FAZER LOGIN
ลมหนาวพัดรักลา
4
Compartilhar:
Denunciar
คืนก่อนออกเดินทางไปเที่ยว ซูหร่านแท็กผมในกลุ่ม “นายเช็กตั๋วเครื่องบินของนายหน่อยสิ” ผมเปิดดูตั๋วเครื่องบินที่จองไว้ ปรากฏว่าตั๋วถูกยกเลิกและขอคืนเงินแล้ว ตั๋วถูกยกเลิกเมื่อสามวันก่อน ยังไม่ทันได้พิมพ์อะไร ก็มีข้อความเด้งมาในกลุ่มไม่หยุด เย่หล่าง: [ผมพนันกับพี่หร่านไว้ว่าพี่จะเช็กตั๋วก่อนออกเดินทางหรือเปล่า ผมพนันว่าพี่ไม่มีทางเช็กดู แต่พี่หร่านดันบอกให้พี่เช็กดูซะอย่างนั้น โกง!] ซูหร่าน: [พอเหอะ ยังไงนายก็แพ้แล้ว ถึงเขาเพิ่งรู้เมื่อกี้ก็เถอะ รีบจองตั๋วใหม่เลย แต่คงไม่ได้นั่งด้วยกันนะ] พวกเขาคุยกันสนุกมาก เหมือนครั้งที่แล้วพวกเขาก็พนันกันว่ากี่วันผมถึงจะรู้ว่าห้องพักที่โรงแรมถูกเปลี่ยนเป็นห้องนอนรวมสามคน และผมคือคนที่ต้องนอนเตียงเสริม รวมถึงก่อนหน้านั้นพวกเขาก็พนันกันว่าผมจะรู้หรือเปล่าว่าพวกเขาเปลี่ยนกำหนดการจากไปเที่ยวหอศิลป์ไปเล่น Escape Room แทน ผมพูดตลอดว่าไม่โอเค แต่พวกเขาดันตอบเหมือนกันว่า “ก็นายไม่พูดเองนิ เราจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่านายไม่โอเค” แต่พวกเขาไม่เคยถามผมด้วยซ้ำ ผมไม่ได้จองตั๋วใหม่ ผมเปิดแอปแล้วค้นหาเที่ยวบินไปไอซ์แลนด์ ดูแสงเหนือท่ามกลางอุณหภูมิ -15 องศา บางครั้งการไปเที่ยวคนเดียวก็ดีเหมือนกัน
Ver maisCapítulo 1
บทที่ 1
Último capítulo
ลมหนาวพัดรักลา บทที่ 8
หลังจากผ่านไปสามปี ช่วงฤดูหนาวผมบินกลับไปจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์บ้านที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้หลินทิงกลับมากับผมด้วยหลังจากทำเอกสารเรียบร้อย ตอนเดินออกมาจากล็อบบี้ หิมะตกหนักมากเธอยื่นมือมากระชับผ้าพันคอของผมให้แน่นขึ้น“หนาวไหม?”“โอเคอยู่”“รถอยู่ฝั่งตรงข้าม เดี๋ยวฉันไปขับมา นายรอฉันหน้าประตูนะ”ผมส่ายหน้าไปมา“ไปด้วยกันสิ”ตอนเราเดินมาถึงทางแยก ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งยองอยู่ริมถนนเธอใส่เสื้อโค้ทเก่าๆ รูปร่างผอมบาง กอดเค้กสตรอว์เบอร์รีไว้ในอ้อมแขนซูหร่านเธอจำผมไม่ได้จะบอกว่าเธอไม่ได้มองผมก็ได้ เพราะสายตาของเธอเอาแต่จ้องหน้าจอมือถือบนหน้าจอเป็นโปรไฟล์ของบัญชีโซเชียลมีเดียที่ปิดใช้งานไปแล้วเธอพูดเสียงแผ่วเบา เหมือนกลัวจะทำให้ใครตื่นยังไงยังงั้น“อาเหยียน วันนี้คือวันเกิดนาย ฉันไม่ได้ซื้อผิดนะ เพราะนายไม่ได้แพ้สตรอว์เบอร์รี”เธอเงียบไปแป๊บหนึ่ง แล้วก็ค่อยๆ พูดอีกว่า“ฉันไม่พนันกับใครแล้ว นายเปิดประตูได้ไหม?”ห่างออกไปไม่ไกล เย่หล่างในชุดพนักงานร้านสะดวกซื้อเดินหิ้วถุงผักลดราคาเข้ามาหาเธอความหนาวทำให้มือเขาแดงก่ำ ใบหน้าดูอิดโรย ไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อยเมื่อเห็นซูหร
ลมหนาวพัดรักลา บทที่ 7
ซูหร่านผอมจนจำแทบไม่ได้ เสื้อโค้ทสีดำหลวมโคร่งเย่หล่างก็ไม่ได้มีออร่าเปล่งประกายเหมือนเมื่อก่อน ผมเผ้าไม่เป็นทรง ใต้ตาดำคล้ำเห็นได้ชัดว่าพวกเขารีบมาที่นี่มากซูหร่านเดินฝ่ากลุ่มคนมาตรงหน้าผมขอบตาของเธอแดงก่ำ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน“อาเหยียน”ผมไม่ได้ตอบเธอเอากล่องแหวนออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นมันมาตรงหน้าผมแขกที่อยู่บริเวณรอบๆ เงียบลง“ฉันไม่ได้พนันกับใครทั้งนั้น แล้วก็ไม่ได้ล้อเล่นด้วย” เธอเงยหน้ามองผม เสียงสั่นเครือ “ฉันมาขอนายแต่งงานจริงๆ ฉันขอใช้ทั้งชีวิตชดใช้ให้นายได้ไหม?”เย่หล่างก็เดินเข้ามาพร้อมกับดวงตาแดงก่ำ เขาจะยื่นมือมาจับแขนเสื้อผม“พี่เหยียน ผมรู้จักคำว่าขอบเขตแล้ว ผมแซวเพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้หญิงแบบมั่วซั่ว ทำให้โดนบริษัทไล่ออก ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรแล้ว เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?”ผมถอยหลังหลบมือของเขาซูหร่านยังยืนถือกล่องแหวนอยู่อย่างนั้น“ฉันขายคอนโดนั้นแล้ว นายเอาเงินไปเลย เรื่องประกวด เรื่องโน้ตบุ๊ก ทุกสิ่งที่ทำพลาดไป ฉันจะชดใช้ให้นาย นายจะให้ฉันทำอะไรก็ได้”ผมมองเธอ“ซูหร่าน สิ่งที่ฉันต้องการคือพวกเธอไม่ควรเอาชีวิตฉันมาล้อเล่นตั้งแต่แรก”
ลมหนาวพัดรักลา บทที่ 6
ลมหนาวที่เรคยาวิกทำให้รู้สึกแสบผิวมาก เหมือนเกล็ดน้ำแข็งเล็กๆ พัดใส่หน้าตอนอาจารย์ที่ปรึกษามารับผมที่สนามบิน สิ่งแรกที่เขาเห็นคือผ้าพันแผลที่แขนผมเขาไม่ได้ถามอะไรมาก ทำเพียงแค่ถอดผ้าพันคอของตัวเองมาพาดไว้บนไหล่ผม“ที่สตูดิโอเปิดฮีตเตอร์ไว้ นายไปพักผ่อนสักหน่อยดีกว่า”ผมพยักหน้าที่นี่ไม่มีใครเอาความอดทนของผมมาเดิมพัน แล้วก็ไม่มีใครมองว่าการที่ผมมีขอบเขตเป็นเรื่องน่าอึดอัดผมเริ่มจัดการอาร์ตบุ๊กอีกครั้งโน้ตบุ๊กที่พังถูกส่งไปซ่อมแล้ว ข้อมูลส่วนใหญ่ยังอยู่ในฮาร์ดดิสก์ส่วนเลเยอร์ภาพที่ขาดหายไป ผมค่อยๆ วาดใหม่อีกครั้งบางครั้งวาดจนถึงตอนเช้าตรู่ จะรู้สึกคันตรงแผลที่แขนอาจารย์ที่ปรึกษาเคาะประตูแล้วเอาซุปร้อนๆ มาวางไว้ข้างโต๊ะ“ไม่ต้องรีบ เจียงเหยียน อย่าเอาสุขภาพตัวเองไปแลกกับผลงาน”สัปดาห์ที่สาม ผมเจอหลินทิงที่สตูดิโอเธอเป็นภัณฑารักษ์ที่อาจารย์ที่ปรึกษาทำงานด้วย ประจำอยู่ที่ไอซ์แลนด์หลายปีแล้ว เธอพูดภาษาจีนช้ามาก แต่ออกเสียงชัดเจนทุกคำเธอเดินมาหยุดข้างโต๊ะ ก่อนจะยื่นกาแฟให้ผม เธอพูดว่า“นายดื่มกาแฟดำเฉยๆ หรือต้องเพิ่มนมด้วย?”ผมชะงักเล็กน้อย“กาแฟดำก็ได้”เธอพยักหน้
ลมหนาวพัดรักลา บทที่ 5
ตอนที่ผมฟื้นขึ้นมา แขนผมถูกล็อกไว้ข้างเตียงผู้ป่วยพยาบาลกำลังทำแผลให้ผม พอเห็นผมลืมตาขึ้นมา เธอเอ่ยเสียงเบาว่า“แขนของคุณเย็บเจ็ดเข็ม เสียเลือดค่อนข้างมาก ยามที่คอนโดได้ยินเสียงกระจกแตกก็เลยพังประตูเข้าไป แล้วก็พาคุณมาส่งโรงพยาบาล”ผมมองเพดาน ตั้งสติอยู่แป๊บหนึ่ง เพิ่งจะรู้สึกว่าลำคอแห้งผากมากพยาบาลยื่นมือถือให้ผม“เพิ่งชาร์จแบต มือถือคุณดังอยู่นานมาก”บนหน้าจอมีแจ้งเตือนสายไม่ได้รับหลายสิบสายเป็นสายจากซูหร่านทั้งหมดเย่หล่างก็ส่งข้อความเสียงมาเยอะมากผมยังไม่ทันกดเข้าไปดูเพื่อนดันส่งคลิปมาให้ก่อนเป็นคลิปที่ซูหร่านนั่งอยู่บนโซฟาในคลับ เธอถือแก้วอยู่ในมือ พูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย“ฉันตามใจเจียงเหยียนจนเขานิสัยเสีย ขังไว้สัก 3-4 ชั่วโมง เดี๋ยวเขาก็รู้เองว่าใครที่หวังดีกับเขาจริงๆ”มีคนหัวเราะแล้วถามว่า“นี่เธอล็อกประตูจริงเหรอ?”ซูหร่านเอนหลังพิงพนักโซฟา“เมื่อก่อนตอนอาการแพนิคของเขากำเริบ ฉันเป็นคนที่อยู่กับเขาตลอด แล้วฉันจะคิดร้ายกับเขาได้ยังไง? เขาแค่หัวร้อน ต้องให้บทเรียนเขาสักหน่อย”คลิปถึงตรงนี้แล้วก็ตัดไปเพื่อนส่งข้อความมาอีก[พี่เหยียน เกิดอะไรขึ้นที่บ้านพ
Você também pode gostar
จากรักร้าย สู่แฟนใหม่ของศัตรูตัวฉกาจ
หรูซื่อ6.8K visualizaçõesเมฆาไร้ใจ วาโยจุดประกายรัก
กิ่งไม้แปลวเพลิง9.8K visualizaçõesเจ็ดปีที่เคียงข้าง สุดท้ายก็สูญเปล่า
ซานซาน13.9K visualizaçõesสิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน
ยูคาลิปตัสแดนใต้6.6K visualizaçõesเพียงเธอในราตรี
เฉียวเฉียว67.9K visualizaçõesความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี
เสี่ยวหลีฮวา5.6K visualizações
Novos lançamentos
