บทนำ

“อา… ชินอ๋อง… อืม…”

เสียงร้องครวญครางของสตรีดังลอยออกมาจากห้องส่วนตัวของ เฉินอี้หาน ผู้เป็นชินอ๋องแห่งดินแดน ซ่งหยวน ทำให้เท้าเรียวของ ไป๋อวี้ สตรีผู้เป็นชินหวางเฟยถึงกับหยุดนิ่งลง ไม่ใช่เพราะแปลกใจที่ในตำหนักส่วนตัวสวามีของนางมีเสียงประหลาดของสตรี เพราะครึ่งปีที่นางแต่งเข้าตำหนักชินอ๋องนั้นได้ยินได้ฟังบ่อยครั้งแล้ว ถึงคราวนี้จะมิใช่ดังออกมาจากห้องนอน แต่เป็นห้องโถงรับแขกของเขาก็ตาม แต่มันก็คือที่ส่วนตัวของเขามิใช่หรือ นางไม่สมควรเสนอหน้าเข้าไปก้าวก่ายให้เขาโมโห

แต่เขาเป็นคนเรียกนางมาพบนี่นา ไป๋อวี้คิดแล้วก็ลังเล เนื่องจากรู้ดีว่าเฉินอี้หานเป็นคนเช่นไร เพราะครึ่งปีมานี้นางเจอความเอาแต่ใจร้ายกาจของผู้เป็นพระสวามีมาแทบไม่ว่างเว้น จึงเริ่มระแวงเกรงว่าหากนางกลับไปจะถูกอีกฝ่ายลงโทษอีก เหลียวหลังกลับไปมองหาคนที่ไปเร่งนางมาจากตำหนักกลับไม่พบใคร ส่วนองครักษ์ของชินอ๋องเฉินอี้หานยิ่งไม่พบ ซึ่งเช่นนี้ก็ไม่แปลกเนื่องจากพวกเขาเป็นองครักษ์เงา ทว่าแม้แต่อู๋เสียนที่มักเฝ้าอยู่ไม่ห่างก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

“เอาอย่างไรดี”

เพราะปกติหากนางมาเจอกับเสียงแปลก ๆ เช่นนี้ก็จะเผ่นแน่บกลับไปในที่ของตนเองทันที แต่นั่นก็เพราะนางมาด้วยตนเอง แต่คราวนี้ถูกเรียกให้มาพบ เท้าเรียวก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าประตูแต่ไม่กล้าเปิด กลับยิ่งได้ยินเสียงประหลาดที่ทำให้สาวน้อยวัยสิบหกปีใบหน้าร้อนผ่าว สุดท้ายนางก็ตัดสินใจกลับไปตั้งหลักก่อนเป็นดีที่สุด ยอมถูกลงโทษยังดีกว่าเปิดเข้าไปเห็นภาพบาดตาบาดใจที่นางพยายามหลบหลีกมาได้ถึงครึ่งปี

“อ๊ะ ! ชินอ๋อง สัมผัสจื่ออิงอีกสิเพคะ อา… จื่ออิงต้องการท่านจากใจจริงนะเพคะ มาเถอะ จื่ออิงเต็มใจช่วยท่าน”

ทว่าที่นางตัวชาไปตลอดร่างในยามที่ได้ยินเสียงร้องประหลาดนั้น ก็เพราะเสียงดังกล่าวกลับคุ้นหูของนางยิ่งนัก ยิ่งนาม จื่ออิง นางยิ่งคุ้นเคย ใจหนึ่งคิดจะถอยกลับตำหนักของตนเองเพราะไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจเช่นที่ตัดสินใจไปแล้ว ทว่าอีกใจก็อยากไปเห็นกับตาว่าเจ้าของเสียงคุ้นหูและนามอันคุ้นเคยนั้นจะเป็นผู้ที่สงสัยหรือไม่

“ชินอ๋อง… อา… ทรงใจเย็นเกินไปแล้ว มาสิเพคะจื่ออิงต้องการท่านเหลือเกิน… ท่านก็ทรมานจะแย่แล้ว มาเถอะ ให้จื่ออิงช่วยท่านนะ…”

“ปล่อย ! อย่ามายุ่งกับข้า !”

ขวับ !

สุดท้ายความอยากรู้ก็เอาชนะความหวาดกลัว เท้าเรียวในรองเท้าผ้าไหมราคาแพงหันขวับย้อนกลับไปยังประตูที่ขวางกั้นด้วยฝีเท้าก้าวรวดเร็ว เมื่อถึงประตูบานใหญ่อีกครั้งไป๋อวี้ก็หลับหูหลับตาผลักมันเปิดออกเต็มแรงอย่างที่ตลอดมาไม่เคยกระทำการอันอุกอาจเช่นนี้มาก่อน

ปัง !

“กรี๊ด !”

“!!!”

“!!!”

ภาพของหนึ่งบุรุษกับหนึ่งสตรีที่กำลังนัวเนียกันอยู่บนพื้นกลางห้องโดยไม่สนใจว่าท้องฟ้ายังสว่าง เพราะเป็นช่วงเย็นย่ำดวงอาทิตย์เพิ่งจะโพล้เพล้ใกล้ตกดินเท่านั้น และห้องนี้ก็มิใช่ที่รโหฐานเอาไว้ให้ชายหญิงพลอดรักกัน นั่นกลับมิได้ทำให้ไป๋อวี้ตกตะลึงจนกล่าวอันใดไม่ออก ได้เท่ากับภาพใบหน้าอันคุ้นเคยของสตรีที่อาภรณ์หลุดลุ่ยที่กำลังปีนขึ้นไปอยู่บนร่างของพระสวามีของนางต่างหาก ที่ทำให้ไป๋อวี้ตกใจจนลิ้นแข็งตัวเกร็งพูดอันใดไม่ออกแล้วจริง ๆ

“ไสหัวออกไป !”

เฮือก !