ปฐมบท

ฤดูหนาวปีนี้มาเยือนแคว้นเป่ยฉีแห่งอาณาจักรต้าเฉิงเร็วกว่าทุกปี

หิมะแรกของปีโปรยปรายลงจากผืนฟ้าราวกับขนห่านสีขาว ปกคลุมหลังคาเรือน ถนนหนทาง และกำแพงเมืองทั่วทั้งแคว้น ลมเหนือพัดกระโชกเป็นระยะ พัดพาเกล็ดหิมะให้ปลิวละล่องไปตามสายลม เสียงกิ่งไม้แห้งเสียดสีกันแผ่วเบา คล้ายเสียงคร่ำครวญท่ามกลางฤดูเหมันต์อันยาวนาน

ผู้คนในเมืองต่างเร่งรีบกลับเรือนเพื่อหลบไอหนาว ร้านรวงสองฟากถนนทยอยปิดประตูตั้งแต่ยามเย็น บรรยากาศทั้งแคว้นเงียบเหงากว่าทุกวัน

ทว่าความหนาวเหน็บภายนอกกลับมิอาจเทียบได้กับบรรยากาศอันอึมครึมภายในจวนติ้งเป่ยโหว

บ่าวรับใช้ทั่วทั้งจวนต่างก้มหน้าก้มตาปฏิบัติหน้าที่ด้วยความระมัดระวัง ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจาเกินความจำเป็น เพราะงานอภิเษกซึ่งกำหนดไว้ล่วงหน้านานกว่าสามปี กำลังเผชิญวิกฤตครั้งใหญ่ก่อนถึงกำหนดรับตัวเจ้าสาวเพียงไม่กี่วัน

ภายในห้องหนังสือ ประตูไม้จันทน์ถูกปิดสนิท เตาอั้งโล่ลุกโชนอยู่กลางห้อง ทว่าความอบอุ่นจากเปลวไฟกลับมิอาจคลายบรรยากาศอันตึงเครียดของผู้คนภายในได้แม้แต่น้อย

หลัวหย่งคัง ติ้งเป่ยโหวคนปัจจุบัน นั่งสงบนิ่งอยู่เบื้องล่าง บุรุษวัยสี่สิบสองปีผู้นี้นำทัพรักษาชายแดนเหนือมานานสิบห้าปี จนศัตรูนอกด่านมิกล้ารุกรานแผ่นดินต้าเฉิงแม้แต่ก้าวเดียว

แม่ทัพผู้ไม่เคยหวาดหวั่นต่อสนามรบ บัดนี้กลับมีสีหน้าซีดเซียว ราวกับชั่วข้ามคืนได้พรากเรี่ยวแรงและวัยหนุ่มของเขาไปกว่าสิบปี

เบื้องหน้าของเขาคือหรงเฟยเยี่ย ซู่กั๋วกง น้องชายแท้ ๆ ของหรงไท่เฮา พระราชมารดาของฮ่องเต้หลี่หลงอี้และชินอ๋องหลี่หลงเฟย จึงนับเป็นเสด็จน้าชายของทั้งสองพระองค์

ส่วนบุรุษหนุ่มที่ประทับนั่งอยู่ด้านข้าง สวมอาภรณ์สีดำปักมังกรเงิน พระพักตร์หล่อเหลา สง่างาม ดวงตาคมลึกราวกับน้ำแข็งพันปี เพียงประทับนั่งนิ่งก็ยังแผ่แรงกดดันออกมาโดยไม่ต้องตรัสวาจา บุรุษผู้นั้นคือชินอ๋อง หลี่หลงเฟย พระอนุชาร่วมพระราชมารดาของฮ่องเต้ ผู้มีฐานันดรศักดิ์รองเพียงฮ่องเต้และหรงไท่เฮา อีกทั้งยังเป็นเจ้าบ่าวของงานอภิเษกครั้งนี้

หลัวหย่งคังค่อย ๆ ลุกขึ้น ประสานมือค้อมศีรษะลงต่ำ

"เรื่องทั้งหมดเกิดจากการอบรมบุตรสาวของกระหม่อมไม่ดี กระหม่อมสมควรตายหมื่นครั้งพ่ะย่ะค่ะ ชินอ๋อง"

น้ำเสียงของติ้งเป่ยโหวแหบพร่า ราวกับมิได้นอนมาทั้งคืน

"ซ่งหรานหลบหนีออกจากจวนไปพร้อมบุรุษอื่น นับเป็นความผิดใหญ่หลวง หากซู่กั๋วกงและชินอ๋องทรงมีพระประสงค์ลงโทษ กระหม่อมจะไม่โต้แย้งแม้แต่ครึ่งคำ"

หรงเฟยเยี่ยถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น

"ติ้งเป่ยโหว เจ้าเองก็ทราบดีว่าเรื่องนี้มิใช่ปัญหาระหว่างสกุลหลัวกับสกุลหรงเพียงเท่านั้น"

"ยามนี้ฝ่าบาทเพิ่งเสด็จขึ้นครองราชย์ได้เพียงสองปี ราชสำนักยังแบ่งเป็นหลายฝ่าย หากงานอภิเษกของชินอ๋องต้องล้มเลิก ย่อมเปิดโอกาสให้ผู้ไม่หวังดีฉวยโอกาสสร้างความวุ่นวาย"

"งานอภิเษกครั้งนี้ ฮ่องเต้ทรงมีพระราชประสงค์ให้จัดขึ้นอย่างสมพระเกียรติ ส่วนหรงไท่เฮาก็ทรงเตรียมการด้วยพระองค์เองมาตลอดสามปี หากข่าวเจ้าสาวหลบหนีแพร่ออกไป เจ้าคิดหรือว่าจะมีเพียงสกุลหลัวที่เสียหน้า"

หลัวหย่งคังเม้มริมฝีปากแน่น

ติ้งเป่ยโหวย่อมทราบดีว่า เรื่องนี้มิได้กระทบเพียงสกุลหลัว หากยังเกี่ยวพันถึงพระพักตร์ของฮ่องเต้ หรงไท่เฮา ราชวงศ์หลี่ และความมั่นคงของราชบัลลังก์

หลี่หลงเฟยทอดพระเนตรเปลวไฟในเตาอั้งโล่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันพระพักตร์ไปทางผู้เป็นท่านน้า หรงเฟยเยี่ยจึงเอ่ยถามอย่างนอบน้อม

"ชินอ๋องทรงคิดเห็นเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ"

หรงเฟยเยี่ยหันไปมองหลานชายก่อนเอ่ยถามอย่างนอบน้อม ภายในห้องหนังสือพลันตกอยู่ในความเงียบ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังชินอ๋อง รอคอยพระดำรัสจากพระองค์โดยมิได้นัดหมาย

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่หลงเฟยจึงยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยกิริยาเชื่องช้า ก่อนวางลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา สีพระพักตร์ยังคงเรียบนิ่งจนยากจะคาดเดาความคิด

"เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว การตามตัวหลัวซ่งหรานกลับมาย่อมไร้ประโยชน์"

พระสุรเสียงของพระองค์สงบนิ่ง หากหนักแน่นจนผู้ฟังไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยแทรก สายพระเนตรทอดไปยังหลัวหย่งคัง ก่อนตรัสต่ออย่างสุขุม

"ต่อให้นำตัวกลับมาได้ นางก็ไม่อาจเข้าพิธีอภิเษกในฐานะพระชายาของเปิ่นหวางอีก"

พระองค์เว้นช่วงเพียงครู่ ก่อนตรัสต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดิม

"ส่วนการเอาผิดติ้งเป่ยโหวในเวลานี้ ก็มีแต่จะสร้างปัญหาให้เสด็จพี่ฮ่องเต้"

หลัวหย่งคังค้อมศีรษะลงต่ำกว่าเดิม มือที่ประสานอยู่เบื้องหน้ากำแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความละอาย หากกลับมิคิดเอ่ยคำแก้ตัวแม้แต่ครึ่งคำ

หรงเฟยเยี่ยพยักหน้าช้า ๆ เห็นด้วยกับทุกถ้อยคำของหลานชาย ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ชินอ๋องตรัสถูกต้อง เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วมิอาจย้อนคืนได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือหาทางคลี่คลายสถานการณ์"

หลัวหย่งคังสูดลมหายใจลึก คล้ายรวบรวมความกล้าครั้งสุดท้าย ก่อนประสานมือกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"กระหม่อมเองก็คิดเช่นนั้น จึงกล้าทูลเสนอทางออกเพียงประการเดียว"

เขาหยุดไปชั่วครู่ ริมฝีปากเม้มแน่นราวกับชั่งใจ ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง

"กระหม่อมยังมีบุตรสาวอีกคน นามว่าหลัวเย่หลี แม้อายุเพียงสิบสี่ปีและยังมิได้ผ่านพิธีปักปิ่น แต่หากชินอ๋องมิทรงรังเกียจ กระหม่อมยินดีให้นางแต่งเข้าตำหนักชินอ๋องแทนพี่สาว"

สิ้นคำกล่าว บรรยากาศภายในห้องยิ่งเงียบงันกว่าเดิม หรงเฟยเยี่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าครุ่นคิด ก่อนหันมองติ้งเป่ยโหวแล้วเอ่ยถามอย่างจริงจัง

"ติ้งเป่ยโหว เจ้าตรึกตรองดีแล้วหรือ"

"กระหม่อมตรึกตรองมาดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หลัวหย่งคังตอบโดยไม่ลังเล ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง

"ยามนี้ผู้คนในเมืองหลวงทราบเพียงว่าชินอ๋องจะทรงอภิเษกกับบุตรสาวของติ้งเป่ยโหว หาได้ทราบว่าเป็นคุณหนูคนใด อีกทั้งเย่หลีก็เป็นบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอกเช่นเดียวกับซ่งหราน"

เขาหยุดหายใจเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

"หากปล่อยให้งานอภิเษกล้มเลิก พระพักตร์ของฝ่าบาท หรงไท่เฮา ตลอดจนราชวงศ์และสองสกุลย่อมได้รับความเสียหายยิ่งกว่าเดิม"

หรงเฟยเยี่ยมิได้กล่าวสิ่งใด เพียงหันไปมองหลานชาย เพราะท้ายที่สุด ผู้ที่จะตัดสินใจเรื่องนี้มีเพียงชินอ๋องผู้เดียว

หลี่หลงเฟยนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง สีพระพักตร์ยังคงสงบนิ่ง ก่อนตรัสขึ้นอย่างเรียบเฉย

"เปิ่นหวางไม่มีความเห็นคัดค้าน"

เพียงประโยคเดียว หลัวหย่งคังก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ราวกับยกภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับอยู่บนบ่าออกไปได้ครึ่งหนึ่ง

ทว่า ก่อนที่เขาจะทันกล่าวคำขอบพระทัย หลี่หลงเฟยก็ตรัสต่อทันที

"แต่ก่อนที่ทุกคนจะตัดสินใจ เปิ่นหวางต้องการทราบความสมัครใจของคุณหนูสามหลัวเสียก่อน"

คำกล่าวนั้นทำให้หลัวหย่งคังชะงักไปเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด ราวกับไม่คาดคิดว่าชินอ๋องจะทรงให้ความสำคัญกับความสมัครใจของบุตรสาววัยสิบสี่ปีถึงเพียงนี้

ทว่าหลังตั้งสติได้ เขารีบประสานมือค้อมศีรษะลงต่ำ "ได้พ่ะย่ะค่ะ ชินอ๋อง กระหม่อมจะให้คนไปตามเย่หลีมาเดี๋ยวนี้"