บทที่ 3

ช่วงสองสามวันต่อมา ฉันถูกขังไว้ในห้องเหมือนนักโทษคนหนึ่ง

ข่าวการเสียชีวิตของภรรยาของเจ้าพ่อมาเฟียในอุบัติเหตุชนแล้วหนีแพร่สะพัดไปทั่วอินเทอร์เน็ต โจเซฟตั้งรางวัลนำจับสูงถึงสิบล้านดอลลาร์สำหรับเบาะแสของคนขับรถคันดังกล่าว

คอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย: "คนขับนี่ใจกล้ามากจริงๆ ชนคนใหญ่คนโตขนาดนี้แล้วคิดว่าจะหนีพ้นเหรอ? ผู้ชายรวยๆ อย่างเขามีวิธีตามตัวเจอได้ง่ายนิดเดียว"

ฉันทำได้แค่เสียงเบาๆ ในลำคอ

"เขาว่ากันว่าไอ้หนุ่มโจเซฟคนนี้เมื่อก่อนเคยเป็นพวกนักฆ่าเลือดเย็นมาก่อน เพิ่งจะสงบปากสงบคำลงตอนที่เจอภรรยา แล้วตอนนี้เธอดันมาตายเนี่ยนะ? พนันได้เลยว่าอีกไม่นานคงมีคนซวยกันระนาวแน่ๆ"

น่าเสียดายที่คนที่กำลังจะซวยที่สุดกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าอะไรรออยู่

โลกออนไลน์แตกออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งคือการไว้อาลัยภรรยาของโจเซฟ พร้อมกับประกาศเงินรางวัลสิบล้านดอลลาร์ ส่วนอีกฝั่งคือเบรนด้า—ภาพการกระทำอันกล้าหาญของเธอกลายเป็นไวรัลชั่วข้ามคืน

ภาพที่เธอใส่ชุดขาว เปื้อนคราบเลือด คุกเข่าอยู่เหนือร่างของผู้เสียชีวิตขณะทำ CPR—ถูกแชร์ไปหลายล้านครั้ง ผู้คนต่างพากันเรียกเธอว่านางฟ้า

จากนั้นก็มีคลิปวิดีโออีกคลิป: ภาพเบรนด้าร้องไห้อยู่ในโถงทางเดินของโรงพยาบาล พร้อมกับบอกกับนักข่าวว่า "ฉันเสียใจจริงๆ ค่ะที่ช่วยเธอไว้ไม่ได้ ฉันคงพยายามไม่ดีพอ"

เบื้องหลังของเธอ โจเซฟกำลังจ้องมองเธอตรงๆ สายตาที่อ่านไม่ออก ช่างซับซ้อนและยากจะคาดเดา

เบรนด้าโพสต์วิดีโอนั้นลงในกลุ่มแชทครอบครัว

[ดูสายตาที่เขามองฉันสิคะ เขาตกหลุมรักฉันเข้าเต็มเปิกแล้วล่ะ]

พ่อกับแม่รีบเข้ามาผสมโรงเห็นด้วยทันที ทั้งสามคนจมดิ่งอยู่ในความเพ้อฝันของตัวเองว่าเบรนด้าจะได้เป็นมาดามเจโนเวเซ่

ฉันส่งข้อความไปแค่ประโยคเดียว:

[เขากำลังมองเธออยู่จริงๆ นั่นแหละ ดูเหมือนเขากำลังอยากจะฆ่าเธอมากกว่ามั้ง]

นั่นทำให้เธอปรีแตกทันที

เธอรัวภาพหน้าจอส่งกลับมา—ข้อความนับร้อยระหว่างเธอกับโจเซฟในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ภาพที่เธอสวมบทบาทเป็นนางฟ้าคอยปลอบโยน และข้อความตอบกลับของเขาที่บอกว่าคำพูดของเธอมีความหมายกับเขามากแค่ไหน ทุกข้อความเต็มไปด้วยความสนิทสนมราวกับคนรู้ใจ

เธอพิมพ์มาด้วยความมั่นใจสุดขีด: [ยังคิดอยู่ไหมล่ะว่าเขาไม่มีใจให้ฉัน?]

ฉันอดใจไม่ไหวที่จะพิมพ์ตอบกลับไป: [เคยคิดบ้างไหมว่าเขากำลังตีเนียนขุดคุ้ยหาเบาะแสอยู่ต่างหาก? โจเซฟอยากได้ผู้หญิงแบบไหนก็ได้ ทำไมเขาจะต้องมาสนใจเธอด้วยล่ะ?]

เบรนด้าสติแตก: [ชารอน ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีเรื่องครั้งก่อนกับเธอนะ อยากโดนซ้อมอีกรอบหรือไง?]

ทันใดนั้นเอง พ่อกับแม่ก็พังประตูห้องนอนของฉันเข้ามา

"แกมันลูกอกตัญญู! อยากจะทำลายครอบครัวเราให้พินาศกันหมดเลยใช่ไหม!"

"ฉันกำลังช่วยพวกท่านต่างหากล่ะ!"

แต่พวกเขาไม่ยอมฟังอะไรเลย ไม่เคยฟังเลยสักครั้ง

ฉันตั้งรับแรงหมัดของพ่อที่กระหน่ำซัดลงมา เหมือนกับในชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

ตอนที่เบรนด้าวางยาพิษฉัน ฉันเคยอ้อนวอนให้พวกเขาพาฉันไปส่งโรงพยาบาล

พวกเขาไม่เชื่อฉัน พวกเขากลับขังฉันไว้และยืนมองดูฉันค่อยๆ ดับสิ้นลมหายใจทีละน้อยด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก

ฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไม เราเป็นฝาแฝดกัน—หน้าตาเหมือนกัน สายเลือดเดียวกัน แต่เบรนด้ากลับได้เสื้อผ้าใหม่ ได้เรียนโรงเรียนดีๆ ได้ทุกอย่าง ส่วนฉันได้แต่เสื้อผ้ามือสองและรอยฟกช้ำดำเขียว

พวกเขายึดโทรศัพท์ของฉันแล้วโยนฉันลงไปขังไว้ที่ห้องใต้ดิน

สองวันต่อมา เบรนด้าก็กลับมาด้วยใบหน้าที่เปล่งประกาย

โจเซฟเชิญเธอ—รวมถึงพ่อและแม่ด้วย—ให้ไปที่คฤหาสน์ของเขา เพื่อจัดงานเลี้ยงขอบคุณอย่างเป็นทางการ

ฉันรู้ดีแก่ใจว่านี่ไม่ใช่ดินเนอร์ขอบคุณ แต่มันคือกับดัก

แต่ทั้งสามคนกลับจมดิ่งอยู่ในภาพฝันของตัวเองไปไกลแล้ว—พ่อวางแผนว่าจะขอคฤหาสน์หลังไหนจากโจเซฟ แม่กำลังคำนวณว่าจะรีดไถทองคำจากเขาได้สักเท่าไหร่ ส่วนเบรนด้ากำลังถกเถียงกันว่าควรจะจัดงานแต่งงานในประเทศหรือต่างประเทศดี โดยจะถ่ายทอดสดให้คนทั้งโลกได้เห็น

ฉันรู้สึกถึงน้ำหนักแห่งชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ถาโถมเข้าใส่ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง และไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ทันใดนั้น—ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังมาจากอีกด้านหนึ่ง

"คุณเบรนด้า คุณและคุณผู้หญิงเฮนเดอร์สันครับ ผม อีริค พาร์ค มือขวาของท่านโจเซฟ ท่านกำลังรอพวกคุณอยู่ครับ"