All Chapters of ใต้อาณัติท่านอ๋องทมิฬ : Chapter 1 - Chapter 10

ไม่นานนัก หลัวเย่หลีก็ถูกเรียกตัวมายังห้องหนังสือ เด็กสาววัยสิบสี่ปีผู้มีนิสัยอ่อนโยน สุขุม และเชื่อฟังผู้ใหญ่ก้าวเข้ามาภายในห้องด้วยท่วงท่าสงบสำรวม ทุกย่างก้าวเป็นไปตามกิริยาของบุตรสาวตระกูลใหญ่ที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดีเมื่อเดินมาถึงกลางห้อง นางยอบกายคารวะผู้ใหญ่ทั้งสามอย่างนอบน้อม ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"เย่หลีคารวะชินอ๋องเพคะ คารวะซู่กั๋วกง คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ"น้ำเสียงของเด็กสาวแผ่วเบาและนุ่มนวลดังเช่นทุกครั้ง ทว่าหลังสิ้นคำคารวะ กลับไม่มีผู้ใดเอ่ยตอบในทันทีความเงียบแผ่ปกคลุมไปทั่วห้องหนังสือ มีเพียงเสียงไม้ฟืนในเตาอั้งโล่แตกดังเปรี๊ยะเป็นครั้งคราว บรรยากาศอึดอัดเสียจนหลัวเย่หลีสัมผัสได้ว่า เรื่องที่บิดากำลังจะกล่าวขึ้นกับตนนั้นคงไม่ใช่เรื่องเล็กแม้ใบหน้างดงามของเด็กสาวจะยังคงสงบนิ่ง หากดวงตาคู่ใสกลับฉายแววฉงน นางค่อย ๆ กวาดสายตามองผู้ใหญ่ทั้งสามอย่างระมัดระวังบิดานั่งนิ่ง สีหน้าอ่อนล้าและเคร่งเครียดกว่าที่นางเคยเห็น ซู่กั๋วกงขมวดคิ้วน้อย ๆ คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ส่วนชินอ๋องยังคงประทับนั่งอย่างสงบ พระพักตร์เรียบเฉย ดวงพระเนตรลุ่มลึกจนยากจะคาดเดาความคิดได้ภาพตรงหน

หลังได้ข้อสรุปว่า หลัวเย่หลัวต้องแต่งงานแทนพี่สาวที่หลบหลีไป อีกหนึ่งเดือน เมื่อขบวนรับตัวเจ้าสาวเดินทางถึงเมืองหลวง พิธีอภิเษกก็ถูกจัดขึ้นทันที เพื่อป้องการเหตุการณ์ไม่คาดฝันอื่นใดเกิดขึ้นอีกวันนี้นครเทียนตู เมืองหลวงแห่งอาณาจักรต้าเฉิง ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงมงคลไปทั่วทั้งพระนครตั้งแต่ประตูเมืองชั้นนอกทอดยาวเข้าสู่พระราชวัง ธงแพรสีชาดและโคมแดงนับหมื่นดวงแขวนเรียงรายอยู่เหนือท้องถนน สายลมอ่อนพัดให้ริ้วแพรพลิ้วไหวรับแสงอรุณ งดงามดุจภาพวาดเสียงกลองพิธีและเสียงฆ้องดังกังวานเป็นระยะ ขบวนทหารรักษาพระองค์ในชุดเกราะเต็มยศยืนเรียงแถวตลอดสองฟากถนนอย่างเป็นระเบียบ ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ต่างแต่งกายด้วยชุดพิธีเต็มยศ ทยอยเข้าสู่พระราชวังตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างวันนี้มิใช่เพียงพิธีอภิเษกของพระอนุชาฮ่องเต้ หากยังเป็นพระราชพิธีสำคัญที่ราชสำนักทั้งแผ่นดินจับตามองเพราะการที่ราชวงศ์หลี่ดองกับจวนติ้งเป่ยโหวย่อมทำให้ ฮ่องเต้หลี่หลงอี้มีรากฐานมั่นคง จนขุนนางเก่ายากจะเขย่าบัลลังก์ได้อีกต่อไปต่อให้ก่อนหน้านี้จะเกิดเหตุไม่คาดฝันคุณหนูรองแห่งจวนติ้งเป่ยโหวหลบหนีออกจากจวน แต่ข่าวคราวล้วนถูกปิดไว้เป็นความลับอย

ปลายเดือนห้าของปีถัดมา...เมฆฝนสีเทาหนาแน่นปกคลุมเหนือเมืองเทียนตู เมืองหลวงแห่งอาณาจักรต้าเฉิง สายฝนโปรยกระหน่ำต่อเนื่องมาหลายวันจนแทบไม่เห็นแสงอาทิตย์ พื้นลานหินภายในตำหนักชินอ๋องชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำฝน เสียงหยดน้ำตกกระทบชายคาดังสม่ำเสมอไม่ขาดสายภายในสวนด้านหลังตำหนัก แปลงผักและสมุนไพรที่ได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถันเริ่มมีน้ำขัง ใบผักหลายชนิดเอนลู่ไปตามแรงฝน ขณะที่ต้นสมุนไพรซึ่งใกล้ถึงเวลาเก็บเกี่ยวกลับเสี่ยงต่อการเน่าเสีย หากฝนยังไม่หยุดตกในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ผลผลิตที่นางเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดหลายเดือนคงสูญเปล่าหลัวเย่หลียืนอยู่ใต้ชายคา ระหว่างมือกำร่มกระดาษน้ำมันไว้แน่น ดวงตาคู่งามทอดมองแปลงผักเบื้องหน้าด้วยความเสียดาย"ฝนตกเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานรากคงชื้นเกินไปเสียหมด"จูอิงยืนกางร่มอยู่ด้านหลัง รีบกล่าวปลอบผู้เป็นนาย"พระชายาอย่าทรงกังวลเลยเพคะ เมื่อฝนหยุด พวกบ่าวจะช่วยกันฟื้นแปลงผักใหม่"หลัวเย่หลีเพียงพยักหน้าเบา ๆ แม้จะเข้าใจดีว่าธรรมชาติเป็นสิ่งที่มิอาจฝืนได้ แต่ความรู้สึกเสียดายก็ยังคงอยู่ผลผลิตเหล่านั้นมิใช่ของล้ำค่าในสายตาผู้อื่น ทว่าสำหรับนาง ทุกต้นล้วนเกิดจากแรงกายและเวลาที่ค

กาลเวลาผ่านพ้นไปอย่างเงียบงัน เมื่อรู้ตัวอีกครั้ง ชีวิตแต่งงานของหลัวเย่หลีกับหลี่หลงเฟยก็ล่วงเข้าสู่ปีที่สี่แล้วปลายเดือนเจ็ดของนครเทียนตู ท้องฟ้าหม่นมัวครึ้มไปด้วยเมฆฝนตั้งแต่ยามเหม่า เมฆดำหนาทึบปกคลุมทั่วผืนนภา ราวกับกดทับเมืองหลวงทั้งเมืองไว้ใต้เงาฝน ครั้นเข้าสู่กลางยามเฉินได้ไม่นาน เสียงอสนีบาตก็คำรามกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน ก่อนสายฝนจะเทกระหน่ำลงมาราวกับสายน้ำจากสวรรค์หลั่งรินไม่สิ้นสุดภาพตรงหน้าทำให้หลัวเย่หลีซึ่งบัดนี้มีอายุสิบแปดปีถึงกับทอดถอนใจอย่างหมดแรงเดิมทีวันนี้นางตั้งใจจะออกไปยัง ผิงเซียงเก๋อ ร้านเครื่องหอมและเครื่องประทินโฉมสตรีที่เปิดกิจการมาได้กว่าครึ่งปี เพื่อตรวจดูบัญชีและทดลองตำรับเครื่องหอมชุดใหม่ แต่เมื่อเห็นสายฝนที่โหมกระหน่ำไม่หยุด นางก็รู้ทันทีว่าแผนทั้งหมดคงต้องเลื่อนออกไปอีกครั้งสามปีที่ผ่านมา เด็กสาววัยแรกแย้มในวันอภิเษกได้เติบโตเป็นหญิงสาวอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าหวานละมุนยิ่งงดงามกว่าวันวาน ดวงตากลมกระจ่างเปล่งประกายมีชีวิตชีวา ขับรับกับริมฝีปากอิ่มได้รูป ผิวพรรณขาวผ่องอมชมพูราวกลีบดอกเหมยแรกผลิบานกลางหิมะ เส้นผมดำขลับยาวสลวยดุจแพรไหมทอดจรดเอวรูปร่างของนางมิ

โชคดีที่ฐานันดรศักดิ์ของหลี่หลงเฟยสูงส่งยิ่ง ภายในราชวงศ์ เขาเป็นรองเพียงฮ่องเต้และหรงไท่เฮาเท่านั้น อีกทั้งทั้งสองพระองค์ยังทรงไว้วางพระทัยและโปรดปรานเขามาโดยตลอด จึงทรงปล่อยให้เขาประวิงเวลาเรื่องการมีทายาทและการรับพระชายารองมาได้ถึงสี่ปีหากเป็นอ๋องพระองค์อื่น เกรงว่าคงมิอาจแข็งข้อต่อแรงกดดันจากราชสำนักได้นานเพียงนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หลี่หลงเฟยยืนกรานปฏิเสธข้อเสนอทุกครั้งที่มีผู้คิดถวายบุตรสาวเข้าตำหนักเขาเพียงหวังว่าสักวันหนึ่ง หลัวเย่หลีจะมองเห็นหัวใจของเขา และรับรู้ว่า ความรัก ความเอาใจใส่ และความมั่นคงทั้งหมดที่มี ล้วนมอบให้นางเพียงผู้เดียวทว่า...หญิงสาวกลับไม่เคยล่วงรู้เลยแม้แต่น้อย นางไม่เคยรู้ว่าตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เขาถูกเหล่าขุนนางอาวุโสในราชสำนักกดดันครั้งแล้วครั้งเล่า จนแทบไม่มีวันใดได้อยู่อย่างสงบล่าสุด ขุนนางหัวเก่าหลายคนถึงกับพร้อมใจกันเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ยื่นฎีการ้องขอให้มีพระราชโองการบังคับให้ชินอ๋องรับพระชายารอง เพื่อเร่งให้ราชวงศ์หลี่มีผู้สืบสายโลหิตโดยเร็วทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ ดวงตาของหลี่หลงเฟยก็เยียบเย็นลงหลายส่วน หากมิใช่เพราะคนเหล่านั้นล้วนเป็นขุนนางอาว