Share

บทที่ 5

Author: รุ่ยรุ่ย
สีหน้าของทั้งสามคนถอดสีจนซีดเผือด

เสียงของเบรนด้าสั่นพร่า "ถ้าพวกคุณรู้ทั้งหมดนั่นแล้ว... ทำไมไม่แจ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • วันที่ฉันเลิกช่วยชีวิตเธอ   บทที่ 7

    ฉันปลีกตัวออกจากห้องปล่อยให้ทั้งสองคนได้อยู่ตามลำพังด้วยกันอีริคกำลังยืนพิงผนังรับแสงแดดอุ่นๆ อยู่ตรงโถงทางเดิน ฉันเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยเรียกชื่อเขาเขาหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปาก "ท่านมาเฟียร้องไห้ขี้มูกโป่งเลยล่ะสิ?"ฉันส่ายหน้าเบาๆ "เขาแค่รักพี่สาวมากต่างหากล่ะ""เห็นความรักของพวกเขาก็ทำเอาคนโสดอิจฉาเหมือนกันนะเนี่ย"ฉันพยักหน้ารับเห็นด้วยจากนั้นฉันก็ลังเล กัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามออกไป:"อีริค... บอกฉันหน่อยได้ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวเฮนเดอร์สัน?""ถูกส่งเข้าคุกไปแล้วครับ""เดี๋ยวนะ... จริงเหรอเนี่ย?"เขาสังเกตเห็นความประหลาดใจบนใบหน้าของฉันแล้วก็หัวเราะในลำคอ "สงสัยเหรอว่าทำไมเราถึงไม่ฝังพวกมันลงไปใต้ดินซะให้จบเรื่อง?"ฉันหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย""เข้าใจล่ะ" รอยยิ้มของเขาจางหายไปเล็กน้อย "แต่จะบอกอะไรให้อย่าง—ถ้ามาดามยื้อชีวิตกลับมาไม่รอดล่ะก็? สามคนนั้นคงไม่ได้เห็นห้องขัง แต่จะได้ไปนอนดูวิวข้างในโลงศพแทน"เงาดำมืดพาดผ่านดวงตาของอีริค—มืดมนและอ่านไม่ออกฉันไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อแต่สุดท้ายแล้ว ฉันก็ได้รู้ค

  • วันที่ฉันเลิกช่วยชีวิตเธอ   บทที่ 6

    อีริคผายมือเชิญให้ฉันกลับขึ้นไปนั่งบนรถระหว่างทางที่เรากำลังมุ่งหน้าไปไหนสักแห่ง ฉันเอาแต่คิดวนเวียนอยู่ในหัว โจเซฟรู้ว่าฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง แล้วทำไมเขาถึงยังอยากพบฉันอยู่ล่ะ?อีริคขับรถมาจอดหน้าโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ก่อนจะพาฉันเดินเข้าไปด้านในและที่นั่น—คือโจเซฟและผ่านประตูบานกระจกใสเบื้องหลังเขา ร่างของใครบางคนกำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่มีสายน้ำเกลือระโยงระยาง...มาเรียเธอยังมีชีวิตอยู่ริมฝีปากของฉันอ้าค้างพร้อมจะเอ่ยคำถามเป็นร้อยคำถาม แต่โจเซฟกลับยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงห้ามฉันหุบปากฉับทันทีเขาก้าวออกมาข้างนอกแล้วยื่นแฟ้มเอกสารเอกสารให้ฉัน "ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ นี่คือคำตอบของเธอ"ฉันเปิดมันออกด้านในมีรายงานผลตรวจดีเอ็นเอสองฉบับฉบับแรก—ระหว่างฉันกับพ่อแม่ของเบรนด้า ผลลัพธ์: ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันฉันไม่ใช่ลูกของพวกเขาขอบตาของฉันร้อนผ่าว ฉันเคยเพ้อฝันถึงเรื่องนี้มาเป็นพันๆ ครั้ง—ตอนที่พวกเขารุมรักเบรนด้าแล้วหันกลับมาทุบตีฉัน ตอนที่พวกเขากดให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกที่ไม่เข้าพวกแต่ทุกครั้ง ฉันก็จะมองหน้าเบรนด้า—คนที่หน้าตาเหมือนกับฉันเหลือเกิน—แล

  • วันที่ฉันเลิกช่วยชีวิตเธอ   บทที่ 5

    สีหน้าของทั้งสามคนถอดสีจนซีดเผือดเสียงของเบรนด้าสั่นพร่า "ถ้าพวกคุณรู้ทั้งหมดนั่นแล้ว... ทำไมไม่แจ้งตำรวจล่ะ?"อีริคเอียงคอมอง ดวงตาสีมรกตคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่เธอ "เธอคิดว่าทำไมล่ะ?"แม้แต่เบรนด้า—ที่โง่เง่าขนาดนั้น—ก็ยังเข้าใจขึ้นมาได้ในที่สุดพวกเขาไม่แจ้งตำรวจ เพราะตำรวจจะนำมาซึ่งการขึ้นศาล เวลาในคุก หรืออาจจะตลอดชีวิตแล้วสำหรับโจเซฟล่ะ?อีริคหัวเราะเยาะในลำคออย่างเย็นชา "มันเบาเกินไป และเอาเข้าจริงนะ? ฉันไม่รู้ว่าใครให้ความกล้าเธอมา เธอเป็นคนเดียวที่เขาแคร์จริงๆ เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นถ้ามาดามแค่หัวเข่าถลอกนิดหน่อย? โต๊ะตัวที่ทำให้เธอบาดเจ็บยังต้องถูกทุบจนแหลกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ"สมองของเบรนด้าช็อตไปชั่วขณะ เธอนั่งนิ่งค้าง เหม่อมองออกไปในความว่างเปล่าแต่พ่อกับแม่ของฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี "พวกแกทำอะไรผิดกฎหมายกับพวกเราไม่ได้นะ! ถ้าพวกแกทำ แกก็ซวยเหมือนกัน!"ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังลั่น"พ่อคะ แม่คะ ไม่ได้ยินที่ตัวเองพูดอยู่หรือไง? พวกเขาพาพวกเรามาที่โรงงานร้างกลางป่ากลางเขา คิดว่าพวกเขาแคร์เรื่องกฎหมายงั้นเหรอ? พวกเขาทำให้ครอบครัวเราหายไปทั้งยวงได้สบายๆ แล้วก็เน

  • วันที่ฉันเลิกช่วยชีวิตเธอ   บทที่ 4

    เสียงจากนอกประตูกลายเป็นเสียงอื้ออึง แต่สติของฉันกำลังดับวูบลงอย่างรวดเร็วห้องใต้ดินมืดทึบ อากาศเบาบาง การมองเห็นของฉันพร่ามัว ก่อนจะมืดดับสนิทฉันคงจะฝันไปผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนโอบกอดฉันไว้ในอ้อมแขน และเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่น—ความอบอุ่นจริงๆความอบอุ่นที่ไม่มีเงื่อนไขหรือข้อผูกมัดใดๆเมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันพบว่าตัวเองอยู่เบาะหลังของรถเก๋งหรู บาดแผลของฉันถูกทำความสะอาดและพันแผลไว้อย่างประณีตบรรจง"ตื่นแล้วเหรอครับคุณหนู"ฉันเงยหน้าขึ้นมอง อีริคกำลังส่งยิ้มให้ฉัน"ท่านอยากพบคุณครับ"หัวใจของฉันเริ่มเต้นรัวไม่ใช่ว่าเบรนด้ากับพ่อแม่ไปพบเขาแล้วหรอกเหรอ? ทำไมโจเซฟถึงมาตามหาฉัน? หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาไปแล้ว?"แล้วครอบครัวฉันล่ะ?" ฉันเค้นเสียงถามออกไป "เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"อีริคไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ "เดี๋ยวคุณก็รู้เองครับ"รถแล่นมาจอดนิ่งสนิทหน้าโรงงานร้างแห่งหนึ่ง และที่นั่น—บนพื้น—คือเบรนด้าและพ่อแม่ของฉันทันทีที่ฉันก้าวลงจากรถ รอยยิ้มอบอุ่นของอีริคก็หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเยียบเย็น ราวกับถูกแกะสลักมาจากหินเขาดีดนิ้ว

  • วันที่ฉันเลิกช่วยชีวิตเธอ   บทที่ 3

    ช่วงสองสามวันต่อมา ฉันถูกขังไว้ในห้องเหมือนนักโทษคนหนึ่งข่าวการเสียชีวิตของภรรยาของเจ้าพ่อมาเฟียในอุบัติเหตุชนแล้วหนีแพร่สะพัดไปทั่วอินเทอร์เน็ต โจเซฟตั้งรางวัลนำจับสูงถึงสิบล้านดอลลาร์สำหรับเบาะแสของคนขับรถคันดังกล่าวคอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย: "คนขับนี่ใจกล้ามากจริงๆ ชนคนใหญ่คนโตขนาดนี้แล้วคิดว่าจะหนีพ้นเหรอ? ผู้ชายรวยๆ อย่างเขามีวิธีตามตัวเจอได้ง่ายนิดเดียว"ฉันทำได้แค่เสียงเบาๆ ในลำคอ"เขาว่ากันว่าไอ้หนุ่มโจเซฟคนนี้เมื่อก่อนเคยเป็นพวกนักฆ่าเลือดเย็นมาก่อน เพิ่งจะสงบปากสงบคำลงตอนที่เจอภรรยา แล้วตอนนี้เธอดันมาตายเนี่ยนะ? พนันได้เลยว่าอีกไม่นานคงมีคนซวยกันระนาวแน่ๆ"น่าเสียดายที่คนที่กำลังจะซวยที่สุดกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าอะไรรออยู่โลกออนไลน์แตกออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งคือการไว้อาลัยภรรยาของโจเซฟ พร้อมกับประกาศเงินรางวัลสิบล้านดอลลาร์ ส่วนอีกฝั่งคือเบรนด้า—ภาพการกระทำอันกล้าหาญของเธอกลายเป็นไวรัลชั่วข้ามคืนภาพที่เธอใส่ชุดขาว เปื้อนคราบเลือด คุกเข่าอยู่เหนือร่างของผู้เสียชีวิตขณะทำ CPR—ถูกแชร์ไปหลายล้านครั้ง ผู้คนต่างพากันเรียกเธอว่านางฟ้าจากนั้นก็มีคลิปวิดีโออีกคลิป

  • วันที่ฉันเลิกช่วยชีวิตเธอ   บทที่ 2

    เบรนด้าแค่นเสียง "เชอะ เพ้อเจ้อ แกแค่ริษยาที่ไม่มีโอกาสเหมือนฉันต่างหากล่ะ"ทันทีหลังจากนั้น เสียงของโจเซฟก็ดังแว่วมาจากด้านนอกดวงตาของเบรนด้าเป็นประกายราวกับเด็กตื่นเต้นในเช้าวันคริสต์มาส เธอดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที มือก็จัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบเรียบร้อย พร้อมที่จะออกไปข้างนอกเพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะเห็นเธอเธอหันขวับกลับมาแล้วชี้หน้าฉัน "เธอ—หลบไปซะ ห้ามทำแผนฉันพังเด็ดขาดนะ"เราเป็นฝาแฝดกัน หน้าตาเหมือนกันเป๊ะ เธอกลัวเหลือเกินว่าฉันจะโผล่หน้าออกไปแล้วดึงความสนใจของเขาไปจากเธอแต่เธอก็วิตกกังวลไปเองเปล่าๆ ฉันไม่ได้มีความสนใจในตัวมาเฟียคนนั้นเลยแม้แต่น้อย ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะอยู่ให้ห่างจากเขามากที่สุดด้วยซ้ำเธอส่ายสะโพกเดินออกไปจากห้อง และอีกหนึ่งนาทีต่อมา ฉันก็ได้ยินเธอกำลังออดอ้อนโจเซฟชุดใหญ่ เสียงหวานปลอมๆ ที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ประจบประแจงเสียจนชวนให้รู้สึกเลี่ยนจนขนลุกฉันเพิ่งจะบริจาคเลือดไป ร่างกายจึงอยู่ในสภาพที่อ่อนแรงและไร้เรี่ยวแรง ฉันขดตัวลงบนเก้าอี้แล้วปล่อยให้ตัวเองเคลิ้มหลับไปเมื่อฉันตื่นขึ้นมา บรรยากาศรอบตัวก็เงียบสงบสนิทฉันเหลือบมองนาฬิกา ได้เวลาต้องกลับบ้านแ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status