้นกวักนิ้วสองทีให้พนักงานที่ยืนเฝ้าประตู ไม่นาน ประตูก็ถูกเปิดออก หญิงสาวหน้าตาสวยเฉียบในชุดสายเดี่ยวสั้นเข้ารูปสามคนเดินก้าวเข้ามาในห้อง"เอ้า มากันแล้ว" ภาคินอ้าแขนต้อนรับสาวสวยคนหนึ่งที่เดินตรงเข้ามาทอดกายลงนั่งข้างๆ มันอย่างคุ้นเคย "เบื่อฟังพวกเพ้อรัก หาอะไรชื่นใจๆ ดูดีกว่า"ไทเลอร์แค่นหัวเราะในลำคอ โบกมือปฏิเสธหญิงสาวอีกคนที่กำลังจะเดินเข้ามาหา"กูไม่เอา มึงเล่นไปคนเดียวเลยไอ้ภาคิน""มึงนี่มันตัวกร่อยจริงๆ" ภาคินสบถขำๆ พลางใช้นิ้วเรียวเกี่ยวสายเดี่ยวตรงไหล่ของสาวข้างกายเล่นแมม้ปากจะบอกไม่เอาแต่พอหญิงสาวคนหนึ่งขยับเข้ามานั่งข้างๆ กลับไม่ปฏิเสธ มือเธอไปช่วยยกขวดเหล้ารินใส่แก้วให้อย่างเอาอกเอาใจไทเลอร์เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ ยอมปล่อยให้เธอนั่งคลอเคลียข้างกาย ส่วนดีแลนร้ายกว่านั้นจับหญิงสาวลุคใสๆ ที่ยืนอยู่ใกล้มานั่งบนตักเขา คลอเคลียกันอย่างไม่สนสายตาใคร"แหม่ เพื่อนกูแต่ละคนบอกไม่เอา พอกูเอามาก็ใส่ยับอยู่ดี""แล้วมึงล่ะไอ้ภีม สนใจสักหน่อยไหม ถือว่าผ่อนคลาย""กูขอตัว" ภีมวางแก้วที่เหลือเพียงน้ำแข็งละลายลงบนโต๊ะ ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่"กูจะกลับแล้ว