Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ต่อให้วันนี้นางยังไม่อาจมั่นใจว่าพระสวามีมีใจให้นางเช่นเดียวกันหรือไม่ แต่นับจากคืนนี้เป็นต้นไป นางก็ตั้งใจจะเปิดใจให้เขาอย่างแท้จริงดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าเหนือเมืองเทียนตูแห่งดินแดนต้าเฉิงไปนานกว่าสองชั่วยามแล้ว ความมืดของรัตติกาลค่อย ๆ แผ่ปกคลุมทั่วทั้งนครอันยิ่งใหญ่ซึ่งเคยคึกคักในยามกลางวันให้กลับคืนสู่ความสงบ หิมะต้นฤดูเริ่มโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ลมเย็นพัดผ่านจนผู้คนต่างพากันปิดประตูเรือน หลบไอหนาวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาทว่าภายในตำหนักชินอ๋อง บรรยากาศกลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ภายในห้องกว้างราวกับขับไล่ความหนาวเย็นภายนอกให้มลายหายไป"อื้อ... อื้อ... อุ๊ย... อ๊า..."เรือนกายอ่อนช้อยของหลัวเย่หลีที่เหลืออาภรณ์ปกปิดน้อยชิ้นเต็มทน กำลังถูกโอบประคองไว้ในอ้อมแขนแข็งแกร่งด้วยกิริยาทะนุถนอมทุกการเคลื่อนไหว ในห้วงเวลานั้น โลกทั้งใบของคนทั้งสองราวกับเหลือเพียงกันและกัน ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดเข้ามารบกวนได้อีกแม้จะมีบางช่วงที่สติอันน้อยนิดของหลัวเย่หลีหวนคืนกลับมา นางก็เพียงพยายามเบือนหน้าหนีอย่างอ่อนแรง ทว่าไม่นานความรู้สึกที่ถาโถมอยู่ในหัวใจก็พัดพาสติของนางให้เลือนหายไปอีกครั้

หลี่หลงเฟยจับจ้องภาพที่แก่นกายแกร่งแห่งบุรุษของตนเองกำลัง จะชำแรกแทรกฝากฝังเข้าไปหลอมรวมเป็นหนึ่งกับกายงดงามของสตรีอันเป็นยอดดวงใจของเขา ด้วยความตั้งใจจะจดจำมันเอาไว้จวบจนสิ้นลมตายจากกันไปนั่นเลยทีเดียวว่าราตรีเข้าหอนี้ถึงจะยืดยาวมาสี่ปีทว่าแสนจะมีค่าเกินทองคำก่อนแสนตำลึง! บัดนี้หาใช่เพียงหลัวเย่หลีเท่านั้นที่ร่างกายสั่นสะท้านหวั่นไหวเพราะท่านชินอ๋องผู้ออกสนามรบตั้งแต่วัยเพียงสิบเจ็ดหนาวสังหารคนครั้งแรกก็วัยเพียงแค่สิบสามหนาวเท่านั้นแต่มันยังไม่เคยมีครั้งใดที่หลี่หลงเฟยผู้นี้จะร่างกายสั่นเทิ้มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดีปรีดาได้เท่าคราวนี้มาก่อน หัวใจดวงแกร่งที่เต้นจังหวะหนักแน่นมาร่วมยี่สิบแปดปีไม่เคยสะท้านสะเทือนกับสิ่งใดบัดนี้กลับกระหน่ำเต้นโครมคราม ยิ่งเขาดันอาวุธคู่กายที่เฝ้าหวงแหนและถนอมเอาไว้อย่างดี รอเวลาที่จะนำมาใช้แต่กับนางเพียงผู้เดียวมาถึงสีปีนั้นเข้าไปได้แต่เพียงส่วนปลายหัวหยักสัมผัสที่ปากทางคูหาสวรรค์ เขาก็ต้องเจอกับความ คับแน่นของร่องหลืบ ที่ไม่เคยประสบเจอมาก่อน รสชาติสตรีสาวบริสุทธิ์ของนั้นเขาย่อมเคยพานพบแต่ นางคือคนพิเศษ มันจึงมากมายไปด้วยความตื่นเต้นและกังวลว่าจะทำใ

หลังผ่านค่ำคืนแห่งความผิดพลาด หลัวเย่หลีค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา ทว่าทันทีที่ความทรงจำเลือนรางจากเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามา หัวใจของนางก็ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแม้จะพร่าเลือน แต่ก็เพียงพอให้รู้ว่าระหว่างนางกับหลี่หลงเฟยได้ก้าวล่วงเกินฐานะสามีภรรยาไปแล้วหลัวเย่หลีกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความละอายและสำนึกผิด นางเชื่อว่าทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะตนดื่มสุรามากเกินไป จนขาดสติยับยั้งชั่งใจและปล่อยให้เรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้นางไม่เคยคิดตำหนิหลี่หลงเฟยแม้แต่น้อยในความคิดของนาง บุรุษผู้นั้นเป็นเพียงผู้ที่ถูกนางดึงเข้าไปพัวพันกับความผิดพลาดครั้งนี้ ส่วนผู้ที่สมควรถูกตำหนิมากที่สุดก็คือตัวนางเองยิ่งนึกถึงความตั้งใจเดิมที่คิดจะขอหย่า เพื่อคืนอิสระให้ชินอ๋องและปลดปล่อยเขาจากพันธะการแต่งงานอันไร้ความรัก ความละอายก็ยิ่งกัดกินหัวใจบัดนี้ทุกอย่างสายเกินไปแล้วเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น นางจะยังมีหน้าเอ่ยเรื่องหย่าได้อย่างไรเพียงคิดว่าต้องเผชิญหน้ากับหลี่หลงเฟยอีกครั้ง หลัวเย่หลีก็รู้สึกละอายจนอยากหลบซ่อนตัวไปตลอดชีวิต ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาความทุ

หลี่หลงเฟยสูดลมหายใจลึก ก่อนเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ โดยไม่ปิดบังแม้แต่เรื่องเดียวเมื่อเล่าจบ เขายกถ้วยชาที่เย็นชืดขึ้นจิบเล็กน้อย แต่กลับไม่รับรู้แม้แต่รสชาติ ทั้งตำหนักตกอยู่ในความเงียบควันกำยานลอยเอื่อยเหนือกระถางทองสัมฤทธิ์ กลิ่นหอมจาง ๆ ปกคลุมทั่วห้อง มีเพียงเสียงน้ำเดือดในกาชาที่ดังแผ่วเบา แม้แต่นางกำนัลที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ยังไม่กล้าส่งเสียงหลี่หลงเฟยมองถ้วยชาในมือ รอคำตอบจากเสด็จแม่และเสด็จพี่ด้วยหัวใจที่อึดอัด แม้สีหน้าจะสงบนิ่ง แต่ภายในกลับว้าวุ่นเกินบรรยายหรงไทเฮามองบุตรชายคนเล็ก ก่อนหันไปสบตาฮ่องเต้ ทั้งสองถอนหายใจออกมาพร้อมกันเสียงถอนหายใจนั้นเบาเหลือเกิน แต่กลับหนักยิ่งกว่าคำตำหนิใด ๆ จนหลี่หลงเฟยก้มหน้าลงกว่าเดิมฮ่องเต้ยกถ้วยชาขึ้นจิบเชื่องช้าสง่างาม พลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นในลำคอ หากในแววตากลับไม่มีทีท่าจะเยาะเย้ย มีเพียงความเอ็นดูและความเป็นห่วงน้องชายที่เติบโตมาด้วยกันพระองค์ทอดมองหลี่หลงเฟยซึ่งยังนั่งก้มหน้าเงียบงัน ก่อนหันไปเอ่ยกับผู้เป็นมารดา"เสด็จแม่"รอยยิ้มอ่อนโยน ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ถึงปีนี้หลี่หลงเฟยจะอายุเกือบยี่สิบแปดปี

หลังออกจากวังหลวง หลี่หลงเฟยก็ทิ้งสมญา 'ท่านอ๋องทมิฬ' ไว้เบื้องหลัง ก่อนแปลงกายเป็นพยัคฆ์เจ้าเล่ห์ งัดกลอุบายที่แม้แต่ตนเองก็ไม่เคยคิดว่าจะมีวันต้องใช้ในเมื่อหลัวเย่หลีตั้งใจหลบหน้าเขามาเกือบหนึ่งเดือน เช่นนั้นเขาก็จะทำให้นางเป็นฝ่ายมาหาเขาเองแผนการนั้นมิได้ซับซ้อน เพียงแสร้งเมามาย กลับถึงตำหนักก็โวยวาย ทุบทำลายข้าวของ เอาแต่ร้องเรียกหา 'อาหลีน้อย' ไม่หยุด จนข่าวลือแพร่ไปถึงหูผู้เป็นเจ้าของนามนั้นเพราะเขารู้ดีว่า ต่อให้นางโกรธเพียงใด ก็ไม่มีวันทอดทิ้งผู้บาดเจ็บหรือผู้ไร้สติไว้ตามลำพังจะโทษเขาก็มิได้หลี่หลงเฟยอาจกล้าหาญพอจะเผชิญหน้าศัตรูนับหมื่น วางแผนศึกจนผู้คนทั่วใต้หล้าครั่นคร้าม อีกทั้งต่อกรกับเหล่าขุนนางหัวเก่าเพื่อช่วยเสด็จพี่ปกป้องราชบัลลังก์มาตั้งแต่เยาว์วัย ทว่าเมื่อเป็นเรื่องของภรรยา เขากลับจนปัญญายิ่งกว่าต้องเผชิญศึกใหญ่ชินอ๋องผู้มีนามสะเทือนใต้หล้า ผู้คนต่างขนานนามว่า 'ท่านอ๋องทมิฬ' กลับหวาดหวั่นต่อสตรีตัวเล็กเพียงผู้เดียวสิ่งที่เขาหวั่นเกรงหาใช่คมดาบหรือห่าธนู หากเป็นสายตาเย็นชาของหลัวเย่หลี และถ้อยคำเพียงประโยคเดียวที่นางอาจเอ่ยออกมา'ขอหนังสือหย่า'ก่อนออกจากวัง เ