พวกเขายกห้องของฉันให้ลูกสาวคนโปรด

หลังจากกดปุ่มตอบรับ ฉันก็ปาดน้ำตาออกจากหางตา

ลึกๆ แล้ว ลึกเข้าไปในใจ ส่วนหนึ่งของฉันยังคงหวังว่าจะมีใครสักคนสังเกตเห็น

ฉันอยากให้แม่ถามว่าทำไมฉันถึงจ้องโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น อยากให้ไรอันละสายตาจากผ้าม่านของโซฟีพอนานพอจะเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ และเหนือสิ่งอื่นใด ฉันอยากให้อีธานเดินออกมาจากห้องนอนของเธอแล้วถามว่าทำไมฉันถึงทำท่าเหมือนจะร้องไห้

แต่ไม่มีใครทำเลยสักคน

อีธานเดินออกมาจากห้องของโซฟีพร้อมเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ซึมพราวเต็มผาก

ฉันมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเรียกชื่อเขา

“อีธาน พี่เหนื่อยมาทั้งบ่ายแล้ว มานั่งพักก่อนสิ”

ฉันเกลียดตัวเองเหลือเกิน... ที่ลึก ๆ แล้วยังคงหวัง

เขายกหลังมือขึ้นเช็ดปาก สายตาเบือนกลับไปทางประตูห้องของโซฟีเรียบร้อยแล้ว

“เดี๋ยวตามไปนะ พอดีราวผ้าม่านของน้องเบี้ยว ถ้าปล่อยไว้แบบนั้นน้องคงไม่สบายใจ”

เขาวางขวดน้ำลง แล้วเดินผ่านฉันไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองฉันสักนิด

ฉันยังคงนั่งอยู่บนกล่องลัง ฟังเสียงเขาบอกให้โซฟีถอยออกไปยืนข้างนอกขณะที่เขาช่วยปรับระดับราวผ้าม่านให้

สามปีเต็ม

ฉันรักอีธานมาตลอดสามปี แต่เขาไม่เคยใส่ใจสิ่งที่เป็นของฉันขนาดนี้มาก่อนเลย

ในวันที่ฉันย้ายเข้าหอพักมหาวิทยาลัย ฉันมีกล่องลังหนักๆ ห้าใบ กับห้องพักบนชั้นหกของอาคารที่ไม่มีลิฟต์

อีธานเคยสัญญาว่าจะมาช่วย

ทว่าหนึ่งชั่วโมงก่อนฉันจะไปถึง เขาพิมพ์ข้อความมาบอกว่าติดธุระด่วน

ฉันต้องแบกกล่องทุกใบขึ้นบันไดไปเพียงลำพัง

เย็นวันนั้น ฉันเปิดเข้าไปดูโซเชียลมีเดียของโซฟี

เธอลงรูปภาพที่ไปเที่ยวสวนสนุก

และอีธานก็ยืนอยู่ข้างกายเธอในทุกๆ รูป

พออีธานโทรมาหาในภายหลัง ฉันก็ยังคงบอกเขาว่าไม่เป็นไร

ฉันพูดคำว่าไม่เป็นไรแบบนี้มาตลอดสามปี

แม่ยื่นหน้าออกมาจากครัวก่อนที่ฉันจะได้จมอยู่กับความทรงจำไปมากกว่านี้

“นอร่า แกจะนั่งง่อยอยู่ตรงนั้นทั้งวันเลยหรือไง ไปช่วยโซฟีปูผ้าปูที่นอนใหม่ไป ชุดเครื่องนอนวางอยู่ข้างประตูห้องน้องนั่นน่ะ”

ฉันมองไปทางโถงทางเดิน

ข้าวของของฉันวางซ้อนกันอยู่ตรงมุมห้องในกล่องลังสภาพทรุดโทรมไม่กี่ใบ

ไม่มีใครช่วยยก ไม่มีใครพูดถามด้วยซ้ำว่าจะให้เอาไปไว้ที่ไหน

“แม่คะ” ฉันถามขึ้น “แล้วของของหนูล่ะ จะให้เอาไปไว้ตรงไหน”

แม่มองตามสายตาของฉัน ก่อนจะชี้ไปทางประตูแคบๆ ข้างมุมซักล้าง

“ไปขนของในห้องเก็บของออกมา แล้วนอนในนั้นไปก่อน”

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันคิดว่าตัวเองฟังผิดไป

“ห้องเก็บของเหรอคะ”

“ก็แค่ชั่วคราวนั่นแหละ” น้ำเสียงของแม่เข้มขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของฉัน “แกก็เคยนอนมาแล้วนี่ อย่ามาทำท่าเหมือนพวกฉันไล่แกไปนอนนอกบ้านหน่อยเลย”

ฉันเคยนอนในนั้นมาก่อนจริงๆ

มันเกิดขึ้นตอนที่โซฟีย้ายเข้ามาอยู่กับพวกเราใหม่ๆ

ฉันลื่นตกจากตลิ่งแม่น้ำตอนเด็กๆ แดเนียล คาร์เตอร์ พ่อของโซฟี กระโดดลงน้ำไปช่วยฉัน ฉันรอดชีวิต แต่แดเนียลถูกกระแสน้ำพัดหายไป

แม่คือคนที่ชวนแดเนียลมาเที่ยวสวนสาธารณะในวันนั้น และเธอก็แบกรับความรู้สึกผิดนั้นไว้บนบ่าเรื่อยมา

ตอนที่โซฟีก้าวเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าซีดเซียวและเงียบขรึม ในชุดเดรสหลวมโคร่งเกินตัว แม่กอดเธอไว้ตลอดทั้งบ่าย

“ที่นี่คือบ้านของหนูแล้วนะ” แม่สัญญาผ่านหยาดน้ำตา “จะไม่มีใครทำให้หนูรู้สึกว่าไม่มีใครต้องการอีกต่อไป”

จากนั้นแม่ก็หันมาหาฉัน

“โซฟีเพิ่งสูญเสียพ่อไป สละห้องให้น้องสักสองสามวันนะ”

ตอนนั้นฉันอายุสิบสามปี

คำว่าสองสามวันนั้น กลายเป็นหนึ่งปีเต็ม

ทุกครั้งที่ฉันถามว่าเมื่อไรจะได้ย้ายกลับไป แม่จะมองฉันด้วยสายตาราวกับว่าฉันกำลังรังแกเด็กที่เพิ่งเสียใจจากการสูญเสีย

ในที่สุด ฉันก็เลิกถาม

และตอนนี้ ผ่านไปสิบปี พวกเขาก็ทำมันอีกครั้ง

แม่ตัดสินใจไปแล้วว่าห้องเก็บของแค่นั้นก็เพียงพอสำหรับฉัน เพราะอะไรที่ดีกว่านี้คงไร้ค่าหากมอบให้คนที่อีกไม่นานก็ต้องไป

ฉันหยิบหมอนและผ้าห่มที่พับไว้ขึ้นมา

ตอนเดินผ่านห้องของโซฟี ฉันเห็นอีธานยืนอยู่บนเก้าอี้โดยมีเธอนั่งจับราวผ้าม่านไว้ให้แน่น ไรอันยืนอยู่ข้างๆ หัวเราะขณะที่เธอพยายามเลือกผ้าม่านระหว่างเฉดสีชมพูสองเฉด

ทั้งสามคนดูเหมือนครอบครัวที่กำลังช่วยกันตกแต่งห้องให้กับคนที่พวกเขารัก

ไม่มีใครสักคนสังเกตเห็นฉันที่กำลังอุ้มชุดเครื่องนอนเดินไปยังห้องเก็บของ

ห้องนั้นกว้างไม่ถึงสี่ตารางเมตร แออัดไปด้วยถังถูพื้น อุปกรณ์ทำความสะอาด และของใช้ในบ้านที่พังแล้ว

ไม่มีหน้าต่างสักบาน

หลอดไฟเปลือยแขวนห้อยลงมาจากเพดาน ส่งเสียงหึ่งๆ อยู่เหนือหัว

แม่ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังฉันพร้อมกับเสื่อโยคะเก่าๆ ผืนหนึ่ง

“เอาอันนี้ปูนอนบนพื้นไปก่อน”

ฉันจ้องมองเสื่อผืนนั้น

“ไม่มีเตียงพับเหรอคะ”

“พวกเราหมดเงินกับการย้ายบ้านครั้งนี้ไปมากพอแล้วนะ นอร่า”

เสียงของไรอันดังแว่วมาจากห้องของโซฟี ถามเธอว่าอยากได้ไฟประดับวิบวับไว้เหนือหัวเตียงไหม

แม่ก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน แต่สีหน้าของเธอกลับไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด

เธอยื่นเสื่อให้ฉัน แล้วเดินจากไป

แค่นี้เอง นอร่า... อีกสิบวันเท่านั้น ฉันย้ำเตือนตัวเอง

ฉันแค่ต้องอดทนเอาชีวิตรอดให้รอดพ้นอีกสิบวันเท่านั้น