Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 26

”ท่านป้าหวังฝากมาให้เจ้าค่ะ“ พูดจบนางก็เดินกลับทันที ก่อนได้ยินเสียงเด็กๆดีใจกันยกใหญ่”แบบนี้ชาวบ้านที่อยู่ก็มีกำลังใจขึ้นมาหน่อยสินะ“ นางรู้สึกสุขใจไม่น้อย อย่างน้อยๆ ชาวบ้านที่เหลืออยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็มีทั้งของกินประทังชีวิตและยังมีฟืนไว้ให้ร่างกายอบอุ่น “วันนี้เหมือนจะมีแดดส่อง” ผ่านไปกว่า10วันที่หิมะกระหน่ำเทลงมาไม่หยุด ชาวบ้านที่เป็นผู้ชายล้วนช่วยกันออกมาโกยหิมะเปิดทางเดิน จนวันนี้เริ่มเห็นแสงแดดรำไร และหิมะหยุดตกตั้งแต่เมื่อคืน“เป็นสัญญาณที่ดีเจ้าค่ะ ช่วยกันโกยหิมะดีกว่า” เมื่อนางและหลิวหยางออกมาทำการโกยหิมะไปทิ้งในส่วนที่เป็นแม่น้ำ น้ำตก ลำธาร ชาวบ้านก็เริ่มออกมาช่วยกันอีกครั้งอย่างรื่นเริง เพราะผ่านช่วงเวลายากลำบากมาแล้ว เมื่อวันนี้หิมะหยุดตกและยังพอมีแสงแดดส่องลงมาก็ออกมารับแสงกันอย่างสนุกสนาน“เสียดายที่ชาวบ้านทะยอยอพยพไปเสียก่อน ไม่เช่นนั้นคงครึกครื้นกว่านี้” ไค่เฉิงเป็นอีกหนึ่งบ้านที่กำลังจะอพยพแต่เจียวมี่ห้ามไว้เสียก่อนเพราะเขามีลูกอีก3คนให้ต้องดูแล“หากพายุสงบ พวกเขาก็คงกลับมาเจ้าค่ะ” ได้ยินภรรยาไค่เฉิงพูดเช่นนั้นเจียวมี่ก็สะท้อนในอก นางเองก็ภาวนา ภาวนาให้พวกเขากลั

” สีนี้คงเป็นสีที่หายากพรุ่งนี้เราเข้าไปที่ตัวอำเภอกันเถอะ ข้าคิดว่าข้ากำลังจะได้เป็นเศรษฐีนี“ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังชื่นชมความสวยงามของเม็ดไข่มุก ทั้งเขาและนางเงยหน้าขึ้นไปข้างบนก่อนจะเห็นบางสิ่ง ที่อยู่ติดกับหน้าผา” ตรงนั้นก็เป็นบ่อเงินบ่อทองของเจ้าใช่หรือไม่“รังนกนางแอ่นที่อยู่ติดบนหน้าผากว่า 500 ลังทำนางอ้าปากกว้างนั่นไม่ใช่ของหายากยิ่งกว่าทองคำหรอกหรือ “หลิวหยางท่านคิดว่าเรามีวิธีใดที่จะขึ้นไปเก็บได้บ้าง” ร่างหนาหัวเราะในลำคอแค่เห็นสายตานางแม้จะไม่รู้ว่าสิ่งของตรงหน้านั้นคืออะไร แต่เมื่อเห็นความแวววาวในดวงตากลมโตก็รู้ได้ทันทีว่ามันคงมีมูลค่ามหาศาล“เช่นนั้นคงต้องทำบันไดลิง ตัดไม้ไปทำเลยก็แล้วกัน” นางใช้เวลาคุณคิดอยู่เพียงครู่ ก่อนจะหันมาบอกเขา“ข้าคิดว่าควรเก็บในภายหลังเจ้าค่ะ เอาไว้ตอนที่เราจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ ข้าจะค่อยๆทยอยมาเก็บทุกวัน แต่วันนี้ข้าจะเก็บไข่มุกไปขายก่อนท่านคิดเห็นว่าอย่างไร” เขาพยักหน้าและพร้อมตามใจนางทุกอย่าง“เอาที่เจ้าเห็นว่าสมควรเถิด” เมื่อพูดเช่นนั้นแล้วทั้งคู่จึงช่วยกันเก็บหอยขึ้นมาผ่าดูหาไข่มุก นางไม่ได้เก็บมาจนหมดแต่เก็บมาแค่เพียง 10 ตัวเท่านั้น และไ

“ เจียวมี่เนื้อหมูและเนื้อวัวที่เจ้าสั่งให้ข้าหั่นแบบบาง เจ้าต้องการวันละเท่าใดก็ส่งคนมาแจ้งได้ ไม่ต้องรับไปจนหมดเอาที่เจ้าพอไหว ค่าบวกกำไรเพียงจินละห้าอีแป๊ะเท่านั้น” นี่อย่างไรที่นางบอกว่าคนในหมู่บ้านล้วนมีน้ำใจ แม้แต่การซื้อของก็บวกกำไรกับนางเพียงน้อยนิด“ ท่านป้าท่านสามารถบวกกำไรได้ตามที่ท่านเคยขายเลยเจ้าค่ะ อย่าลดให้ข้าเลยเจ้าค่ะ หากทำเช่นนั้นข้าจะรู้สึกเกรงใจ” นางไม่ต้องการเอาเปรียบแต่การเปิดร้านของนางเพื่อต้องการเพิ่มรายได้ให้ชาวบ้านเท่านั้น“ เจ้าเปิดโรงน้ำชาก็เพื่อช่วยเหลืออุดหนุนสินค้าของคนในหมู่บ้าน และยังสามารถเชิญชวนหมู่บ้านข้างเคียงเข้ามาเที่ยวในหมู่บ้าน มีพื้นที่ให้คนขายของด้านหน้าอีก เช่นนั้นข้าจะเอาเปรียบเจ้าได้อย่างไร” ด้านข้างโรงน้ำชานางปล่อยพื้นที่ให้เป็นตลาดเล็กๆ เผื่อชาวบ้านนำขนมมาขาย ซึ่งต้องเป็นของที่ทางโรงน้ำชาไม่มีขาย เช่นเครื่องประดับ เสื้อผ้าที่ทอมือ ผักสด ขนม เพื่อให้มีบรรยากาศที่ครึกครื้นและน่าสนใจต่อหมู่บ้านข้างเคียง“ เช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณท่านป้าเจ้าค่ะ ส่วนนมวัวนั้น ค่ารับวันละหนึ่งถัง ส่งที่ร้านได้เลยเจ้าค่ะ” วัตถุดิบที่เป็นนมต้องได้ใช้ทุกวันอยู่แล้