Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

กาลเวลาผ่านพ้นไปอย่างเงียบงัน พริบตาเดียว ฤดูฝนก็สิ้นสุดลง ลมเย็นต้นฤดูใบไม้ร่วงเริ่มพัดผ่านนครเทียนตูอีกครั้ง สำหรับผู้ที่เฝ้ารอ สองเดือนนับว่ายาวนานราวกับหลายปีทว่าสำหรับหลัวเย่หลี ผู้ไม่เคยล่วงรู้เบื้องหลังสิ่งใด ชีวิตของนางกลับดำเนินไปอย่างเรียบง่ายเช่นเดิม นางยังคงดูแลตำหนัก ปลูกสมุนไพร ตรวจบัญชีร้านผิงเซียงเก๋อ และใช้ชีวิตด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนทุกวันนางไม่เคยรู้เลยว่า...ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา หลี่หลงเฟยจัดการปัญหามากมายแทนนางไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการตัดอำนาจของพระญาติสายรองบางคน หรือการกวาดล้างขุนนางหัวเก่าที่ร่วมกันถวายฎีกากดดันให้เขารับพระชายารองแม้หลายวิธีการจะเด็ดขาดและแข็งกร้าว แต่สำหรับหลี่หลงเฟยแล้ว หากสามารถแลกกับความสงบสุขของพระชายา เขาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ซึ่งเรื่องเหล่านี้ฮ่องเต้หลี่หลงอี้และหรงไท่เฮาทรงทราบทุกอย่าง แทนที่จะทรงตำหนิ ทั้งสองพระองค์กลับชื่นชมการตัดสินใจของชินอ๋องเพราะสำหรับฮ่องเต้และหรงไท่เฮา หลัวเย่หลีมิใช่เพียงพระชายาของชินอ๋อง หากยังเป็นเด็กสาวที่ทั้งสองทรงเอ็นดูราวกับบุตรและน้องสาวคนหนึ่งมาตั้งแต่วันแรกที่เข้าวังส่วนติ้งเป่ยโหวก็ยิ่งมั่นใจว่า เม

ในที่สุด บรรดาคนสนิทของชินอ๋องและชินหวางเฟยก็ไม่อาจนิ่งดูดายได้อีก หลายปีมานี้ พวกเขาเฝ้ามองผู้เป็นนายทั้งสองเดินสวนทางกันครั้งแล้วครั้งเล่า คนหนึ่งเอาแต่เก็บทุกความรู้สึกไว้ในอก ส่วนอีกคนก็เฝ้าคิดไปเองจนความเข้าใจผิดยิ่งฝังรากลึก หากยังปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าชีวิตคู่คงยากจะหวนกลับคืนดังเดิมด้วยเหตุนี้ เจียงหมัวมัว ฉู่กงกง พ่อบ้านใหญ่จ้าวโจวเซิ่ง และแม่ครัวใหญ่ตู้ ผู้เป็นมารดาของตู้เสี่ยวม่าน จึงนัดมาหารือกันเป็นการลับๆบรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ราวกับกำลังประชุมรับมือศึกใหญ่ที่กำลังจะประชิดเมืองหลวง หาใช่กำลังช่วยแก้ปัญหาเรื่องสามีภรรยาไม่ เมื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอยู่พักใหญ่ ฉู่กงกงก็ถอนหายใจยาว"หากยังปล่อยให้นายท่านทรงหาทางด้วยพระองค์เอง เกรงว่าพระชายาจะไปขอให้จ้านอันโหวผู้เป็นท่านลุงใหญ่ของนางหรือพระสนมหลัวเจาผินญาติผู้พี่ช่วยทูลขอหนังสือหย่าเสียก่อน"คำพูดของฉู่กงกงทำให้ทุกคนพากันนิ่งงัน ไม่มีผู้ใดกล่าวโทษหลัวเย่หลี เพราะหากสลับกันเป็นพวกเขา ต้องใช้ชีวิตอยู่กับบุรุษที่สุขุม เย็นชา และไม่เคยเปิดเผยความในใจติดต่อกันถึงสี่ปี ก็คงยากจะไม่คิดไปในทางเดีย

ดวงอาทิตย์เพิ่งลาลับขอบฟ้า โคมไฟทั่วทั้งตำหนักชินอ๋องก็ถูกจุดขึ้นจนสว่างไสว สองข้างทางจากตำหนักหน้ามายังตำหนักข้างของพระสวามีส่องสว่างตลอดสาย มิให้ผู้ใดรู้สึกเปล่าเปลี่ยวแม้แต่น้อย บรรยากาศต้นฤดูหนาวยิ่งงดงาม เมื่อท้องนภามืดสนิท แสงดาราก็ยิ่งพร่างพราวจับตา"เจ้ามาแล้ว นั่งสิ อาหลี"ค่ำคืนนี้อากาศปลอดโปร่ง มื้ออาหารจึงถูกจัดขึ้นบนเฉลียงชั้นสองของตำหนักข้าง โคมไฟหลายดวงแขวนเรียงรายอยู่โดยรอบ แสงสีทองนวลตาขับให้บรรยากาศของมื้อค่ำยิ่งอบอุ่นและงดงามกว่าทุกครา"ขอบคุณท่านพี่เฟยเพคะ"ระหว่างรับประทานอาหาร หลัวเย่หลีสังเกตเห็นว่าพระสวามีของตนแทบมิได้แตะต้องสำรับตรงหน้า นางจึงคอยคีบกับข้าวใส่ถ้วยของเขาตามความเคยชิน หากหลี่หลงเฟยกลับเพียงนั่งนิ่ง แทบไม่ได้ลงมือรับประทาน ทำให้หลัวเย่หลีอดคิดไม่ได้ว่า พระสวามีของตนคงมีเรื่องกลุ้มใจอยู่กระมังและครั้งนี้ นางก็คาดเดาได้ไม่ผิด หลี่หลงเฟยมีเรื่องให้ครุ่นคิดจริง หากแต่หาใช่เรื่องราชกิจไม่ หากเป็นเรื่องที่เมื่อวานนี้ภรรยาผู้เป็นยอดดวงใจของเขาเอ่ยปากขอหนังสือหย่าเรื่องนี้ทำให้ชินอ๋องหนุ่มหนักใจยิ่งกว่าราชกิจทั้งปวงตลอดชีวิตที่ผ่านมา สตรีที่นั่งอยู่ตรงห

ยิ่งภาพเหตุการณ์ในคืนร่วมหอที่เฝ้าวาดฝันมาตลอดสี่ปีผุดขึ้นในห้วงความคิด เลือดลมในกายของหลี่หลงเฟยก็ยิ่งสูบฉีด หัวใจเต้นแรงไม่ต่างจากวันที่เขาได้ลิ้มรสราตรีวสันต์เป็นครั้งแรกในชีวิตหนุ่มเขาค่อย ๆ ประคองร่างบอบบางของหลัวเย่หลีวางลงบนเตียงกว้างอย่างแผ่วเบา ราวกับเกรงว่านางจะรู้สึกเจ็บหรือได้รับความกระทบกระเทือนแม้เพียงเล็กน้อยปลายนิ้วของเขาลูบไล้อย่างอ่อนโยนจากหน้าผากมน ผ่านคิ้วเรียวงาม ดวงตารูปดอกท้อ แก้มอิ่มที่แดงระเรื่อ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่ม ซึ่งดูแดงกว่าปกติอยู่หลายส่วนเขาพอคาดเดาได้ว่าอาการของนางไม่น่าจะเกิดจากยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรง หากเป็นเพียงยากระตุ้นราคะที่มีฤทธิ์อ่อน เมื่อผสานกับสุราผลไม้ที่นางดื่มเข้าไป จึงทำให้ใบหน้าของนางแดงเรื่อและดูงดงามเป็นธรรมชาติยิ่งกว่าเดิม"ท่านพี่เฟยเพคะ ไม่ทราบว่าวันนี้อาหลีป่วยหรือไม่ รู้สึกร้อนไปทั้งกาย ร้อนเหลือเกินเพคะ"แม้หลัวเย่หลีจะเป็นคนซื่อตรง แต่ก็หาใช่คนโง่เขลาไม่ นางรู้ดีว่าในฤดูหนาวเช่นนี้ ร่างกายไม่ควรร้อนผิดปกติ จึงเข้าใจว่าตนอาจกำลังล้มป่วยเช่นเดียวกับจูอิงและจูลี่ อีกทั้งยังดื่มสุราเข้าไป จึงทำให้อาการกำเริบรวดเร็วเช่นนี้

แม้อารมณ์สวาทจะรุนแรงเพียงใด แต่ก็ยังมีบางช่วงที่สติของหลัวเย่หลีหวนคืนกลับมา ทันทีที่สติกลับคืน เรื่องที่ค้างคาอยู่ในใจก็ย้อนกลับมาตามกัน นางจึงพยายามดิ้นรนให้พ้นจากอ้อมกายสูงใหญ่ อีกครั้งสตรีอื่นจะคิดเช่นไร หลัวเย่หลีไม่อาจทราบได้ ทว่าสำหรับนาง ก่อนจะหลับนอนกับบุรุษสักคน โดยเฉพาะบุรุษที่นางแอบมีใจมาหลายปี นางเพียงต้องการความชัดเจนจากเขา ไม่จำเป็นต้องเป็นถ้อยคำหวานหูหรือคำสัญญายืดยาว แต่นางอยากเห็นถึงความจริงใจ มิใช่เพียงลมปากไม่กี่ประโยคหาใช่เพราะนางไม่เต็มใจ หากเพราะนางรักเขา จึงไม่อยากให้ค่ำคืนอันสำคัญที่สุดของชีวิตเกิดขึ้นเพียงเพราะฤทธิ์สุราทั้งตนและเขา นางต้องการให้เราสองได้ปรับความเข้าใจกันขณะที่สตอครบถ้วนมากว่าดังนั้นหลัวเย่หลีย่างไรก็ไม่ยอม นางตั้งใจกลับตำหนักหน้าให้ได้ทว่ายิ่งดิ้นรน ร่างกายของนางก็ยิ่งอ่อนระโหยโรยแรงลงทุกขณะ ขณะที่แรงอารมณ์กำหนัดกลับทวีความรุนแรง สวนทางกับกำลังและสติที่เหลืออยู่ ความอัดอั้นซึ่งสะสมอยู่ในใจมาหลายปีพลันปะทุขึ้นมาพร้อมกัน จนหัวใจแน่นอึ้ง ราวกับถูกความสับสนและความน้อยใจถาโถมเข้าใส่ น้ำตาค่อย ๆ ไหลอาบแก้มขาวเนียนเปล่งปลั่ง ขณะที่ริมฝีปากสวยยัง