Semua Bab พวกเขายกห้องของฉันให้ลูกสาวคนโปรด: Bab 1 - Bab 10

หลังจากกดปุ่มตอบรับ ฉันก็ปาดน้ำตาออกจากหางตาลึกๆ แล้ว ลึกเข้าไปในใจ ส่วนหนึ่งของฉันยังคงหวังว่าจะมีใครสักคนสังเกตเห็นฉันอยากให้แม่ถามว่าทำไมฉันถึงจ้องโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น อยากให้ไรอันละสายตาจากผ้าม่านของโซฟีพอนานพอจะเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ และเหนือสิ่งอื่นใด ฉันอยากให้อีธานเดินออกมาจากห้องนอนของเธอแล้วถามว่าทำไมฉันถึงทำท่าเหมือนจะร้องไห้แต่ไม่มีใครทำเลยสักคนอีธานเดินออกมาจากห้องของโซฟีพร้อมเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ซึมพราวเต็มผากฉันมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเรียกชื่อเขา“อีธาน พี่เหนื่อยมาทั้งบ่ายแล้ว มานั่งพักก่อนสิ”ฉันเกลียดตัวเองเหลือเกิน... ที่ลึก ๆ แล้วยังคงหวังเขายกหลังมือขึ้นเช็ดปาก สายตาเบือนกลับไปทางประตูห้องของโซฟีเรียบร้อยแล้ว“เดี๋ยวตามไปนะ พอดีราวผ้าม่านของน้องเบี้ยว ถ้าปล่อยไว้แบบนั้นน้องคงไม่สบายใจ”เขาวางขวดน้ำลง แล้วเดินผ่านฉันไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองฉันสักนิดฉันยังคงนั่งอยู่บนกล่องลัง ฟังเสียงเขาบอกให้โซฟีถอยออกไปยืนข้างนอกขณะที่เขาช่วยปรับระดับราวผ้าม่านให้สามปีเต็มฉันรักอีธานมาตลอดสามปี แต่เขาไม่เคยใส่ใจสิ่งที่เป็นของฉันขนาดนี้มาก่อนเลยในวันที่

สามวันหลังจากพวกเราย้ายเข้าบ้านใหม่ ฉันก็เพิ่งได้รู้ว่าแม้แต่ห้องเก็บของก็ไม่ได้เป็นของฉันจริงๆแม่อยู่ๆ ก็พูดขึ้นมาระหว่างมื้อเช้า ด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังคุยเรื่องต่อเติมบ้านเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น“พอนอร่าไปเรียนต่อปริญญาโท พวกเราค่อยทุบผนังระหว่างห้องเก็บของกับห้องนอนของโซฟีออกนะ จะได้มีพื้นที่พอให้โซฟีทำห้องแต่งตัวแบบวอล์กอินคลอเซ็ต”“เด็กสาววัยนี้ต้องมีห้องเก็บเสื้อผ้า ตู้เสื้อผ้าใบเดียวไม่เคยพอหรอก”พ่อขมวดคิ้ว“แล้วเวลานอร่ากลับมาบ้าน จะให้นอนที่ไหนล่ะ”“ก็นอนตรงระเบียงกระจกข้างนอกนู่นไง น้องจะกลับมาแค่ไม่กี่วันช่วงวันหยุดเอง ไม่มีเหตุผลอะไรต้องเก็บห้องไว้ให้ทั้งห้องหรอก”ชั่วเสี้ยววินาที ฉันคิดว่าพ่อจะคัดค้านทว่าพ่อกลับพยักหน้า“งั้นค่อยซื้อเตียงพับไว้ให้ยัยนอร่าสักตัวแล้วกัน”ไรอันรีบพูดต่อทันที “อีกสองสามวันผมจะให้คนมาวัดพื้นที่ แล้วออกแบบห้องแต่งตัวให้โซฟีเลย”จากนั้นพวกเขาก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นฉันนั่งมองพวกเขาพูดคุยและหัวเราะราวกับว่าพวกเขาไม่ได้เพิ่งจะตัดสินชะตากรรมเรื่องที่นอนของฉัน ในบ้านที่ควรจะเป็นของฉันเหมือนกันฉันอยากจะบอกพวกเขาเหลือเกินว่าไม่ต้องเ

สิ่งที่ทำลายความรู้สึกของฉันจนแหลกสลายเป็นชิ้นสุดท้าย คือโทรศัพท์ของพี่ชายไรอันลืมวางมันไว้บนโซฟาก่อนจะเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ และหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นพร้อมข้อความใหม่ ขณะที่ฉันกำลังเดินผ่านห้องรับแขกชื่อกลุ่มนั้นเขียนไว้ว่า “ครอบครัวของโซฟี”สมาชิกในกลุ่มประกอบด้วย แม่ พ่อ ไรอัน อีธาน และโซฟีพ่อแม่แท้ๆ ของฉัน พี่ชายของฉัน และผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าแฟนของฉันมาตลอดสามปี ได้สร้างกลุ่มแชทส่วนตัวที่มีโซฟีอยู่ด้วย แล้วตั้งชื่อมันว่า ‘ครอบครัว’ฉันเปิดแชทนั้นขึ้นมาอ่านกลุ่มนี้ถูกสร้างขึ้นในวันที่พวกเราย้ายเข้าบ้านใหม่ข้อความแรกเป็นรูปถ่ายห้องนอนของโซฟี พร้อมแคปชันใต้ภาพว่า“ในที่สุดโซฟีของเราก็มีบ้านหลังเล็กๆ เป็นของตัวเองสักที”ไรอันพิมพ์ตอบกลับไปว่า“ใครก็ตามที่ทำให้ยัยน้องสาวตัวน้อยของฉันเจ็บ มันต้องข้ามศพฉันไปก่อน”ฉันใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอลงไปเรื่อยๆพวกเขาปรึกษากันเรื่องฟูกที่นอน โคมไฟ ชั้นวางของ เค้กวันเกิดของเธอ รวมถึงถามไถ่ว่าอีธานจะสามารถขับรถพาเธอไปส่งที่เรียนศิลปะได้ไหมพวกเขาใช้เวลาวางแผนเพื่อความสุขสบายของโซฟี มากกว่าเวลาที่ใครสักคนจะเคยแยแสว่าฉันยังต้องนอนบนพื้นปูนแข

แม่ตามหาฉันเหมือนคนเสียสติแม่โทรหาทางมหาวิทยาลัยของฉัน แต่เจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนบอกเพียงว่าฉันเรียนจบไปแล้วแม่โทรหาด็อกเตอร์แฮร์ริส แต่นักวิจัยก็ตอบกลับมาเพียงว่า “นอร่าตกลงรับตำแหน่งในโครงการความมั่นคงระดับชาติของรัฐบาลครับ ผมไม่มีสิทธิ์ได้รับอนุญาตให้เปิดเผยข้อมูลอื่นใดได้อีก”แม่ติดต่อไปยังโรงพยาบาล หน่วยงานรัฐบาล และทุกคนที่เธอคิดว่าน่าจะรู้ว่าฉันหายไปไหนจากนั้น เธอก็ยืนกรานที่จะแจ้งความคนหายพ่อพยายามห้ามแม่“นอร่าเซ็นสัญญาและไปจากที่นี่ด้วยความสมัครใจนะคุณ แกไม่ได้ถูกลักพาตัวไปหน่อย”แต่แม่ไม่ยอมฟังที่สถานีตำรวจ เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดคุยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ลูกสาวของคุณบรรลุนิติภาวะแล้วนะครับ เธอรับงานทำและเลือกที่จะไปเอง เรื่องนี้ไม่ใช่คดีคนหายครับ”“แต่แกไม่เคยบอกพวกเราเลยนะคะว่าจะไปไหน!”“ตามกฎหมายแล้ว เธอไม่มีความจำเป็นต้องบอกพวกคุณครับ”เมื่อออกมานอกสถานีตำรวจ แม่แทบจะก้าวขาเดินต่อไม่ไหวพ่อช่วยพยุงแขนของแม่เอาไว้ขณะที่เธอหยุดพักทุกๆ ไม่กี่ก้าว แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้เอื้อนพูดสิ่งใดออกมาอีกเมื่อกลับมาถึงบ้าน แม่ผลักประตูห้องเก็บของออกแล้วยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตูห

วันเวลาที่ไร้นอร่าบาดลึกเข้าไปในจิตใจของคนในครอบครัวอย่างช้าๆในช่วงเดือนแรก แม่ยังคงโทรหาทุกคนเท่าที่เธอนึกออกพอเข้าเดือนที่สาม เธอก็เลิกโทรไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของสถาบันวิจัย ไม่มีที่อยู่ให้ตามไปพบ และไม่มีใครยอมบอกว่าฉันหายไปไหนพอถึงเดือนที่หก แม่ก็ไม่สามารถนอนหลับสนิทได้อีกเลยหมอบอกว่ามันคือโรคการนอนไม่หลับจากภาวะวิตกกังวล และจ่ายยามาให้กินทุกๆ คืน แม่จะกินยาหนึ่งเม็ด แล้วนอนลืมตาโพลงจ้องมองเพดานห้องบางครั้ง เธอก็ลุกพรวดพราดออกจากเตียง แล้วเดินไปยืนนิ่งอยู่หน้าห้องเก็บของประตูห้องนั้นเปิดทิ้งไว้อยู่เสมอแม่ไม่ยอมให้ใครปิดมันเด็ดขาดราวกับว่า การเปิดประตูทิ้งไว้ จะทำให้นอร่ามีโอกาสกลับมาบ้านพ่อดูแก่ชราลงไปอย่างรวดเร็วผมเกือบทั้งหัวกลายเป็นสีขาวหงอก และไหล่ของเขาก็ดูห่อเหี่ยวไร้เรื้อแรงพ่อนานๆ ทีจะเอ่ยปากพูด แต่มื้อค่ำคืนหนึ่ง เขาวางส้อมลงบนโต๊ะ“พ่อลองไปเปิดดูรูปถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวเรามาหมดแล้วนะ”แม่หันไปมองพ่อ“หลังจากที่โซฟีย้ายเข้ามาอยู่กับเรา นอร่าก็ค่อยๆ หายไปจากรูปถ่ายพวกนั้นทีละรูป”น้ำเสียงของพ่อสั่นเครือและขาดหาย“จริงๆ ยัยนอร่าก็ยืนอยู่ตรงนั้นมาต