All Chapters of ลมหนาวพัดรักลา: Chapter 1 - Chapter 8

เมื่อผมเอาถุงเท้ากันหนาวใส่เข้าไปในกระเป๋าเดินทางเสร็จเรียบร้อย เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นซูหร่านกับเย่หล่างเปิดประตูเข้ามา ในมือมีหน้ากากดำน้ำ เสื้อกัน UV แล้วก็สติ๊กเกอร์รูปห่วงยางหลากหลายสีสันเย่หล่างเห็นเสื้อโค้ทของผมที่อยู่บนโซฟา เขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะจนตัวงอ“พี่หร่าน โอนเงินมาเลย” เขาชี้กระเป๋าเดินทางของผมแล้วขำจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา “ผมบอกแล้วว่าพี่เหยียนต้องโกรธแน่นอน แถมยังทำเป็นเก็บเสื้อหนาวใส่กระเป๋าขู่เราด้วย”ซูหร่านยืนพิงประตูแล้วกดโอนเงินให้เขา เธอแสยะยิ้มมุมปากอย่างเหนื่อยใจ“โอเค นายชนะแล้ว”เธอเก็บมือถือแล้วเดินมาตรงหน้าผม พร้อมกับยกมือขึ้นมาจัดคอเสื้อให้ผม“อาเหยียน ฉันซื้อตั๋วเครื่องบินใหม่ให้แล้ว ครั้งนี้เราเล่นแรงเกินไป นายหายโกรธเถอะ เอาเสื้อโค้ทออกจากกระเป๋าเร็วๆ เราจะไปทะเลที่ซานย่ากัน นายเอาไปก็ไม่ได้ใส่หรอก”ผมหลบมือของเธอด้วยการขยับไปอีกด้านมือของซูหร่านชะงักอยู่กลางอากาศ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย“นี่นายโกรธจริงๆ เหรอ?”ผมปิดกระเป๋าเดินทางแล้วดึงคันชักกระเป๋าเดินทางขึ้นมา“ฉันไม่ไปทะเลแล้ว พวกเธอเที่ยวให้สนุกเถอะ”รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่หล่างชะงั

ผมซื้อกาแฟร้อนที่ร้านในเกทสนามบินเพิ่งปิดฝาแก้ว จู่ๆ ก็มีคนมาตบไหล่ผมอย่างแรงกาแฟกระเด็นออกมาโดนนิ้วผมเล็กน้อยเมื่อผมหันไปมอง เห็นซูหร่านกับเย่หล่างยืนอยู่ด้านหลังซูหร่านติดกระดุมเสื้อคลุมผิดไปหนึ่งเม็ด ตรงขมับมีเหงื่อซึมออกมาด้วยเย่หล่างยังกำตั๋วเครื่องบินไปซานย่าอยู่ในมือ เขาหอบจนพูดจาไม่รู้เรื่องแล้ว“พอได้แล้ว” ซูหร่านยื่นมือมาเอาแก้วกาแฟของผม เธอเอามือแตะข้างแก้ว แล้วก็คืนแก้วให้ผม “ยังดีที่รู้จักซื้อกาแฟร้อน หนาวไหมเนี่ย”น้ำเสียงเธอเหมือนกำลังง้อ แล้วก็เหมือนกำลังบอกว่าเรื่องนี้จบแล้ว“เราไม่ไปซานย่าแล้ว เราตกเครื่องเพราะมาตามหานาย ครั้งนี้ถือว่าหายกัน กลับบ้านกับฉันเถอะ”เย่หล่างหายเหนื่อยแล้ว เขาเอามือค้ำเข่าแล้วเงยหน้ามองผม“พี่เหยียน พี่มาอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศทำไม? จะหนีออกจากบ้านเหมือนในละครเหรอ?”ผมหันไปมองซูหร่าน“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?”สายตาเธอวูบไหวเล็กน้อย“ระบบยกเลิกบัตรเครดิตมันแจ้งเตือนล่าช้า มีข้อความที่นายซื้อกาแฟส่งมาเมื่อกี้”“เธอก็เลยเช็กดูอย่างนั้นเหรอ?”“ก็ฉันเป็นห่วงนายไง” ซูหร่านขมวดคิ้ว “มันคือความเป็นห่วงตามปกติ นายอย่

ตอนที่ผมฟื้นขึ้นมา แขนผมถูกล็อกไว้ข้างเตียงผู้ป่วยพยาบาลกำลังทำแผลให้ผม พอเห็นผมลืมตาขึ้นมา เธอเอ่ยเสียงเบาว่า“แขนของคุณเย็บเจ็ดเข็ม เสียเลือดค่อนข้างมาก ยามที่คอนโดได้ยินเสียงกระจกแตกก็เลยพังประตูเข้าไป แล้วก็พาคุณมาส่งโรงพยาบาล”ผมมองเพดาน ตั้งสติอยู่แป๊บหนึ่ง เพิ่งจะรู้สึกว่าลำคอแห้งผากมากพยาบาลยื่นมือถือให้ผม“เพิ่งชาร์จแบต มือถือคุณดังอยู่นานมาก”บนหน้าจอมีแจ้งเตือนสายไม่ได้รับหลายสิบสายเป็นสายจากซูหร่านทั้งหมดเย่หล่างก็ส่งข้อความเสียงมาเยอะมากผมยังไม่ทันกดเข้าไปดูเพื่อนดันส่งคลิปมาให้ก่อนเป็นคลิปที่ซูหร่านนั่งอยู่บนโซฟาในคลับ เธอถือแก้วอยู่ในมือ พูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย“ฉันตามใจเจียงเหยียนจนเขานิสัยเสีย ขังไว้สัก 3-4 ชั่วโมง เดี๋ยวเขาก็รู้เองว่าใครที่หวังดีกับเขาจริงๆ”มีคนหัวเราะแล้วถามว่า“นี่เธอล็อกประตูจริงเหรอ?”ซูหร่านเอนหลังพิงพนักโซฟา“เมื่อก่อนตอนอาการแพนิคของเขากำเริบ ฉันเป็นคนที่อยู่กับเขาตลอด แล้วฉันจะคิดร้ายกับเขาได้ยังไง? เขาแค่หัวร้อน ต้องให้บทเรียนเขาสักหน่อย”คลิปถึงตรงนี้แล้วก็ตัดไปเพื่อนส่งข้อความมาอีก[พี่เหยียน เกิดอะไรขึ้นที่บ้านพ

ซูหร่านผอมจนจำแทบไม่ได้ เสื้อโค้ทสีดำหลวมโคร่งเย่หล่างก็ไม่ได้มีออร่าเปล่งประกายเหมือนเมื่อก่อน ผมเผ้าไม่เป็นทรง ใต้ตาดำคล้ำเห็นได้ชัดว่าพวกเขารีบมาที่นี่มากซูหร่านเดินฝ่ากลุ่มคนมาตรงหน้าผมขอบตาของเธอแดงก่ำ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน“อาเหยียน”ผมไม่ได้ตอบเธอเอากล่องแหวนออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นมันมาตรงหน้าผมแขกที่อยู่บริเวณรอบๆ เงียบลง“ฉันไม่ได้พนันกับใครทั้งนั้น แล้วก็ไม่ได้ล้อเล่นด้วย” เธอเงยหน้ามองผม เสียงสั่นเครือ “ฉันมาขอนายแต่งงานจริงๆ ฉันขอใช้ทั้งชีวิตชดใช้ให้นายได้ไหม?”เย่หล่างก็เดินเข้ามาพร้อมกับดวงตาแดงก่ำ เขาจะยื่นมือมาจับแขนเสื้อผม“พี่เหยียน ผมรู้จักคำว่าขอบเขตแล้ว ผมแซวเพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้หญิงแบบมั่วซั่ว ทำให้โดนบริษัทไล่ออก ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรแล้ว เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?”ผมถอยหลังหลบมือของเขาซูหร่านยังยืนถือกล่องแหวนอยู่อย่างนั้น“ฉันขายคอนโดนั้นแล้ว นายเอาเงินไปเลย เรื่องประกวด เรื่องโน้ตบุ๊ก ทุกสิ่งที่ทำพลาดไป ฉันจะชดใช้ให้นาย นายจะให้ฉันทำอะไรก็ได้”ผมมองเธอ“ซูหร่าน สิ่งที่ฉันต้องการคือพวกเธอไม่ควรเอาชีวิตฉันมาล้อเล่นตั้งแต่แรก”