All Chapters of หยาดโลหิตแลกสิ้นเยื่อใย: Chapter 11 - Chapter 20

รุ่งอรุณเบิกฟ้า เมื่อเซี่ยฉางหลีลืมตาตื่นขึ้น มู่หลิวอิ๋งที่อยู่เคียงกายยังคงหลับสนิท ใบหน้าของนางแต่งแต้มด้วยริ้วระเรื่อจาง ๆ อันเกิดจากความหฤหรรษ์เมื่อค่ำคืนวาน เขาค่อย ๆ ขยับดึงท่อนแขนที่นางหนุนนอนอยู่ออกมาอย่างแผ่วเบา ทว่าในจังหวะนั้นเอง ความเจ็บปวดแปลบปลาบพลันแล่นริ้วมาจากนิ้วก้อยซ้ายจนเขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่น “ยามนี้ เซ่อเซ่อคงจะตื่นแล้วกระมัง” “ข้าควรไปดูนางเสียหน่อย ตั้งแต่เมื่อวานจนบัดนี้ข้าละเลยนางมาตลอด เดี๋ยวคงต้องไปปลอบโยนเอาใจนางให้ดีเสียหน่อย”เซี่ยฉางหลีพึมพำกับตนเอง ทว่าในยามนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังใกล้เข้ามา จากนั้นประตูตำหนักพลันถูกผลักเปิดออกเสียงดัง “ปัง!”“องค์รัชทายาท!” องครักษ์พุ่งถลาเข้ามาอย่างเสียหลักก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง น้ำเสียงร้อนรนปนหวาดหวั่น “แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! แคว้นศัตรูยกทัพบุกประชิดกะทันหัน ชายแดนแจ้งเหตุฉุกเฉิน ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้เข้าเฝ้าด่วนพ่ะย่ะค่ะ!” เมื่อได้สดับคำ เซี่ยฉางหลีพลันมีสีหน้าเคร่งเครียดลงในบัดดล “กำลังพลฝ่ายศัตรูเป็นอย่างไรบ้าง? แล้วแนวป้องกันของทัพเราเล่า?” “หัวเมืองชายแดนหลายแห่งถูกตีแตกพ่าย

เฮ่อเหลียนจ้านคว้ามือของนางมากำไว้แน่น: “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! หมาป่าพวกนั้นฉีกหมีได้ทั้งตัวเชียวนะ!” “ฝ่าบาท…” เจียงชิงเซ่อสบพระเนตรเขาตรง ๆ น้ำเสียงแผ่วเบาทว่าหนักแน่น “ระหว่างทางที่ถูกเนรเทศ หม่อมฉันเคยปลิดชีพหมาป่ามาแล้วถึงยี่สิบเจ็ดตัว” แววตาของนางทำให้เฮ่อเหลียนจ้านหวนนึกถึงคืนหิมะตกในครานั้น เด็กสาวร่างผอมบางกำกริชที่มีหยดเลือดไหลริน โดยมีซากหมาป่าสามตัวนอนทอดร่างอยู่แทบเท้า ในที่สุด เขาก็ยอมปล่อยมือออก “มอบคันธนูและกริชที่ดีที่สุดให้นาง” เฮ่อเหลียนจ้านออกคำสั่ง ก่อนจะกดเสียงต่ำลง “หากทนไม่ไหว จงตะโกนเรียกชื่อข้า” เจียงชิงเซ่อมิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด นางหมุนตัวเดินออกจากตำหนักไป ท่ามกลางพายุหิมะ เงาร่างบอบบางของนางค่อย ๆ เลือนหายไปในทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่ไพศาล เฮ่อเหลียนจ้านยืนอยู่บนกำแพงเมือง ปลายนิ้วแทบจะจิกจมลงไปในก้อนอิฐ เมื่อเสียงหมาป่าหอนดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ เป็นครั้งแรก เขาตวัดมือคว้าคันธนูยาวขึ้นมาทันที “ฝ่าบาท ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์รีบถลันเข้ามาขวางอย่างตื่นตระหนก “การสอดมือเข้าแทรกแซงพิธีจะทำให้เทพเจ้าพิโรธได้!”เฮ่อเหลียนจ้านซัดหมัดกระแทกเชิงเท

อักษรเพียงหนึ่งบรรทัดสั้น ๆ ไร้ซึ่งถ้อยคำอื่นใดอีก เซี่ยฉางหลีกำกระดาษจดหมายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ภายในอกปั่นป่วนไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “นางกล้าดีอย่างไร... นางกล้าจากไปเช่นนี้ได้อย่างไร?!” เขาผุดลุกขึ้นพรวด คว้ากาสุราบนโต๊ะมาแหงนหน้ากระดกกรอกปาก สุราฤทธิ์แรงแผดเผาลำคอ ทว่ากลับมิอาจดับความร้อนรุ่มกระวนกระวายที่ไร้สาเหตุในใจลงได้เลย “องค์รัชทายาท! แม่นางมู่ปวดครรภ์จนทนแทบไม่ไหว ขอท่านเสด็จไปทอดพระเนตรหน่อยเถิดเพคะ!” นางกำนัลผู้หนึ่งหน้าตาตื่นตระหนก วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามากราบทูล เซี่ยฉางหลีตวัดสายตาอันเย็นเยียบขึ้นมอง ก่อนแค่นเสียงลอดไรฟันออกมาเพียงคำเดียว: “ไสหัวไป” นางกำนัลตกใจกลัวจนทรุดเข่าหมอบลงกับพื้นทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้: “ต แต่แม่นางมู่กล่าวว่า เด็กในครรภ์เกรงว่าน่าจะ...” เซี่ยฉางหลีเอ่ยขัดขึ้น น้ำเสียงเยียบเย็นลงยิ่งกว่าเดิม: “ข้าจะพูดอีกครั้ง ไสหัวไปซะ!” นางกำนัลมิกล้าเอื้อนเอ่ยสิ่งใดให้มากความอีกแม้แต่ครึ่งคำ ได้แต่ล้มลุกคลุกคลานถอยออกไปแทบไม่ทัน เซี่ยฉางหลีกระดกสุราลงคอไปอีกอึกใหญ่ สองเท้าย่างก้าวโซเซไปหยุดอยู่ริมหน้าต่าง เข

สายลมหนาวแห่งแคว้นเป่ยอวี้พัดกรรโชกผ่านลานราชสำนัก เจียงชิงเซ่อกระชับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกบนเรือนร่างให้แน่นขึ้น ยืนอยู่บนแท่นสูงทอดสายตามองออกไปไกลแสนไกล สามเดือนแล้ว... นับตั้งแต่นางมาเยือนแคว้นเป่ยอวี้ เวลาก็ล่วงเลยมาถึงสามเดือนแล้ว “ฮองเฮา ด้านนอกลมแรงเพคะ” อาหรูนางกำนัลเดินประคองถ้วยชาร้อนควันฉุยเข้ามา ในแววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย “พระวรกายของท่านยังไม่ฟื้นฟูเต็มที่ ฝ่าบาททรงกำชับไว้ว่ามิให้ท่านต้องลมเย็นเด็ดขาดเพคะ” เจียงชิงเซ่อรับถ้วยชามาถือไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “วันนี้ฝ่าบาทเสด็จไปล่าสัตว์อีกแล้วหรือ?” อาหรูพยักหน้า: “ฝ่าบาททรงนำกององครักษ์ส่วนพระองค์ออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ ตรัสว่าจะไปล่าจิ้งจอกขาวมาทำผ้าพันคอถวายฮองเฮาเพคะ” มุมปากของเจียงชิงเซ่อโค้งขึ้นเล็กน้อย เฮ่อเหลียนจ้านปฏิบัติต่อนางดีเยี่ยม แทบจะเรียกได้ว่าขอสิ่งใดล้วนประทานให้สิ่งนั้น นับตั้งแต่นางผ่านบททดสอบของฝูงหมาป่า เหล่าขุนนางและราษฎรแคว้นเป่ยอวี้ก็เพิ่มความเคารพยำเกรงต่อฮองเฮาที่มาจากหนานเหลียงผู้นี้ขึ้นอีกหลายส่วน ทว่าพรรคพวกของท่านมหาปุโรหิตกลับยังคงจ้องเล่นงานนางราวกับพยัคฆ์ร้ายจ้องตะครุบเ

หลังผ่านพ้นพิธีบวงสรวงวสันตฤดู บารมีของเจียงชิงเซ่อในแคว้นเป่ยตี๋ก็พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด วันนี้ ขณะที่นางกำลังเก็บสมุนไพรอยู่ในแปลงเพาะปลูก อาหรูวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน: “ฮองเฮาเพคะ คณะทูตจากหนานเหลียงเดินทางมาถึงแล้วเพคะ!” ตะกร้าสมุนไพรในมือของเจียงชิงเซ่อพลันร่วงหล่นลงพื้น: “รู้หรือไม่ว่าผู้ใดเป็นผู้นำคณะมา?”“ได้ยินมาว่าเป็น... องค์รัชทายาทเสด็จนำคณะมาด้วยพระองค์เองเพคะ”ใบหน้าของเจียงชิงเซ่อพลันซีดเผือด สามปีแล้ว... คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมาเยือนแคว้นเป่ยตี๋ทว่าตอนนี้นางได้ตัดใจจากเขาอย่างเด็ดขาดแล้ว ทางที่ดีอย่าได้พบหน้ากันอีกเลย จะได้ไม่ต้องสร้างเรื่องวุ่นวายตามมา “ไปทูลฝ่าบาทว่าข้าจะไปเก็บสมุนไพรบนภูเขาหิมะ อีกสามวันจึงจะกลับ” นางเพิ่งจะหมุนตัวกลับ ก็ชนเข้ากับแผงอกแกร่งของใครบางคน เฮ่อเหลียนจ้านเชยคางนางขึ้น: “จะหลบหน้าไปไย? ข้าจะไปพบเขาเป็นเพื่อนเจ้าเอง” ภายในโถงใหญ่ เซี่ยฉางหลีในชุดผาวสีดำดูซูบผอมและเย็นชาขึ้นกว่าเมื่อสามปีก่อนมากนัก ยามที่เขาทอดพระเนตรเห็นเจียงชิงเซ่อเดินเคียงคู่มากับเฮ่อเหลียนจ้าน นัยน์ตาของเขาก็พลันหดเกร็ง “เซ่อเซ่อ!” เซี่ยฉ