All Chapters of กับดักรักทายาทมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

ดีแลนรีบกลับบ้านทันทีหลังจากทำธุระที่มหาลัยเสร็จเขาโทรหาแก้มใสแล้วแต่หญิงสาวไม่รับสาย และเมื่อกลับมาถึงบ้านสิ่งที่เขาคิดไว้ก็เกิดขึ้น “มัม!” “มันตกใจหมด” เพนนีสะดุ้งเมื่อดีแลนถามเสียงดัง “แก้มใสอยู่ไหนครับ” “แก้มใส ลูกยังไม่ได้คุยกันเหรอ” เพนนีรู้ดีแต่แกล้งถามไปอย่างนั้นแหละ “มัมหมายความว่ายังไง” เขาไม่เชื่อว่าแก้มใสจะหนีเขาไปแต่เห็นแววตาของคนเป็นแม่แล้วเขาจึงรีบเดินขึ้นไปที่ห้องนอนของแก้มใส และเปิดดูตู้เสื้อผ้าปรากฏว่าเสื้อผ้าหายไปส่วนหนึ่ง “มัมรู้เห็นเป็นใช่ไหม” “มัมพยายามห้ามแล้วหนูแก้มใสแค่อยากกลับไปพักผ่อนที่บ้าน” ใครจะอยากเห็นลูกตัวเองเสียใจกันแต่แก้มใสกลับบ้านครั้งนี้ก็ไม่ได้จะขอเลิกกับดีแลนเสียหน่อย “ผมจะไปหาแก้มใส” “ดีแลน ปล่อยให้หนูแก้มใสได้พักผ่อนก่อนเถอะเราก็ต้องเรียน ทำเหมือนถูกเมียทิ้งไปได้” “มัมใจร้ายที่สุดเลย” ดีแลนกดโทรหาแก้มใสอีกครั้งครั้งนี้หญิงสาวยอมรับสายเขา “แก้มใสครับ” “อื้อ พอดีบี๋เผลอหลับเลยไม่ได้รับสายขอโทษนะที่กลับบ้านแล้วไม่ได้บอก” เธอไม่ได้คิดจะเลิกกับเขาแค่กลับบ้านมารักษาแ

ตกเย็นแก้มใสจึงพาดีแลนออกมาเดินเล่นที่ตลาดเย็นที่มีของกินและเสื้อผ้าขาย ทุกคนมองมาที่ชายหนุ่มหลายคนคงจะคิดว่าดารามาเดินที่ตลาดหรือเปล่า “บี๋เขามองอะไรกัน” “นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าเขามองอะไร” แต่งตัวมาเต็มยศเสียขนาดนั้นคนไม่มองก็ให้มันรู้ไป ยังกับมาเดินแบบคนแถวนี้ส่วนมากเขาแต่งตัวสบายๆ กันเพราะอากาศร้อน “สงสัยเขามองคนหล่อกันเราจะไปห้างกันที่ไหน?” ตั้งแต่เขาลงมาจากรถก็มองไม่เห็นห้างสรรพสินค้าหรือร้านอะไรเลย มองไปเห็นแต่เต้นท์ขายของและป่าทุ่งนา “นี่ไงคะ” “เอ่อ นี่ใช่ไหม” เขาเพิ่งเคยเห็นครั้งแรกเขาขายเสื้อผ้ากันแบบนี้หรือมองไปที่ราคาทำให้เขาตาโตเท่าไข่ห่าน ราคาหลักร้อยไม่เหมือนตัวละเป็นหมื่นที่เขาใส่ “ใช่เบ๊บจะเอาแบบไหนเลือกได้เลย” “บี๋ช่วยเลือกให้หน่อยได้ไหม” เขาเลือกไม่ถูก “มาอยู่กี่วันจะได้ซื้อไว้เลย” แก้มใสลงมือเลือกเสื้อผ้าให้ดีแลนเธอหยิบๆ มาเพราะอยู่นี่ชาวบ้านเขาไม่สนใจการแต่งตัวอะไรมากนัก “บี๋!” “อะไรบี๋ตกใจหมดเลย” “อ่อ มันใส่ได้จริงๆ ใช่ไหม” ดีแลนมองไปที่กางเกงชั้นในที่วางเลียงกันเต็มแถมราคาหลักสิบเขาเล

เวลาเกือบห้าโมงเย็นฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างหนักตอนกลางวันอากาศร้อนจัดช่วงนี้ไม่ใช่ฤดูฝนน่าจะพายุฤดูร้อนเข้า แก้มใสไปหากะละมังมารองน้ำฝนหลังคาบ้านนั้นเก่ามากแล้วจึงทำให้เกิดรอยรั่ว “ทำไมลงแรงจัง” “น่าจะพายุเข้า” แก้มใสถือไม้ถูพื้นและเดินไปเช็ดพื้นที่เปียกไปด้วยน้ำฝนและไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตก “เบ๊บง่วงเหรอไปนอนเลย” “ได้ไงไม่เอาหรอกเบ๊บกลัวฝน” ปกติไม่เห็นจะกลัวอะไรทำไมตอนนี้หัวใจอ่อนแอกลัวนั้นกลัวนี้ไปหมด เกือบหนึ่งชั่วโมงฝนจะหยุดตกและหลังจากนั้นไฟก็ดับลง “บี๋ไฟเป็นอะไร!” “ไฟดับเดี๋ยวบี๋หาเทียนก่อน” แก้มใสเดินไปหาเทียนโชคดีที่ยายจันทร์อยู่บริเวณนั้นพอดี “ยายอาบน้ำหรือยังจ้ะ” “ยายอาบแล้วพวกเอ็งอยู่กันได้ไหมถ้าอยู่ไม่ได้ก็พากันออกไปอึ่งอ่างกันก็ได้” ช่วงนี้แหละที่อึ่งอ่างจะชุกชุมของอร่อยเลยแถมราคาก็แพงมากด้วย “เอ็งพาผัวเอ็งไปดูวิถีชาวบ้านไป” “จ้ะยายไม่ต้องรอนะนอนก่อนเลย” ตอนเที่ยงก็ถูกควายไล่มาแล้วรอบหนึ่งหากพาดีแลนไปจับอึ่งอ่างอีกคงงอนเธอไปอีกหลายวัน แต่ไปทำเพื่อคลายเครียดก็น่าจะดี “บี๋ครับเราจะไปไหนกันเหรอ”

สี่เดือนผ่านไปแก้มใสท้องลูกแฝดตอนนี้เธอย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของดีแลนแล้วแต่เป็นบ้านอีกหลังที่อยู่ในพื้นที่เดียวกัน ดีแลนต้องเรียนรู้งานอย่างหนักเพื่อเตรียมขึ้นรับตำแหน่งรองประธานต่อจากพี่ชายของเขา เวลาสามทุ่มเศษแก้มใสนั่งรอเขาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นดีแลนกลับบ้านดึกเพราะงานยุ่งประชุมทั้งวัน หลายอาทิตย์แล้วที่เธอไม่ได้กินข้าวกับเขา “บี๋! ทำไมยังไม่นอนครับ” ดีแลนเข้ามาในบ้านด้วยสภาพที่อ่อนล้าเขาทำงานหนักยังมีอีกหลายอย่างที่เขาต้องเรียนรู้ จนบางครั้งละเลยแก้มใสไป “รอเบ๊บอยู่ค่ะกินอะไรมาหรือยังเดี๋ยวบี๋ไปหาอะไรให้กิน” “เอาข้าวไข่เจียวก็ได้ครับ” เขาไม่อยากให้แก้มใสเหนื่อยหญิงสาวคงจะไม่พอใจที่ช่วงนี้ไม่มีเวลาได้อยู่ด้วยกันเลย ชายหนุ่มเดินตามแก้มใสเข้าไปในห้องครัวและกอดแก้มใสจากข้างหลังและซบใบหน้าลงที่หัวไหล่เหมือนต้องการกำลังใจ สิ่งที่เขาทำไปก็เพื่อเมียกับลูก “เหนื่อยมากไหมคะ” “บี๋นะสิที่เหนื่อยกว่าต้องอุ้มเจ้าแฝดถึง 9 เดือน” ดีแลนพยายามไม่งอนหรือหาเรื่องหนักใจมาให้แก้มใสคิด เขารู้ว่าการอุ้มท้องนั้นหญิงสาวเสียสละแค่ไหน “กลิ่นน้ำหอมใค

4 ปีผ่านไป เด็กน้อยสองคนกำลังวิ่งไล่กันอยู่สนามหน้าบ้านโดยมีคุณปู่คุณย่าคอยดูแลไม่ห่าง เด็กน้อยทั้งสองเป็นหลานคนแรกของตระกูลทำให้ทุกคนเอาใจตลอด “คุณย่าขา” “ว่าไงคะคนเก่ง” เพนนีหลงหลานสุดๆ เลยก็ว่าได้ “เมื่อไรคุณแม่จะกลับมาค่ะ” เวลาถามหาคนเป็นแม่เพราะแม่ไปทำธุระกับคุณพ่อไปนานแล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมา “หนูเวลาคิดถึงคุณพ่อคุณแม่แล้วเหรอคะ” “คิดถึงแล้วค่ะอยู่กับคุณแม่หนูไม่ดื้อเพราะคุณแม่ตีเจ็บมาก” เวลายังจำตอนที่คุณแม่ตีได้และคุณพ่อชอบมาโอ๋ จนโดนด่าไปพร้อมกัน “คุณแม่ตีเจ็บครับ” นาทีก็เคยโดนคุณแม่ตีแต่เข้าใจเพราะว่าพวกเขานั้นดื้อมาก จนต้องโดนคุณแม่ดุ “ไม่อยากโดนตีก็อย่าดื้อมาก” คุณปู่อุ้มหลานขึ้นมานั่งบนเก้าอี้และหยิบขนมให้ทาน ตอนที่เขาเลี้ยงลูกเพนนีชอบตีลูกเช่นกันเวลาลูกดื้อเขาก็จะคอยโอ๋เหมือนที่ดีแลนชอบทำ “หนูไม่ดื้อค่า” คุณปู่คุณย่าหัวเราะออกมาเด็กน้อยทั้งสองพูดรู้เรื่องแก้มใสเลี้ยงลูกเองจะจ้างพี่เลี้ยงมาช่วยดูเวลากลางวันเท่านั้น แต่เด็กทั้งสองไม่ค่อยดื้อเท่าไร เสียงรถแล่นเข้ามาจอดในโรงรถทำให้เด็กน้อยชะเง้