Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ไม่นานแสงเงินแสงทองก็กระจ่างจับขอบฟ้า ไป๋อวี้ที่ยังไม่หลับก็เปิดม่านหน้าต่างรถม้าให้สายลมสายรุ่งอรุณพัดมาปะทะใบหน้า นางทอดสายตามองขอบฟ้าที่สว่างขึ้นเรื่อย ๆ มองมันว่านี่คือสัญญาณที่ดี นางกำลังมุ่งหน้าไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ คิดว่าหนังสือหย่าขาดนั้น อย่างไรอีกไม่นานหากฮ่องเต้เห็นชอบคนเช่นเฉินอี้หานก็คงไม่รอช้าที่จะลงนาม ส่วนนางนั้นลงเอาไว้แล้ว ชาตินี้ก็นับว่าวาสนารักของนางและรักครั้งแรกจบลงไปพร้อมกับราตรีที่ผ่านมาแล้ว อดีตแสนขมขื่นก็ปล่อยให้กาลเวลาทำให้มันจืดจางก็แล้วกัน บัดนี้นางเพิ่งอายุสิบหกปี อนาคตคงพบเจอคนที่จริงใจ พบวาสนารักที่คู่ควรกับนางจริง ๆ ได้อย่างแน่นอนวาสนารักที่นางไม่ต้องวิ่งตาม วาสนารักที่นางไม่ต้องพยายามจนสุดกำลังก็จะเป็นของนาง นางคาดหวังว่าตนเองจะได้พบมัน ส่วนจะช้าหรือเร็ว นางไม่รีบร้อน ก่อนอื่นคงต้องเริ่มจากสานต่อความฝันในวัยเด็กให้สำเร็จ เปิดร้านขายยาและรับรักษาคนป่วยที่ฐานะยากจนให้สำเร็จ พลันนั้นก็คิดได้ชีวิตของสตรีไม่ได้จบสิ้นลงเพียงแค่แต่งงานสักหน่อยไป๋อวี้หยิบเอาป้ายคำสั่งที่ฮ่องเต้ผู้เป็นพี่เขยนั้นมอบให้มา อย่างน้อยนี่ก็คือวาสนาอันดีแรกของนางหลังจากตัดวาสนารักกั

ไม่ต้องสืบนางย่อมรู้ว่าเป็นฝีมือของผู้ใด หากแต่แล้วอย่างไร ตอนเกิดเรื่องเหตุใดเขาจึงไม่อธิบายต่อหน้าแต่กลับตวาดขับไล่น้องสาวของนาง ไป๋อวี้ก็เป็นเพียงสาวน้อยผู้หนึ่งหาใช่เทพเซียน เฉินอี้หานไม่พูดไม่บอกนางจะไปตรัสรู้เองได้อย่างไร“หากคิดว่าตนเองยังไม่แน่ใจว่าตนเองจะรักไป๋อวี้มากพอ หม่อมฉันขอร้องแทนนางในฐานะพี่สาวของไป๋อวี้ ไม่ใช่ในฐานะของไป๋ฮองเฮาว่า ขอชินอ๋องถอยออกมาก่อน ให้โอกาสน้องสาวของหม่อมฉันได้ไปใช้ชีวิตที่นางเคยใฝ่ฝัน ได้ท่องเที่ยวไปรักษาคนดังที่นางตั้งใจเล่าเรียนวิชาแพทย์และปรุงยามาถึงสิบเอ็ดปีเถอะเพคะชินอ๋อง เผื่อว่าบางทีการท่องโลกกว้างของนางในคราวนี้จะทำให้ไป๋อวี้ได้พบคนที่คู่ควรและวาสนารักที่เหมาะสมสำหรับความรักของนางก็เป็นไปได้”ไป๋หวั่นชิงยอมพูดออกหน้าในฐานะพี่สาวมิใช่ฐานะฮองเฮาเช่นนี้แล้ว เฉินอี้หานยังจะดื้อด้านต่อไปได้อย่างไร ไหนจะเป็นเหตุการณ์คับขันศึกใหญ่มาประชิดหัวเมืองทางเหนือเช่นนี้ ถึงไม่อยากยินยอมจะถอย ก็คงต้องถอยแล้วจริง ๆ“ข้ารับปาก นับจากนี้จะไม่ดื้อดึงออกตามหาไป๋อวี้อีก แต่เมื่อใดข้าชนะศึกกลับมาพี่ใหญ่กับต้าซ้อต้องสัญญากับอาฮ่าวว่าจะไม่ปิดบังหรือขัดขวางอาฮ่าวไ

ฝ่ายของคนจากไปรบเพิ่งรู้แจ้งถึงใจตนเองก็สายไปแล้ว เพราะจากกันคราวนี้ยังไม่รู้ยามใดถึงจะได้พบหน้า หรือบางทีเขาอาจตายก่อนได้พบหน้าของสตรีที่รัก จึงเจ็บปวดหัวใจนัก แต่มิอาจทำสิ่งใดได้นอกจากรับผิดชอบหน้าที่ตรงหน้าให้ดีเท่านั้นส่วนฝ่ายของคนที่มาถึงเจียงหนานจนครบสองเดือนก็ซื้อคฤหาสน์หลังไม่ใหญ่ได้หนึ่งหลัง ไม่ยอมไปพักที่ตำหนักฤดูหนาวของฮ่องเต้ ระหว่างนั้นนางก็ส่งจดหมายไปแจ้งกับบิดามารดาว่าตนอยู่ที่ใด ลงหลักปักฐานแล้วที่แคว้นเจียงหนาน บิดากับมารดาส่งจดหมายตอบกลับมาพร้อมกับคำบ่นว่าอีกยาวเหยียด แต่ไป๋อวี้ล้วนทราบดีทั้งสองก็แค่เป็นห่วงเมื่อได้บ้านและตกแต่งเสร็จนางกับหลู่เจียวพร้อมกับคนของฮ่องเต้ก็ย้ายจากโรงเตี๊ยมไปอยู่ที่คฤหาสน์หลังดังกล่าว ซึ่งก็อยู่ในตัวเมืองของแคว้นเจียงหนานเพื่อง่ายต่อการเปิดกิจการร้านขายยา การตื่นนอนขึ้นมาแล้วคิดถึงแต่สิ่งที่ตนเองอยากทำนั้นวิเศษนัก ไม่เหมือนในอดีตที่นางเริ่มรู้จักกับความรักระหว่างชายหญิงในยามนั้นที่ตื่นเช้ามาก็คิดแต่จะทำเช่นไรให้เฉินอี้หานหันมามองดูนางบ้าง และประทับใจเช่นที่นางรู้สึกกับเขา นางไม่รู้เลยว่าตลอดมาสองปีมันจะกลืนกินความเป็นตัวตนแท้จริงไปมากจ

“ท่านหมอไป๋ขอรับ มีสมุนไพรจากเป่ยฉีส่งมาถึงจวนได้หลายวันแล้วขอรับ”หลังจากไปอยู่อำเภอจวี๋ซานอยู่ร่วมสามเดือน พอกลับมาถึงจวนในเมืองเจียงหนาน พ่อบ้านติง พ่อบ้านประจำจวนของท่านหมอไป๋ หมอยาที่เริ่มเป็นที่รู้จักของชาวบ้านชาวเมืองในแคว้นเจียงหนานรีบตรงมารายงานตั้งแต่เท้าของท่านหมอไป๋เพิ่งแตะพื้นหน้าจวนเลยด้วยซ้ำ“รู้แล้ว ประเดี๋ยวข้าไปดู ขอพักผ่อนก่อน”ผ่านมาจนวันนี้ไป๋อวี้ก็ไม่ได้แปลกใจอันใดแล้วที่จะมีสมุนไพรหายากส่งมาจากเป่ยฉีอยู่เนือง ๆ เพราะไป๋ฮองเฮาผู้เป็นพี่สาวนั้นคอยส่งจดหมายมาชี้แจงเรื่องราวเหล่านี้แล้ว ถึงตอนแรกนางคิดจะไม่รับ แต่เมื่อเห็นสมุนไพรล้วนเป็นของดีหายากราคาไม่น้อย หากนำมาปรุงยาย่อมใช้รักษาชีวิตคนได้ไม่น้อย ไป๋อวี้จึงรับเอาไว้โกรธคนส่งมาให้แต่สมุนไพรนั้นไม่เกี่ยวนางแยกแยะได้“ขอรับ”“แยกย้ายกันไปทำงานเถอะ ข้าจะไปอาบน้ำแล้วนอนพักแล้ว ไม่ต้องวุ่นวายไป แค่ให้คนจัดน้ำอาบกับเตรียมอาหารเอาไว้รอข้ากับหลู่เจียวก็พอ เคยแจ้งท่านหลายครั้งแล้วมิใช่หรือว่าหากข้ากลับจวนไม่ต้องเอิกเกริก ข้าเป็นเพียงท่านหมอยาผู้หนึ่งมิใช่พระชายามาจากไหน”เพราะไม่ว่าจะกลับจวนกี่ครั้งท่านพ่อบ้านติงก็เล่นใหญ

ม้าถูกเปลี่ยนไปมากกว่ายี่สิบตัวเพราะไป๋อวี้ไม่อยากให้พวกมันเหนื่อยจนตายหรือบาดเจ็บจนวิ่งไม่ได้อีก ในที่สุดประตูเมืองของแคว้นเป่ยฉีก็ปรากฏให้เห็นตรงหน้า เดินทางรอนแรมมายี่สิบห้าวันเต็มไม่ขาดไม่เกิน นี่ก็นับว่ารวดเร็วมากแล้ว ยังดีว่านางมาเพียงลำพังกับองครักษ์ติดตามของฮ่องเต้เฉินอี้หลงแค่แปดชีวิตเท่านั้นไม่ได้ให้หลู่เจียวติดตามมาด้วยเพราะเร่งรีบนัก ไหนแคว้นเป่ยฉียังไม่แน่ว่าจะปลอดภัยเท่าใดนักแล้วไหนจะยังเร่งเดินทาง นางเป็นห่วงสาวใช้คนสนิทเพราะการเดินทางคราวนี้ทั้งไกลและลำบากนัก ขนาดนางเองก็ยังนับว่าเหน็ดเหนื่อยอยู่ไม่น้อย แต่อย่างไรไป๋อวี้นั้นก็รักตนเองมากกว่าจะคลั่งรักเฉินอี้หานเช่นในอดีตจึงยังคงยึดที่นางไหวเท่านั้น ไม่ฝืนตนเองจนเจ็บป่วย ต่อให้นางอยากไปถึงให้ไวก็ไม่ลืมเป็นห่วงตนเองก่อนเข็ดแล้วจริง ๆ รักเขาจนลืมรักตนเองนางไม่เอาอีกแล้ว ถึงจะรักอยู่แต่นางจะต้องรักเขาอย่างมีสติ ถึงจะมีหลายครั้งที่อยากเร่งเดินทางไปถึงให้เร็วเพราะเกิดกังวลกลัวว่าวันเวลาที่เสียไปพิษร้ายจากเผ่าซีเยี่ยนที่อยู่ในกายของเฉินอี้หานจะกำเริบก่อน ทว่านางก็หักห้ามตนเองได้ เนื่องจากไป๋อวี้คิดว่าหากนางเกิดบาดเจ็บจากการ