Lahat ng Kabanata ng พระชายาของข้าเจ้าอย่าหมางเมิน: Kabanata 1 - Kabanata 10

จนเมื่อบุรุษผู้เป็นพระสวามีของนางตวาดเสียงดังกึกก้องออกมาไป๋อวี้จึงค่อยสะดุ้งเฮือกสติกลับคืนร่าง ก่อนที่ความเจ็บปวดจะพุ่งเข้าจู่โจมหัวใจจนเรือนกายอรชรนั้นสั่นสะท้านไปหมด นี่มันเรื่องอันใดกันเล่า สหายที่นางทั้งรักทั้งวางใจเหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ หลิ่วจื่ออิงทำได้อย่างไรกัน แล้วเหตุใดเฉินอี้หานจึงยินยอม หรือแค่เป็นสาวงามสำหรับเขาก็ไม่เลือกว่าจะเป็นผู้ใด“เหตุใด ? เหตุใดจึงเป็นเจ้า... จื่ออิงนี่มันเรื่องอันใดกัน ?”สตรีทั้งใต้หล้ามาพัวพันกับเฉินอี้หานถึงนางจะปวดใจอยู่บ้างแต่ก็คิดว่าตนเองยอมรับได้และอดทนไหวทำเป็นสตรีหูหนวกตาบอดไม่รับรู้ไปวัน ๆ เช่นที่ผ่านมาครึ่งปีได้สบายมาก ทว่าพอมาสหายรักที่นางนับถืออีกฝ่ายราวกับพี่สาวแท้ ๆ เช่น หลิ่วจื่ออิง อีกคนนอกจากไป๋ฮองเฮานางกลับรู้สึกว่ามิอาจทนได้จริง ๆ“ข้าสั่งให้เจ้าออกไป ยังไม่เร่งไสหัวออกไป เจ้าคิดจะท้าทายอำนาจของข้าหรือไป๋อวี้”เฉินอี้หานใช้เรือนกายของตนเองบดบังหลิ่วจื่ออิงเอาไว้ ยิ่งทำให้หัวใจของไป๋อวี้นั้นแสนจะปวดร้าว สตรีมากมายนางไม่เข้าใจว่าเหตุใดบุรุษผู้นี้จึงต้องมาวุ่นวายกับสหายรักของนางด้วยฝ่ายของหลิ่วจื่ออิงเองก็เช่นกัน ทั้งที่

หลู่เจียวนั้นอายุมากกว่าไป๋อวี้ นางย่อมมองคนได้กระจ่างกว่าเด็กสาวที่อายุเพิ่งจะสิบหกปี แถมตลอดมาตั้งแต่สี่ขวบคุณหนูสามไป๋อวี้ยังเอาแต่สนใจใฝ่ศึกษาด้านการแพทย์จนแทบไม่เคยคบค้าสหาย หลิ่วจื่ออิงที่นับเป็นสหายก็เพราะอีกฝ่ายเข้ามาตีสนิทเมื่อครั้งที่ไป๋อวี้เพิ่งเข้าศึกษาในสำนักศึกษาหลวงของซ่งหยวน หากไม่เข้าหาคุณหนูของนางก่อนคาดว่าไป๋อวี้อาจจำหน้าของหลิ่วจื่ออิงไม่ได้ด้วยซ้ำไป“เลิกพูดแทนเขาเถอะ ข้ารักมั่นคงเพียงข้างเดียวว่าเจ็บปวดแล้ว ข้ายังโง่เขลารักเขาจนลืมรักตนเอง ลืมคิดถึงศักดิ์ศรีของบุตรสาวคนสกุลไป๋ เป็นสตรีไร้ยางอาย ถูกพูดจาแดกดันทุกวันก็อดทน แต่เขาล้ำเส้นของข้าเช่นนี้ข้ามิอาจทนได้”คนพูดน้อยพรั่งพรูความในใจออกมาอย่างไม่เคยพบเห็นบ่อยนัก เพราะปกติแล้วคุณหนูสามไป๋นั้นอะไรก็มักกลืนลงท้องและเก็บเอาไว้ในใจคนเดียวมากกว่า ดังนั้นวันนี้นางพูดก็หมายความว่าไม่ไหวแล้วจริง ๆ“สตรีทั้งใต้หล้าเขาจะหลับนอนหรือรับใครมาเป็นพระชายารอง หรือคนที่สาม สี่ ห้า ข้าล้วนทำใจยอมรับได้มาตั้งแต่คิดแต่งให้กับเขาแล้ว แต่เหตุใดเขาต้องยุ่งกับหลิ่วจื่ออิง นางเป็นคนเดียวที่ข้าวางใจ เชื่อใจ คิดมาตลอดว่าเป็นพี่น้องต่างสา

นั่นก็เพราะในการปราบกบฏองค์ชายสาม คุณชายใหญ่ หรือแม่ทัพน้อยไป๋บุตรชายคนโตและคนเดียวของเซี่ยกั๋วกงเอาชีวิตปกป้องฮ่องเต้ที่ขณะยังคงเป็นเพียงองค์ไท่จื่อจนตนเองตายทั้งที่ยังไม่มีภรรยาและบุตรสืบต่อสกุลไป๋ ส่วนตัวของเซี่ยกั๋วกงนั้นหลังจากให้กำเนิดไป๋อวี้ เขาก็ได้รับบาดเจ็บจากการทำศึกคู่กับอดีตฮ่องเต้จนมิอาจมีทายาทได้อีก ความหวังของสกุลไป๋จึงถูกฝากเอาไว้กับแม่ทัพน้อยไป๋เพียงคนเดียวเพราะแต่เดิมสกุลไป๋เป็นทหารมาร่วมสองร้อยปี บุตรชายจึงอายุสั้นจากการออกไปทำศึกอยู่แล้ว จนมาถึงเซี่ยกั๋วกงที่ไม่ตายแต่สุดท้ายก็ให้กำเนิดบุตรชายได้เพียงคนเดียวกลับบาดเจ็บหนักยากจะมีบุตรได้อีก พอสิ้นแม่ทัพน้อยไป๋คราวนี้สกุลไป๋จึงจบสิ้นแล้วจริง ๆไทเฮาหรือมารดาของเขาจึงได้เสนอให้ตอบแทนสกุลไป๋ด้วยการรับคุณหนูรองไป๋ให้แต่งเข้าราชวงศ์เป็นไป๋กุ้ยเฟยทันที ส่วนคุณหนูสามไป๋นั้นเนื่องจากแต่เดิมในอดีตสมัยที่มารดาของเขายังเป็นฮองเฮาเคยทาบทามสู่ขอและถึงขั้นหมั้นหมายเอาไว้กับเขาแล้ว เช่นนี้ก็ให้แต่งเข้าตำหนักชินอ๋องเป็นพระชายาเอกของเขาตามสัญญาเก่าไปเสีย ทั้งหมดทั้งมวลก็เพื่อต้องการตอบแทนสกุลไป๋จากใจจริงของมารดาเขาและพี่ชาย บุตรสาว

“นี่เพคะ” เหมี่ยวจ้วงรีบยืนยันด้วยหนังสือปลดสามีในมือยื่นไปตรงหน้าของนายท่านด้วยท่าทางลนลาน“!!!”ความร้อนพุ่งสูงขึ้นมาบนศีรษะของเฉินอี้หานจนแทบจะได้กลิ่นเหม็นไหม้ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศรอบกายสูงใหญ่กว่าแปดฉื่อเต็มไปหมด สุดท้ายเขาก็ทำให้นางโกรธถึงเพียงนี้“บังอาจนัก ! สตรีผู้นี้ช่างบังอาจเกินไปแล้ว !!!”หนังสือปลดสามีถูกฉีกจนกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย แล้วเท้าแกร่งของเฉินอี้หานก็ก้าวเร็วมุ่งหน้าไปยังตำหนักหลัวอวี้ที่เป็นของชินหวางเฟยตัวน้อยเพื่อจะดูให้เห็นกับตาว่านางหายตัวไปที่ใดกันแน่ เหตุใดไม่รอเขา ไม่ถามก่อนจะไป มาทิ้งหนังสือปลดสามีแล้วจากไปเช่นนี้มันใช้ได้ที่ใดกัน เขาผิดย่อมรู้ แต่ไม่ให้โอกาสอธิบายนางก็ใช้ไม่ได้เช่นกันแต่ตรวจดูจนแน่ใจของทุกชิ้นของนางก็ยังอยู่ครบ อย่าว่าแต่สินเดิมแม้แต่อาภรณ์ไป๋อวี้นั้นกลับไม่ได้เก็บไปแม้แต่ชิ้นเดียว เช่นนี้ก็แสดงว่านางไปแต่ตัวเท่านั้น แล้วยังจะไปที่ใดได้ บังอาจยั่วโมโหเขาเช่นนี้หากพบหน้าเขาจะจับนางมาหวดสะโพกให้นั่งไม่ลงเลยทีเดียว“เหมี่ยวจ้วง นางไปที่ใด”เหมี่ยวจ้วงคิดว่า นายท่าน ของตนจะไม่ถามเสียแล้ว เพราะนางเรียนรู้สิ่งหนึ่งหลังจากติดตามชินหวางเฟยไป

สรุปแล้วก็คือโอรสสวรรค์เปิดทางแล้ว ความตั้งใจของไป๋อวี้จึงสำเร็จ ปลายยามจื่อ เริ่มนับตั้งแต่เวลา 23.00 – 01.00 น.) รถม้าคันใหญ่พร้อมด้วยองครักษ์ที่แต่งกายด้วยอาภรณ์รัดกุมดังชุดของสำนักคุ้มภัย ก็มุ่งหน้าไปทางประตูเมืองทิศใต้ พอปลายยามโฉ่ว (ยามโฉ่ว (丑:chǒu) เริ่มนับตั้งแต่เวลา 01.00 – 03.00 น.) ไทเฮาก็ทราบเรื่อง แต่คราวนี้พระนางเองก็ยากจะเข้าข้างบุตรชายคนเล็กของตนเองแล้วจริง ๆเนื่องจากที่ผ่านมาครึ่งปี เฉินอี้หานรังแกไป๋อวี้เอาไว้มากนัก พระนางเคยเตือนแล้วเตือนอีก หากแต่บุตรชายก็ไม่ฟัง เช่นนี้ก็คงได้แค่ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขาสองคนแล้ว ไป๋อวี้ยังเป็นเด็กสาวไร้เดียงสา ส่วนเฉินอี้หานก็ยังอยู่ในช่วงวัยฉกรรจ์เลือดร้อนนัก แถมทั้งสองยังเป็นลูกคนเล็กที่ครอบครัวตามใจมาพอกัน คงต้องให้พวกเขาห่างกันสักพักจริง ๆไม่รู้จักสำรวจใจของตนเองให้ดี ว่าแท้จริงแล้ว ระหว่างความชอบกับความรัก ที่ตนเองมีให้สตรีในอดีตและไป๋อวี้แตกต่างอย่างไร พอวันนี้ไป๋อวี้ตัดใจจากไปก็ดีเหมือนกัน เจ้าเด็กโง่ผู้นั้นจะได้รู้สักครา ว่าแท้จริงกับสตรีในอดีตผู้นั้นก็แค่ความชื่นชอบในความงาม ทว่ากับไป๋อวี้นั่นจึงเรียกว่า รักแท้ จนหมดใ