Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ทางด้านไป๋อวี้เมื่อนางได้หลับพักผ่อนจนเต็มที่ก็ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นขึ้นมากพอสมควร เนื่องจากการเดินทางด้วยวิธีขี่ม้าย่อมปวดเมื่อยมากกว่านั่งรถม้าอยู่หลายส่วน พอลงจากเตียงย่อมปวดเมื่อยอยู่มากแต่เพราะคนดื้อด้านยังรอให้นางไปตรวจรักษาดูอาการ พอนางขยับร่างกายจนคลายปวดเมื่อยไปหมดก็ทำธุระส่วนตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า กินข้าวมื้อเช้าจนเรียบร้อยก็เตรียมเครื่องไม้เครื่องมือเพื่อไปพบหน้าสวามีที่ไม่ได้เจอกันมาร่วมสามปีทันที“ข้าต้องการไปเรือนที่ชินอ๋องพัก”หลังจากเตรียมข้าวของเสร็จแล้ว ไป๋อวี้ก็บอกจุดประสงค์ของตนเองกับนางกำนัลที่ถูกมอบหมายให้มาดูแลนางตั้งแต่เมื่อวานซึ่งมีนามว่า หรูซวง เป็นเด็กสาววัยคงราวสิบหกถึงสิบเจ็ดปี นับว่ามีแววเฉลียวฉลาดใช้ได้ทีเดียว ยิ่งอีกฝ่ายไม่พูดมาก ไป๋อวี้จึงรู้สึกพึงใจอยู่หลายส่วน เด็กสาวเดินนำหน้าโดยมีนางกำนัลอีกสองนาง ช่วยถือกล่องใส่ยาและเครื่องมือทางการแพทย์ของนางตามมาด้านหลังอีกด้วย“ฝ่าบาทอยู่ที่เรือนของชินอ๋องหรือไม่”นี่ก็เป็นเวลาเพิ่งจะต้นยามเหม่าเท่านั้น บางทีฮ่องเต้อาจยังไม่ตื่นก็เป็นไปได้ ไป๋อวี้จึงไม่แน่ใจว่าบัดนี้ฮ่องเต้เฉินอี้หลงนั้นอยู่ที่ใด รู้สึกก

ก้าวแรกที่ไป๋อวี้เข้าสู่ห้องซึ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึมก็รู้สึกแปลกใจยิ่งนัก เนื่องจากปกติเฉินอี้หานไม่ชอบที่สุดก็คือห้องมืดสลัวเช่นนี้ เท้าเรียวของไป๋อวี้หยุดลงหน้าเตียงหลังใหญ่ ภายในห้องนี้นอกจากจินเค่อแล้วก็ไม่มีผู้ใดอยู่อีกเลย เขาเจ็บป่วยอย่างไร ไป๋อวี้ให้สงสัยยิ่งนัก เพราะภายในห้องกลับไร้วี่แววของหมอหลวงแม้แต่คนเดียว ช่างเอาแต่ใจเกินไปแล้วจริง ๆ“เจ้ามาแล้วหรือ ?”เสียงแหบแห้งอย่างจนเพิ่งตื่นนอนดังลอยมาจากภายในม่านมุ้ง พอมายืนอยู่ใกล้ชิดเช่นนี้จมูกของไป๋อวี้จึงได้กลิ่นยาสมุนไพรรักษาแผลหลายชนิดลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เขาบาดเจ็บหนักมาร่วมสามเดือน เหตุใดแผลจึงต้องใช้ยาสมานอยู่อีก นี่เขาถูกลอบสังหารอย่างไรกันจึงสาหัสสากรรจ์รักษายาวนานยังไม่บรรเทา ไป๋อวี้ชักเริ่มร้อนใจจริง ๆ“เพคะ” ไป๋อวี้รับคำออกไป“ไล่พวกนางออกไปจินเค่อ”“พ่ะย่ะค่ะ”จินเค่อรับคำสั่งแล้วก็เดินนำหน้านางกำนัลทั้งสามส่งออกไปจากภายในห้อง แล้วเขาจึงกลับมาจัดการเก็บม่านมุ้งให้กับนายท่านของตนเอง อันที่จริงนายท่านของพวกเขานั้นตื่นตั้งแต่ยามอิ๋นจนทำธุระส่วนตัวเสร็จไปตั้งนานแล้ว ส่วนม่านมุ้งนี้ก็เปิดเอาลงเมื่อตอนได้ยินเสียงขอ

“ท่านทำศึกจนโง่ไปแล้วจริง ๆ เฉินอี้หาน” ไป๋อวี้ทั้งโมโหทั้งระอาใจ เพราะอาการของเขาใช่จะธรรมยังจะมามัวพูดจาไร้สาระกับนางได้อยู่อีก“ดียิ่ง ! ข้าคิดว่าชาตินี้จะไม่ถูกเจ้าด่าเสียแล้ว” เฉินอี้หานยังทำหน้าเป็นทั้งที่เขากำลังปวดแผลนัก ทว่าไม่อยากทำให้นางกังวลใจจึงพูดจาล้อเล่น คิดแค่นางผ่อนคลายสักนิดก็ยังดี“ท่านหมายความว่าอย่างไร ?” ไป๋อวี้ถามออกไปด้วยความสงสัย แต่มือของนางก็เริ่มจัดเรียงเครื่องมือแพทย์กับยาชาสูตรแรงซึ่งนางคิดค้นและทดลองมาร่วมสองปีไปด้วย“ก็เมื่อก่อนข้ายั่วโมโหเจ้าอย่างไรเจ้าก็เอาแต่กัดปากตนเองอดทนเอาไว้ ไม่แสดงอารมณ์ใดออกมา ข้าไม่ชอบเลย มันเหมือนเจ้าสวมหน้ากากอยู่กับข้าตลอดเวลา คนเป็นสามีภรรยากันโกรธก็ต้องพูด ไม่ชอบก็ต้องบอก หากข้าทำผิดเข้าก็โกรธและแง่งอนได้ ข้าพาสตรีอื่นเข้าจวน เจ้าที่เป็นภรรยาสมควรหึงหวงไม่ใช่วางเฉย รู้หรือไม่ หากเจ้าโกรธแล้วทุบตีด่าทอข้ายังจะดีใจ แต่ครึ่งปีนั้นเจ้าเอาแต่อดทนและเก็บซ่อนราวกับสวมหน้ากากเห็นกี่ครั้งข้าก็โกรธจริง ๆ นะ”‘นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน ?’“ท่านกำลังจะบอกอันใดกับข้ากันแน่เฉินอี้หาน”จริง ๆ เฉินอี้หานนั้นขัดใจนักที่ไป๋อวี้ไม่ยอมเร

หลังจากที่เฉินอี้หานนั้นบอกทุกความในใจไปแล้ว ก็ไม่เคยทวงถามว่าบัดนี้ไป๋อวี้นั้นรู้สึกกับตนเองเช่นไร เพราะคิดว่าหากนางไม่มีใจหรือหากรักจืดจางไปแล้ว คงไม่เร่งร้อนควบม้ามาจากเจียงหนานเพื่อเขาเป็นแน่ จึงไม่เปิดปากอีก การรักษาก็รุดหน้าไปมาก ขนาดหัวหน้าหมอหลวงโจวยังตื่นตาตื่นใจชื่นชมพระชายาไป๋ไม่ขาดปากไป๋อวี้เองพอเฉินอี้หานไม่เรียกร้องจะให้นางอภัยให้กับเขาหรือเฝ้าถามความในใจของนางที่มีต่อเขาอย่างที่นางกังวล ก็ไม่รู้สึกอึดอัดอย่างที่คาดเดาเอาไว้ก่อนจะมาพบหน้าอีกฝ่ายยิ่งเดี๋ยวนี้นางนั้นไม่ต้องพยายามทำให้ตนเองดูดีและเป็นที่พึงใจของเฉินอี้หานอีกแล้ว นางเป็นตัวของตัวเอง การลงมือรักษาชินอ๋องแห่งซ่งหยวนเริ่มขึ้นอย่างไร้ความกังวลมารบกวนสมาธิหลังจากที่นางเตรียมความพร้อมของคนป่วยอยู่เจ็ดวัน การฝังเข็มตรงดวงตาซึ่งอันตรายที่สุด เพราะหากผิดไปสักนิดดวงตาของเฉินอี้หานก็จะบอดสนิทไปชั่วชีวิตมิอาจแก้ไขได้อีก แต่ที่ไป๋อวี้พูดไม่ออกอยู่บ้างก็คือบุตรสาวคนโตของเว่ยโหวนั้นยังมาที่เรือนของสวามีของนางทุกวัน และคอยแต่จะหาโอกาสเข้ามาแสดงการมีอยู่ของนางให้เฉินอี้หานนั้นได้เห็นจนชักจะเลยเถิด จนรบกวนเวลารักษาของนางกับ

หลังจากกลับมาอยู่เมืองหลวงได้ครบหนึ่งปี พิษในร่างกายรวมไปถึงบาดแผลบนใบหน้าของชินอ๋องเฉินอี้หานก็หายขาดและแห้งสนิท ที่หลงเหลืออยู่คงมีเพียงรอยแผลเป็นขีดขวางลากยาวจากดั้งจมูกไปจนเกือบถึงขมับด้านซ้ายเท่านั้น กับบาดแผลตรงหน้าอกก็เหลือเพียงรอยแดงเข้มเพิ่มขึ้นในร่างกายของเขาอีกรอย แต่ที่ไป๋อวี้รู้สึกไม่พึงใจก็คือรอยแผลบนใบหน้า เนื่องจากแผลในร่างกายนั้นสวมอาภรณ์ก็ไม่เห็นแล้ว แต่แผลบนใบหน้าของเขาหากต้องเข้าวังไปประชุมขุนนางทุกวันจะส่งผลดีได้อย่างไรโอรสสวรรค์คือฮ่องเต้ก็จริง แต่ชินอ๋องเช่นเฉินอี้หานก็เป็นสายเลือดของมังกรเช่นกัน ใบหน้ามีตำหนิเช่นนี้ต่อหน้าไม่มีคนบังอาจลบหลู่แต่ลับหลังคงยากจะหลีกได้ คนเป็นภรรยาและท่านหมอเช่นนางยอมไม่ได้จริง ๆ จึงคิดจะออกเดินทางไปเจียงหนานอีกครั้ง เพราะเจียงหนานนั้นติดชายทะเล มีท่าเรือ ดังนั้นย่อมอาจมีตัวยาสมุนไพรแปลก ๆ ให้นางได้เลือกซื้อ ไม่แน่อาจพบสักชนิดที่รักษาแผลเป็นรอยนั้นได้“ไม่เอาหรอก ข้าไม่อยากหาย เป็นแผลเป็นน่ารังเกียจก็ช่างเถอะ แค่เจ้าไม่รังเกียจข้าก็พอแล้ว”“เหตุใดกัน ข้าเป็นหมอยา สามารถปรุงยามารักษาจนแผลเป็นนี้หายสนิทจนมองไม่เห็นได้นะ เหตุใดจึงไม่ร