ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เจียวมี่ใช้ชีวิตมาอย่างลำบากลำบนในโลกนี้ที่ระบาดไปด้วยโควิด19 เธออาศัยอยู่กับผู้เป็นย่าและลุงกับป้าสะใภ้ที่แสนจะเห็นแก่ตัว ทันทีที่พ่อตายแม่ของเธอที่ไม่เป็นที่โปรดปรานของบ้านสามีนัก มอบกำไลทองไว้ให้เธอลับๆ ก่อนหนีหายสาบสูญไปเลย”ถ้าพรุ่งนี้แกไปรับจ้างร้านเฒ่าแก่ซั่วซงช้าแล้วโดนหักเงิน ฉันจะเอาไม้นี่ตีแกตั้งแต่บ้านยันหน้าปากทางเข้าเชียวคอยดูเถอะ“ บ้านที่อยู่ในถิ่นไม่ได้เจริญมากนักมีทั้งบ้านคนรวยและคนจนปะปนกัน เจียวมี่ถูกจ้างให้ไปทำงานจัดเรียงของที่ร้านค้าในตัวอำเภอ เธอมักอ้างกับผู้เป็นย่าว่าถูกหักเงินครั้งละ10หยวน(50บาท)เนื่องจากทำของในร้านเสียหายบ้าง ไปทำงานช้าบ้าง โดยมีเฒ่าแก่ และภรรยาช่วยปกปิด เพราะทุกครั้งที่กลับมา เธอต้องมีข้าวสารติดมือมาวันละ2กิโล ไข่ไก่สิบฟอง โดนแบบนี้มาเป็นเวลาเกือบ10ปีแล้วแต่ใครเลยจะรู้ว่าเธอกำลังเตรียมการบางอย่าง บางอย่างที่ว่าคือเธอค้นพบมิติคู่ขนาน จากกำไลทองที่แม่เธอมอบไว้ให้“ครั้งนี้ซ่อนเงินไว้ได้ถึง100หยวน(500บาท) ซื้ออะไรไปไว้ดีหล่ะ“ ไม่ใช่แค่พาไปยังอีกมิตินึงได้ แต่ในนั้นยังสามารถเก็บของกินของใช้ได้อีกด้วย เธอมักซื้อของกินของใช้ไปไว้ในนั้น เพราะเธอเชื

กว่าจะผ่านวันที่แสนเหน็ดเหนื่อย ก็กินเวลาไปเกือบเที่ยงคืน ตอนนี้ร่างผอมบางนอนอยู่ในห้องด้านล่างของบ้าน ที่มีกล่องขนมเต็มไปหมด พี่ฉิงชิวชวนเธอไปนอนด้วยแล้วแต่เธอเกรงใจ เป็นแค่ลูกจ้างเท่านั้นเธอไม่มีสิทธิ์ไปนอน“เงินอีก10000หยวนนี่ ถ้าซื้อทองอีก1บาท จะเหลือแค่1000หยวน แบบนั้น…ก็ดีกว่าไม่มีเงินเลยสินะ” พึมพำเสร็จก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ก่อนจะพบว่า… ร่างกายเธอถูกดูดเข้ามาอีกแล้ว“เร็วเข้าๆ หอศึกษาเปิดแล้วต้องรีบเก็บของข้าบอกให้เก็บตั้งแต่เมื่อคืน ทำไมไม่เก็บ” ที่เดิมที่มาทุกเดือนแต่ทำไมเดือนนี้ถึงมาได้ทั้งที่ไม่ใช่5ค่ำกัน ร่างโปร่งแสงยืนดูคนโน้นทีคนนี้ที พบความวุ่นวายในหมู่บ้านเล็กๆนี่ไม่น้อย”หมู่บ้านสกุลหม่าหรือ“ เธออ่านป้ายชื่อหมู่บ้านที่ปกติยามมาที่นี่เธอไม่เคยได้ทะลุมาแถวนี้สักทีนอกจากตลาด หรือในสวนผัก แม้แต่สำนักบวชก็เคยไปมาแล้ว แต่ไม่รู้ว่าหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้ชื่ออะไร”เจ้าคนสกปรกออกไปให้มันไกลๆ ที่ของเจ้าคือท้ายหมู่บ้าน เหตุใดถึงมาเกะกะ“ เธอเห็นผู้ชายที่เนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้ารุงรังใส่เสื้อผ้าขาดๆแล้วรู้สึกรับไม่ได้ ”ท่านใจดีเกินไปท่านผู้นำ เป็นใครมาจากไหนไม่รู้เหตุใดจึงยอมให้อาศัย“ หญิ

ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ ตอนนี้เธอรู้สึกร่างกายมีไอความร้อนแปลกๆ เสียงโวยวายด้านนอกดังเข้าไม่หยุด ก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ กลุ่มควันทะลุเข้ามาในห้องนอนทำเธอรีบพุ่งไปเปิดประตูห้องด้วยความเร็วแต่พบว่ามันเปิดไม่ได้“ปึก ปึก ย่าคะ ช่วยหนูด้วย ลุงคะ ลุง ย่าา” ทั้งทุบประตูทั้งตะโกนเรียกแต่ไม่มีสักคนที่จะพังประตูเข้ามาช่วย“ลุงคะ ลุง ย่า หนูร้อน” เพราะบ้านเป็นไม้และกระดาษ มันคือเชื้อเพลิงอย่างดีที่จะทำให้เพลิงโหมเข้าใส่ไม่หยุด “ช่วยด้วย” เธอนอนคว่ำราบไปกับพื้นเพราะไม่อยากสูดดมควันเข้าไป ในใจภาวนาให้ใครสักคนช่วยเธอ แต่ความหวังช่างริบหรี่“ใครก็ได้ช่วยที ร้อนจะตายอยู่แล้ว” พลันในหัวสมองก็คิดถึงอีกมิติ คิดถึงกำไลทองของแม่ จึงเอื้อมมือไปหยิบกำไลใต้หมอนออกมาสวม“ช่วยพาไปที่นั่นที พาไปแบบไม่ต้องกลับมาอีก หายไปตลอดการ“ ร่างผอมแห้งที่สะบักสะบอมจากการถูกทุบตีค่อยๆหายไปไม่หลงเหลือสิ่งใดไว้ให้คิดถึงอีก”ทำแบบนี้มันจะดีเหรอแม่“ เสียงผู้เป็นลุงยังติดกังวล”ทำแบบนี้สิดี เงินประกันเท่าไหร่ที่เราจะได้ ยังไงเราต้องได้บ้านใหม่“ ป้าสะใภ้ที่ยืนมองกองเพลิงลุกโชนด้วยแววตาสะใจ หมดภาระไปอีกคน แถมยังได้เงินก้อนใหญ่จาก

“ไม่ใช่ข้าอยากทำ แต่ท่านเองก็ต้องทำ ไม่อยากเอาชนะคนพวกนั้นหรือไง คนที่คอยแต่จะดูถูกท่านหน่ะ รู้หรือไม่การเอาคืนที่สะใจที่สุดคือการเอาชนะคำพูดแย่ๆพวกนั้นให้ได้!!”เมื่อคืนที่เถียงกับเขาไป แต่วันนี้นางกลับต้องมานั้งคุกเข่าด้านหลังเขาอย่างระแวดระวัง“ท่านผู้นำให้เจ้าอาศัยฟรีๆ แต่เจ้ากล้าดีอย่างไรพาสตรีอื่นเข้ามาในหมู่บ้าน!!” เสียงยายเฒ่าสอดรู้สอดเห็นที่เดินไปเจอนางหลับอยู่บนกองฟองกับเข้าเมื่อคืน แถมต่างคนต่างนอน นอนห่างกันหลายฉือด้วยซ้ำ กลับร้องลั่นเหมือนนางไปผิดผีบ้านเขาก็มิปาน“ว่าอย่างไรอาหยางเหตุใดสตรีผู้นี้จึงมาอยู่กับเจ้า“ ผู้นำหมู่บ้านและภรรยาถูกปลุกมาแต่เช้าเพราะเสียงโวยวายลูกบ้าน อ้างว่าอาจไม่ปลอดภัยเพราะมีคนอื่นเข้ามาในหมู่บ้านได้ …นางตัวเท่าเมี่ยงเนี่ยนะ…”นางเป็นภรรยาข้า ท่านผู้นำ ข้ากับนางคบหากันก่อนข้าผิดใจกับนางแล้วย้ายมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้นางสูญเสียครอบครัวจึงออกตามหาข้า ดีที่ข้าไปเจอนางที่แม่น้ำท้ายหมู่บ้านจึงได้พูดคุยกัน เดิมทีตั้งใจจะพานางมาพบท่านวันนี้ แต่เกิดเรื่องเสียก่อน…“ ชีวิตนี้เขาไม่เคยต้องมาอธิบายอะไรยืดยาวขนาดนี้ แต่เป็นเพราะท่าทางหวาดกลัวของนางตอนแม่เฒ่าลี่ตวา

“หากต้องการซื้อข้าวต้องไปที่ตลาดชุมชน ไว้ค่อยไปตอนเย็น เจ้ารออยู่ที่นี่ ข้ากลับมาจัดการประตูกระท่อมแล้วเสร็จจะพาไป” นางพยักหน้ารับก่อนรับหน้าที่ม้วนฟางอัดเป็นแท่ง โดยใช้ไม้ตีเป็นกล่องและใช้ฟางอัดลงไปแน่นๆ ทั้งใช้ตัวเองขึ้นไปเหยียบแหละใช้จอบกระแทกลงไปแรงๆ อุปกรณ์พวกนี้นางล้วนเอาออกมาจากมิติ ยกเว้นเพียงแต่ไม้เท่านั้น นางใช้ไม้ผุๆที่หลิวหยางรื้อออกมาจากกระท่อมเก่ามาทำ“มาแล้วหรือ” เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาทำนางคิดว่าเขากลับมาแล้วแต่เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับจึงหันกลับมามอง พบเพียงหญิงชราที่ด่าทอนางและหลิวหยางเมื่อเช้า วันนี้มากับเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันอีก2คน“เหตุใดจึงยังไม่ย้ายออก” นางกระพริบตาปริบก่อนปัดมือแล้วลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า“เหตุใดข้าต้องย้ายออก ในเมื่อท่านผู้นำหมู่บ้านอนุญาติให้ข้าอยู่” ในโลกเก่าเคยปะมือกับย่าและป้าสะใภ้มาบ้างจึงไม่ตกใจนัก“แต่พวกข้าที่เป็นลูกบ้านไม่ต้อนรับ เจ้าเป็นคนไม่มีหัวนอนปลายเท้า ผัวเจ้าก็เป็นเพียงคนจรที่ท่านผู้นำช่วยไว้ ใช้สิทธิ์ความชอบอันใดมาอยู่ที่นี่โดยไม่มีที่เป็นของตัวเอง!!” นางมองสตรีสูงวัยทั้งสามคนนิ่ง“หากข้ามีที่ ข้าสามารถอยู่ที่นี่ได้เช่นนั้นหรือ”