All Chapters of วันที่ฉันเลิกช่วยชีวิตเธอ: Chapter 1 - Chapter 7

แรงกระแทกจากอุบัติเหตุซัดเข้ามา ก่อนที่ฉันจะทันได้สูดลมหายใจเฮือกต่อไปเสียงโลหะกรีดร้อง กระจกแตกกระจาย แล้วเบรนด้าล่ะ? เธอพุ่งตัวตรงไปยังซากรถเธอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างร่างที่นอนอยู่บนพื้นถนน พร้อมกับตะโกนข้ามไหล่ไปว่า "มัวแต่มองรถบ้าอะไรอยู่ โทรเรียก 911 สิ!"ใบหน้าของเธอแต่งแต้มมาอย่างสมบูรณ์แบบ จัดเต็มสไตล์ฟูลกลาม ขณะที่เธอกำลังปั๊มหัวใจให้เหยื่อ เลือดเปรอะเปื้อนเสื้อตัวสวยราคาแพงของเธอ ใครก็ตามที่ได้เห็นคงจะยกย่องให้เธอเป็นฮีโร่รถพยาบาลแล่นเข้ามา—และตามมาด้วยพวกนักข่าวเธอหันขวับเข้าหากล้อง แววตาลุกโชน "พวกคุณบ้าไปแล้วหรือไง? ยังจะมาถ่ายอยู่อีก หลบไปนะ—เธอต้องการความช่วยเหลือ!"จากนั้นเธอก็หันกลับไปหาเจ้าหน้าที่กู้ชีพ รัวเวลาในการกดหน้าอกราวกับทำมาทั้งชีวิต พร้อมกับคว้าแขนของคนหนึ่งไว้ "คุณหมอคะ คุณต้องช่วยเธอนะ ได้โปรดเถอะ!"เจ้าหน้าที่แพทย์พยักหน้า หลงเชื่อการแสดงของเธอ "เราจะทำทุกวิถีทางครับ คุณเป็นญาติกับเธอหรือเปล่า?"เบรนด้าส่ายหน้า ดวงตากลมโตฉายแววไร้เดียงสา "ฉันเป็นแค่คนผ่านมาเห็นค่ะ แต่ฉันจะขอขึ้นรถไปด้วย—ฉันจะเป็นคนออกค่ารักษาพยาบาลให้เธอเอง"เจ้าหน้าที่คนนั้นเรี

ช่วงสองสามวันต่อมา ฉันถูกขังไว้ในห้องเหมือนนักโทษคนหนึ่งข่าวการเสียชีวิตของภรรยาของเจ้าพ่อมาเฟียในอุบัติเหตุชนแล้วหนีแพร่สะพัดไปทั่วอินเทอร์เน็ต โจเซฟตั้งรางวัลนำจับสูงถึงสิบล้านดอลลาร์สำหรับเบาะแสของคนขับรถคันดังกล่าวคอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย: "คนขับนี่ใจกล้ามากจริงๆ ชนคนใหญ่คนโตขนาดนี้แล้วคิดว่าจะหนีพ้นเหรอ? ผู้ชายรวยๆ อย่างเขามีวิธีตามตัวเจอได้ง่ายนิดเดียว"ฉันทำได้แค่เสียงเบาๆ ในลำคอ"เขาว่ากันว่าไอ้หนุ่มโจเซฟคนนี้เมื่อก่อนเคยเป็นพวกนักฆ่าเลือดเย็นมาก่อน เพิ่งจะสงบปากสงบคำลงตอนที่เจอภรรยา แล้วตอนนี้เธอดันมาตายเนี่ยนะ? พนันได้เลยว่าอีกไม่นานคงมีคนซวยกันระนาวแน่ๆ"น่าเสียดายที่คนที่กำลังจะซวยที่สุดกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าอะไรรออยู่โลกออนไลน์แตกออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งคือการไว้อาลัยภรรยาของโจเซฟ พร้อมกับประกาศเงินรางวัลสิบล้านดอลลาร์ ส่วนอีกฝั่งคือเบรนด้า—ภาพการกระทำอันกล้าหาญของเธอกลายเป็นไวรัลชั่วข้ามคืนภาพที่เธอใส่ชุดขาว เปื้อนคราบเลือด คุกเข่าอยู่เหนือร่างของผู้เสียชีวิตขณะทำ CPR—ถูกแชร์ไปหลายล้านครั้ง ผู้คนต่างพากันเรียกเธอว่านางฟ้าจากนั้นก็มีคลิปวิดีโออีกคลิป

สีหน้าของทั้งสามคนถอดสีจนซีดเผือดเสียงของเบรนด้าสั่นพร่า "ถ้าพวกคุณรู้ทั้งหมดนั่นแล้ว... ทำไมไม่แจ้งตำรวจล่ะ?"อีริคเอียงคอมอง ดวงตาสีมรกตคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่เธอ "เธอคิดว่าทำไมล่ะ?"แม้แต่เบรนด้า—ที่โง่เง่าขนาดนั้น—ก็ยังเข้าใจขึ้นมาได้ในที่สุดพวกเขาไม่แจ้งตำรวจ เพราะตำรวจจะนำมาซึ่งการขึ้นศาล เวลาในคุก หรืออาจจะตลอดชีวิตแล้วสำหรับโจเซฟล่ะ?อีริคหัวเราะเยาะในลำคออย่างเย็นชา "มันเบาเกินไป และเอาเข้าจริงนะ? ฉันไม่รู้ว่าใครให้ความกล้าเธอมา เธอเป็นคนเดียวที่เขาแคร์จริงๆ เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นถ้ามาดามแค่หัวเข่าถลอกนิดหน่อย? โต๊ะตัวที่ทำให้เธอบาดเจ็บยังต้องถูกทุบจนแหลกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ"สมองของเบรนด้าช็อตไปชั่วขณะ เธอนั่งนิ่งค้าง เหม่อมองออกไปในความว่างเปล่าแต่พ่อกับแม่ของฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี "พวกแกทำอะไรผิดกฎหมายกับพวกเราไม่ได้นะ! ถ้าพวกแกทำ แกก็ซวยเหมือนกัน!"ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังลั่น"พ่อคะ แม่คะ ไม่ได้ยินที่ตัวเองพูดอยู่หรือไง? พวกเขาพาพวกเรามาที่โรงงานร้างกลางป่ากลางเขา คิดว่าพวกเขาแคร์เรื่องกฎหมายงั้นเหรอ? พวกเขาทำให้ครอบครัวเราหายไปทั้งยวงได้สบายๆ แล้วก็เน

ฉันปลีกตัวออกจากห้องปล่อยให้ทั้งสองคนได้อยู่ตามลำพังด้วยกันอีริคกำลังยืนพิงผนังรับแสงแดดอุ่นๆ อยู่ตรงโถงทางเดิน ฉันเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยเรียกชื่อเขาเขาหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปาก "ท่านมาเฟียร้องไห้ขี้มูกโป่งเลยล่ะสิ?"ฉันส่ายหน้าเบาๆ "เขาแค่รักพี่สาวมากต่างหากล่ะ""เห็นความรักของพวกเขาก็ทำเอาคนโสดอิจฉาเหมือนกันนะเนี่ย"ฉันพยักหน้ารับเห็นด้วยจากนั้นฉันก็ลังเล กัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามออกไป:"อีริค... บอกฉันหน่อยได้ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวเฮนเดอร์สัน?""ถูกส่งเข้าคุกไปแล้วครับ""เดี๋ยวนะ... จริงเหรอเนี่ย?"เขาสังเกตเห็นความประหลาดใจบนใบหน้าของฉันแล้วก็หัวเราะในลำคอ "สงสัยเหรอว่าทำไมเราถึงไม่ฝังพวกมันลงไปใต้ดินซะให้จบเรื่อง?"ฉันหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย""เข้าใจล่ะ" รอยยิ้มของเขาจางหายไปเล็กน้อย "แต่จะบอกอะไรให้อย่าง—ถ้ามาดามยื้อชีวิตกลับมาไม่รอดล่ะก็? สามคนนั้นคงไม่ได้เห็นห้องขัง แต่จะได้ไปนอนดูวิวข้างในโลงศพแทน"เงาดำมืดพาดผ่านดวงตาของอีริค—มืดมนและอ่านไม่ออกฉันไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อแต่สุดท้ายแล้ว ฉันก็ได้รู้ค