เจียงชิงเซ่อหยิบเข็มเงินออกมา ฝังเข็มขับพิษให้เขาอีกครา นี่คือวิธีที่นางคิดค้นขึ้นโดยผสานวิชาแพทย์แห่งหนานเหลียงเข้ากับวิชาอาคมแห่งแคว้นเป่ยตี๋ แม้จะเสี่ยงอันตราย ทว่ากลับเป็นเพียงความหวังเดียวที่มี ชั่วขณะที่เข็มเงินแทงทะลุจุดชีพจร ร่างของเฮ่อเหลียนจ้านพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นตามผิวหนัง เจียงชิงเซ่อขบเม้มริมฝีปากล่างแน่น ลงเข็มต่อไปจนกระทั่งเขาค่อย ๆ สงบลง “พิษในวรกายของฝ่าบาทฝังรากลึกเกินไปพ่ะย่ะค่ะ” หมอผีทอดถอนใจ “ต่อให้ฟื้นขึ้นมา เกรงว่าก็คง…” “หุบปาก!” เจียงชิงเซ่อตวาดเสียงกร้าว “เขาจะต้องหายดี!” ยามดึกสงัดไร้สรรพเสียง เจียงชิงเซ่อที่เหนื่อยล้าอ่อนเพลียฟุบหลับอยู่ข้างเตียง ทันใดนั้น นางกลับรู้สึกได้ว่าปลายนิ้วถูกเกี่ยวรั้งเบา ๆ “อาจ้าน?” นางเงยหน้าขึ้นขวับ สบเข้ากับนัยน์ตาสีอำพันอันแสนคุ้นเคย เฮ่อเหลียนจ้านยกมุมปากขึ้นอย่างอ่อนแรง: “ร้องไห้ทำไมกัน... ข้ายังไม่ตายเสียหน่อย…” เจียงชิงเซ่อเพิ่งรู้ตัวในยามนั้นเองว่าใบหน้าของตนอาบชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา นางโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขา ทว่าก็เกรงจะทับโดนบาดแผล จึงทำได้เพียงโอบกอดเขาไว้อย่างระมัดระวัง
Read more