All Chapters of เสพติดรักคุณหมอภีม: Chapter 21 - Chapter 30

วันต่อมาพั้นซ์ก้าวเท้าเดินออกจากร้านขายยาหลังจากที่เข้าไปตรวจความเรียบร้อยตาปกติ แต่ความรู้สึกกลับทำให้เธอรู้ตัวตั้งแต่ช่วงเช้าว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจดจ้องและสะกดรอยตามเธออยู่ไม่ห่าง ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนพั้นซ์ตัดสินใจเปลี่ยนทิศทางการเดิน เธอเดินไปแยกไปในซอยแคบๆ ความเงียบในซอยทำให้อีกฝ่ายที่เดินตามมาเริ่มทิ้งระยะห่างน้อยลงเรื่อยๆเสียงก้าวเท้าของใครบางคนเดินตามเข้ามาในซอยอย่างไม่คิดจะซ่อนตัวอีกต่อไป พั้นซ์หยุดเดินแล้วหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้าทันทีชายหนุ่มรูปร่างสูง ใบหน้าคมคายติดจะเพลย์บอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์"เพลิง" พั้นซ์พึมพำเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบราบ"ทายถูกด้วยแฮะ" ชายหนุ่มยกสองมือขึ้นระดับอกอย่างยอมจำนน ท่าทางกวนๆ แต่แฝงความมีเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ที่ใครเห็นต้องมีเผลอใจบ้างแหละ "เดินหนีมาซอยลึกขนาดนี้ นึกว่าจำกันไม่ได้ซะแล้ว พั้นซ์"เพลิงก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและจังหวะการพูดเป็นกันเองเหมือนเพื่อนเก่าที่เพิ่งบังเอิญเจอกันตามท้องถนน แต่ทว่าสายตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งการกะพริบ มันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพั้นซ์ ราวกับกำลังใช้มีดหมอค่อยๆ กรีดสำรวจล

หลายวันแล้วหลังจากมื้ออาหารค่ำวันนั้น... วันที่ชีวิตอันสงบเรียบง่ายของพั้นซ์ถูกทำร้ายลงโดยใครบางคนครืด... ครืด...เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พั้นซ์หลุบสายตามมองหน้าจอ ไม่ได้ส่งมาขู่แต่ส่งมากวนประสาทชัดๆ พอนึกย้อนกลับไปเธอไปรักไอ้คนน่ารำคาญอย่างงี้ได้ไงนะนิ้วเรียวสวยคว่ำหน้าจอลงกับพื้นโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดังตึ่งคนอย่างเพลิงก็แค่ขยะชิ้นหนึ่งในชีวิตที่เธอไม่อยากนึกถึง แต่กลับตามมาหลอกหลอนชีวิตปัจจุบันจนน่าหงุดหงิด"เอ่อ... พี่พั้นซ์ครับ"เสียงทักของปอร์เช่ดังขึ้นข้างเคาน์เตอร์ เขายืนถือเอกสารสต๊อกยาพลางทำสีหน้าเป็นห่วง"มีอะไร ปอร์เช่" พั้นซ์เค้นเสียงถาม น้ำเสียงแข็งกระด้างจนคนฟังสะดุ้ง"คือ... รายการสั่งซื้อยาชุดใหม่ที่พี่พั้นซ์ตรวจเมื่อเช้า มีตัวยาบางตัวที่ยังไม่ได้ลงนามอนุมัติน่ะครับ ผมเลย...""วางไว้ตรงนั้นแหละ" พั้นซ์พูดตัดบทโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "เดี๋ยวจัดการเอง มีงานอะไรก็ไปทำไป""ครับ... ได้ครับพี่พั้นซ์"ปอร์เช่รีบวางเอกสารลงบนโต๊ะแล้วถอยออกมาทันที เด็กหนุ่มแอบเกาหัวตัวเอง ด้วยความสงสัย ปกติพั้นซ์ไม่เคยแสดงอาการหงุดหงิดฉุนเฉียวขนาด

'ถ้าไม่ใช่กิ๊กแล้วจะเป็นอะไรไปได้ แฟนเก่าเหรอ’ 'ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองในร้านลับๆ’ภีมเพ่งมองเลือดที่ยังคงซึมออกมาตามปากแผล เขาจ้องมองหยดเลือดสีแดงสดนั้นด้วยสายตายากจะแยกแยะความเจ็บปวดทางกาย เลือดที่ไหลตรงฝ่ามือไม่ได้ช่วยให้ความอัดแน่นในอกลดลงเลยแม้แต่น้อยในหัวของเขามีแต่ภาพพั้นซ์... ภาพใบหน้าสวยที่แสดงอาการหงุดหงิดใส่เขาในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เธอเริ่มเฉยชา เริ่มเมินเฉยต่อสัมผัสของเขา และทำท่าทางรำคาญใจยามที่เขาเข้าไปใกล้ชิดหรือจริงๆ แล้วความหงุดหงิดพวกนั้น ไม่ได้มาจากความเหนื่อยล้าเรื่องงานอย่างที่เธออ้าง... แต่เป็นเพราะเธอเริ่มรำคาญเขา? เพราะสายตาและหัวใจของเธอกำลังถูกชายอีกคนเบี่ยงเบนไปกันแน่หัวสมองของเขาเริ่มคิดไปไกล ถ้าพั้นซ์คิดจะทิ้งเขาไปหาชายคนนั้นจริง เขาจะทำยังไง จะจับเธอขังไว้ในห้องไม่ให้เห็นแสงตะวัน หรือจะหักขาเรียวคู่นั้นทิ้งเสีย จะได้ไม่ให้เธอเดินไปหาใครอีกเสียงประตูห้องถูกเปิดออกเบาๆ พั้นซ์ก้าวเท้าเข้ามาข้างในด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า เรื่องของเพลิงยังคงรบกวนจิตใจเธอไม่หาย แต่ยามที่สายหันไปมองยังโซฟากลางห้อง ร่างเพรียวบางก็ต้องหยุดชะงักลงภีมนั่งอยู่บนโซฟา บนโต๊ะ

พั้นซ์ที่นอนหลับบนเตียงพลิกตัวไปข้างกายด้วยความเคยชิน แต่กลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า แฟนหนุ่มเจ้าของพื้นที่ข้างกายตื่นและออกจากห้องไปตั้งแต่ก่อนที่เธอจะรู้สึกตัวด้วยซ้ำ แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร พั้นซ์ลุกขึ้นจัดการตัวเองเพื่อเตรียมตัวไปทำงานตามปกติตลอดทั้งวัน พั้นซ์หมกตัวอยู่แต่ในห้องทำงานหลังร้านขายยา เอกสารบัญชีสต๊อกยาและรายการสั่งซื้อยาล็อตใหม่กองพะเนินอยู่บนโต๊ะ จนเธอไม่มีเวลาแม้แต่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู วันนี้ทั้งวันเธอไม่ได้เดินทางไปหาภีมที่คลินิกอย่างเช่นเคย เพราะต้องเร่งจัดการงานตรงหน้าให้เสร็จทันกำหนดก๊อก ก๊อก...เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น ก่อนที่ปอร์เช่จะโผล่หน้าเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟร้อนในมือ"พี่พั้นซ์ครับ พักกินกาแฟก่อนไหมครับ ทำงานมาตั้งแต่เช้าเลย" ปอร์เช่ยื่นแก้วกาแฟมาวางลงบนมุมโต๊ะ"ขอบใจมากนะปอร์เช่" พั้นซ์ละสายตาจากตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ "พอดียอดสต๊อกงวดนี้มันไม่ตรงน่ะ เลยต้องนั่งเช็กละเอียดหน่อย""เห็นพี่ดูอารมณ์ดีขึ้นเยอะเลยนะครับ" ปอร์เช่ชวนคุยพลางกวาดสายตามองสีหน้าของพั้นซ์ พั้นซ์ยิ้มบางๆ พลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ความรู้สึกอึดอัดหนั

ภีมค่อยๆ ถอนแกนกายออกอย่างช้าๆ หยาดน้ำรักหลั่งไหลซึมออกมา เขาไม่ยอมปล่อยให้คนในอ้อมแขนได้พักผ่อนเขาถอดแว่นออกวางไว้บนอ่างล้างหน้า สอดแขนประคองเอวสอบ แล้วดันร่างเปลือยเปล่าของพั้นซ์ให้เข้าไปภายในตู้อาบน้ำกระจกใสแผ่นหลังเนียนแนบชิดติดกับผนังกระจก ภีมเอื้อมมือไปเปิดฝักบัว สายน้ำรดลงมาชำระล้างคราบรักตามเรือนร่างของคนทั้งคู่ "พี่ภีม... พอแล้วมั้งคะ" พั้นซ์พึมพำ น้ำเสียงหอบโรยริน สองมือยันแผงอกกว้าง "พั้นซ์ขาอ่อนไปหมดแล้ว""ขาอ่อนก็เกาะผมไว้แน่นๆ สิครับ"ภีมตอบเสียงนิ่ง ก่อนจะซุกหน้าลงไปบดจูบปากอิ่มอย่างหนักหน่วง ลิ้นหนาแทรกซึมเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากอย่างหิวโหย บีบกระชับบั้นท้ายผายแล้วยกตัวเธอขึ้นสูง พั้นซ์รู้หน้าที่ สองขาเรียวรีบยกขึ้นเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาไว้ทันที ตัวตนที่ตึงแน่นขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง กดเบียดถูไถตรงปากทางรักที่ยังคงชุ่มฉ่ำภีมดันสะโพกส่งความแข็งขืนสอดใส่เข้าไปในกายสาวรวดเดียวจนสุดโคน"อื้อออ! พี่ภีม!" พั้นซ์แหงนคอ ร้องครางออกมา สองมือจิกเกร็งลงบนไหล่หนา"อาส์... พั้นซ์"เขาขบฟันแน่น นัยน์ตาจับจ้องใบหน้าสวย ก่อนจะเริ่มขยับเอวสอบตอกกระแทกเข้าออกในท่าอุ้มแตงแผ่นหลังข