Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เรียบร้อย ดูดีทีเดียว ท่านไม่ใช่คนจรอีกต่อไปแล้ว ต่อไปนี้ท่านจะมีเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยน มีบ้านให้นอน มีอาหารไว้ทำกิน เชื่อใจข้า วันข้างหน้าท่านกับข้าจะมีที่ดินทำกินแน่นอน” หลังจากช่วยกันจัดเก็บกระท่อมท้ายหมู่บ้านจนเรียบร้อย ในเวลาบ่ายคล้อยเขาจึงพานางมาเดินตลาดชุมชน ซึ่งคนที่เดินผ่านต่างเมียงมองเพราะกลิ่นสบู่และแชมพูที่นางและเขาใช้นั้นหอมมากจริงๆ“ข้าไม่ชอบเป็นเป้าสายตา” เขาเอ่ยขึ้นเบาๆคล้ายกระซิบนาง เจียวมี่อมยิ้มก่อนเงยหน้ามองเขา และมือบางยกขึ้นตบเบาๆบนไหล่แกร่ง“ทำตัวให้ชินเข้าไว้ ข้ากับท่านไม่ใช่คนเดิมที่ใครเห็นต่างเดินหนี แต่ต่อไปนี้ ท่านคือชาวบ้านคนนึงให้หมู่บ้านสกุลหม่า” เอายกกำปั้นชูขึ้นมาคล้ายบอกให้เขาสู้!! ร่างหนาได้แต่โครงหัวด้วยความอ่อนใจ“ไปดูข้าวสารเถอะตอนนี้มีเงินแค่40อีแปะ หากมีร้านขายเครื่องประดับก็ดีหน่ะสิ” เขาเองไม่รู้ว่านางตามหาสิ่งใด เพราะลำพังตัวเขาเคยมาแถวนี้แต่ไม่เคยเข้ามา ทำเพียงมาต่อแถวรับซาลาเปาแจกฟรีจากคนในอำเภอที่นานๆครั้งจะแจกสักทีเท่านั้น ให้มาเดินเล่นดูร้านรวงเขาไม่เคยทำ ร้านที่นางต้องจะไปเขาก็ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน“เดินดูอีกนิด ค่อยซื้อของแล้วกัน ข้าต้องการ

“เก็บไว้ทำกับข้าวหรือไม่” นางส่ายหัว กับข้าวในมิติเยอะมากจนกินทั้งปีก็ไม่หมด สู้ขายเอาเงินมาเก็บไว้เสียดีกว่า“ท่านเป็นใครกันแน่!!“ สายตานางมองแผ่นหลังกว้างเงียบ ก่อนหน้านี้เคยคิดว่าเขาขี้เกียจจนกลายมาเป็นเพียงคนจรที่นอนคลุกฝุ่นตามข้างทาง แต่วันนี้เมื่อเห็นความสามารถและการเอาตัวรอดได้ของเขา นางกลับคิดว่า…ชายผู้นี้ยังมีอะไรให้นางเรียนรู้อีกมาก“ข้าจะนำของป่าพวกนี้ไปขาย เจ้าไปด้วยกันหรือไม่” นางพยักหน้ารับ วันนี้จับไก่ป่าได้ถึง4ตัว กระต่ายอีก1 เห็ดต่างๆอีกมากมาย คาดว่าคงได้เงินพอดู“ท่านป้าหวัง อยู่หรือไม่ขอรับ” หน้าบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ตรงกลางหมู่บ้าน เขาพานางมาขายของป่า ซึ่งมีชาวบ้านที่เริ่มมาทะยอยขายไม่น้อย“อยู่ๆ รอเดี๋ยว” เพราะบ้านหลังใหญ่และมีลานกว้าวโล่งกินพื้นที่มาก กว่าจะใช้เวลาเดินมาก็นานพอควร“นี่หลิวหยางหรอกหรือ เจ้าแต่งตัวเป็นผู้เป็นคนเช่นนี้ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย เป็นเพราะเมียเจ้าดูแลดี ว่าแต่แม่นาง เจ้าชื่อแซ่อะไร” ชาวบ้านที่มาส่งของป่าเช่นกันเมียงมองเขาและเจียวมี่อยู่สักพัก ก่อนตัดสินใจเอ่ยถาม“ข้าไป๋เจียวมี่เจ้าค่ะ” นางไม่ชินที่มีคนมามุงดูเช่นนี้ นึกไปถึงเพื่อนย่ากับป้าสะใภ

“เหตุใดจึงเดินออกหน้าข้าไม่กลัวตายเช่นนั้น” หลังคุยกันเสร็จจึงพากันแยกย้าย นางช่วยเขาแบกฟืนกลับมาที่บ้าน และยามเขาเผลอก็เก็บฟืนไว้ในมิติจำนวนนึง และตั้งใจจะทำเช่นนั้นไปเรื่อยๆ กันคนมาขโมย“ยามนี้หากกลัวตายข้าคงโดนกดขี่ ใครมีบุญคุณกับข้า ข้าจะอ่อนน้อมให้หนัก ใครรังแกข้า ข้าจะสู้ยิบตา!!” นางจะไม่เป็นเช่นคนในอดีตอีกแล้ว นางไม่ยอมให้ใครมารังแกนางอีกเด็ดขาด“อย่าได้ห่วงไป ข้าเป็นบุรุษเหตุใดจึงต้องปล่อยให้เจ้าสู้เพียงลำพัง” เขาตอบออกไปแบบนั้นและก้มลงไปฟันฟืนออกไปด้วยคล้ายไม่คิดอะไร แต่กลับสร้างความอบอุ่นในหัวใจของคนที่ไม่เคยได้รับความอบอุ่นนั้นเลยตั้งแต่พ่อตายแม่หนีหาย“ท่านเองก็จะไม่ได้สู้เพียงลำพัง ข้าจะสู้ไปพร้อมกับท่าน” นางบอกเขาให้มั่นใจ ชีวิตนี้นางเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ มีเขาเป็นครอบครัวคนแรกในมิติใหม่ เท่ากับว่าตอนนี้ คนที่นางควรปกป้องมีแค่เขา ขอเพียงแค่รักษาชีวิตให้รอด เรื่องอื่นนางไม่สนใจใครทั้งนั้น!!ผ่านไป10วันกว่าบ้านหลังเล็กขนาด3เมตร ที่ไม่มีห้องกั้น มีเพียงครัวเล็กที่แบ่งแยกออกเป็นสัดส่วนก็เสร็จสิ้น ทุกอย่างล้วนเป็นฝีมือเขาที่ทำ ทั้งบานประตูหน้าต่าง หรือแม้แต่หลังคา เขาก็จัดการ

”ท่านคิดอะไรอยู่“ ตั้งแต่กลับมานางเห็นเขาเอาแต่เงียบ”คิดว่า…เราจะผ่านพายุหิมะไปได้อย่างไรดี“ นางขยับเข้ามาเย็บผ้านวมข้างๆเขาก่อนจะมองออกไปด้านนอกที่มีหิมะขาวโพน แล้วถอนหายใจ“เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เราออกไปตักหิมะ2รอบแล้วนะเจ้าคะ หากรุนแรงกว่านี้ ผู้คนคงล้มตาย” ดีที่ตอนทำบ้านนางขอให้เขาทำคานไม้ที่แข็งแรง แม้ไม่เท่าเหล็กแต่ก็ถือว่าช่วยให้ไม่ถล่มลงมาง่ายๆหากรับน้ำหนักไม่ไหว“ฟืนที่ข้าขนมาเหมือนมันจะน้อย แต่บัดนี้เหตุใดมันเยอะขึ้น” นางไม่ตอบและส่ายหน้าแสดงออกว่าไม่รู้เหมือนกัน แม้ในใจนั้นนางจะรู้ดีว่าเพราะนางเอาจากในมิติมาเติมเรื่อยๆต่างหาก“ตอนนี้ย้ายมานอนเตียงเดียวกันเจ้าอึดอัดหรือไม่” นางไม่อึดอัด เพราะการทำเตียงอุ่นนั้นมีเวลาจำกัด จึงทำทันแค่1เตียง นางตัดสินใจให้เขาขึ้นมานอนด้วยกัน ระยะห่างยังรักษาไว้เหมือนเดิม“อย่าห่วงไปเลย เรื่องรักใคร่นั้นข้าพับเก็บมันไว้ในกระเป๋าเรียบร้อย ตอนนี้ผู้คนเริ่มล้มตายกันมากขึ้น เรามาคิดดีกว่าว่าจะปีนขึ้นไปโกยหิมะบนหลังคาได้อย่างไร” แม้จะพึ่งทำบ้านมาแต่หากโดนทับถมเยอะๆอาจถล่มได้เหมือนกัน“ไว้รอมันมีช่วงเวลาที่เบาข้าจะขึ้นไปเอง” ทรงบ้านที่นางขอนั้น หลัง

สภาพอากาศเลวร้ายจนนางนึกท้อใจ และแอบช่วยเหลือผู้มีพระคุณเงียบๆ เรื่องเสบียงนางไม่ห่วง แต่ที่ห่วงคือตอนนี้หิมะแทบจะถมบ้านนางทั้งหลัง ความหนาวเหน็บเล่นงานจนแทบทานทนไม่ไหว“หากตกต่ออีกสัก5-10วันเราอาจแข็งตาย” สายตาคมสานสบกับสายตาหวานปนเศร้า เขาเองทำทุกวิธีให้รอดพ้นแต่ไม่อาจห้ามชะตาฟ้าลิขิตเป้ง เป้ง “แม่เฒ่าเจียงเสียชีวิตแล้ว” ทุกครั้งที่พบศพชาวบ้านเสียชีวิต เสวี่ยคุน ยามประจำหมู่บ้านจะแจ้งข่าวทันที และนี่เป็นศพที่สามภายในเวลา2วัน“เห็นทีว่า…หากการโกยหิมะจนไม่มีที่เก็บแล้วเราคงต้องเตรียมตัว” หลิวหยางพยายามหาหนทางแต่ยากเย็นเหลือเกิน บ้านไม่ได้ทำมาเพื่อป้องกันภัยหนาวให้ระดับที่รุนแรงเช่นนี้“ข้าจะสู้ สู้กับมันเจ้าค่ะ” นางรอดตายมาจากเพลิงไหม้จะให้ตายเพราะภัยหนาวนางไม่ยอม“หากเจ้าสู้ข้าก็จะสู้” สองร่างสวมเสื้อถึง5ชั้น อีกทั้งถุงมือ ถุงเท้า หมวกที่นางเตรียม ก่อนจะออกมาช่วยกันโกยหิมะรอบบ้าน ท่ามกลางหิมะโปรยปราย ความหนาวเหน็บที่มีคล้ายมีคนหยิบยื่นความตายมารออยู่ตรงหน้า“หลิวหยาง ข้ากับครอบครัวจะขอไปตายเอาดาบหน้า ข้าคิดว่าหากรออยู่แบบนี้ เท่ากับนั้งรอความตาย“ ซีอัน และอาเล่อที่บ้านอยู่ไม่ไกลกัน