All Chapters of กับดักรักทายาทมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

“มันว่าอะไรนะครับ” “มันจะให้คนมาติวหนังสือให้ลูกจ้ะ” เพนนีบอกกับลูกชายคนเล็กอีกไม่นานจะต้องเข้ามหาลัยแล้วเพนนีตกลงกับพ่อของลูกว่าจะให้ลูกเรียนที่เมืองไทยหากไปเรียนเมืองนอกคงไม่รอด “ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ” ดีแลนรู้ว่าพ่อกับแม่ไม่อยากให้เขาไปเรียนเมืองนอกเพราะเขานั้นดื้อไม่เหมือนกับพี่ชายที่เชื่อฟังพ่อกับแม่จนได้ดี “คนนี้เรียนเก่งมากเลยเป็นหลายป้านิ่มจ้ะลูกต้องเจอกับพี่เขาก่อน” “ผมไม่เจอใครทั้งนั้น” ตอนนี้ดีแลนกำลังนั่งดื่มกับกลุ่มเพื่อนที่งานปาร์ตี้ในโรงแรมเขาเซ็งที่สุดทำไมแม่ถึงอยากให้เขาติวหนังสือทั้งๆ ที่เขาก็เรียกเก่งจะตายไป “โว้ คนนั้นนมใหญ่มากกูขอ” ขุนเขาลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นทันที “มึงดูมันดิแรดมาก” คอปเตอร์หัวเราะออกมาพวกเขามักมาปาร์ตี้เป็นประจำตามประสาลูกคนรวยไม่พอต้องมีเส้นสายด้วยเพราะอายุยังไม่บรรลุนิติภาวะ “มึงทำหน้าเซ็งทำไมวันนี้ได้ออกมาปาร์ตี้ทั้งที” กัปตันมองหน้าดีแลนที่เหมือนจะไม่มีอารมณ์เที่ยวเท่าไรหนัก “มัมนะสิจะให้คนมาติวหนังสือให้กู” ดีแลนพูดแค่นั้นเพื่อนก็พากันหัวเราะออกมา ดีแลนคือไข่ในหินที่พ่

แก้มใสคิดหนักเพราะไม่อยากกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกแล้วแต่รับเงินมาแล้ว แก้มใสเครียดจนไม่เป็นอันทำอะไรแถมเพนนียังโทรมาขอโทษและขอร้องให้เธอช่วยติวหนังสือให้ลูกชาย “หน้าเครียดจังเลยเป็นอะไร” ฐิสาเพื่อนสนิทของแก้มใสร้องทักขึ้นมาเพราะเห็นเพื่อสีหน้าไม่สู้ดี “เปล่า” “เปล่าก็แต่งตัวไปทำงานได้แล้ว” คืนนี้แก้มใสรับงานเสิร์ฟที่ผับแห่งหนึ่งไว้ตอนแรกจะไม่ยอมไปทำแต่เพื่อนก็บังคับให้ไปเพราะรับเงินเขามาแล้ว แก้มใสกลัวประวัติจะซ้ำรอยอีก คืนนี้แก้มใสอยู่ในชุดพีอาร์สีดำข้างบนเป็นเกาะอกเป็นชุดกระโปรงสั้นแต่ไม่สั้นมาก ไม่ใช่ครั้งแรกที่แก้มใสเคยทำงานแบบนี้แต่พอเจอเหตุการณ์ร้ายๆ จึงกลัวไปทุกอย่าง“มึงมองเหี้_ไรวะ” ขุนเขามองตามสายตาของเพื่อนไปปะทะกับเด็กเสิร์ฟที่น่าตาดูน่ารักไม่น้อย“เปล่า”“กูเห็นมึงมองเด็กเสิร์ฟ” กัปตันไม่เคยเห็นเพื่อนให้ความสนใจกับผู้หญิงคนไหนจนออกนอกหน้าขนาดนี้“กูบอกว่าเปล่า”“ดูดิโดนแขกลวนลามแล้ว” คอปเตอร์แกล้งแหย่เพื่อเล่นๆ อยากรู้ปฏิกิริยาของเพื่อนแต่ดีแลนกลับนิ่งแต่สายตาที่มองภาพนั้นเขาฟันธงเลยว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดาปัง!“กูไปเข้าห้องน้ำก่อน

เมื่อกลับมาถึงบ้านเพนนีจึงรีบขึ้นมาดูอาการของลูกชายเพียงแค่เปิดประตูเข้าไปเธอต้องรีบใช้มือปิดปากตัวเองไว้เพราะตกใจกับสิ่งที่เห็น “ดีแลน! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้” “มัม” ดีแลนแกล้งตกใจและรีบปลุกแก้มใสให้ลุกขึ้นมาแผนที่วางไว้ทุกอย่างเป็นไปตามที่วางไว้ทุกอย่าง แก้มใสเหมือนได้ยินเสียงคนทะเลาะกันจึงพยายามที่จะเปิดเปลือกตาขึ้น และต้องตกใจกับสิ่งที่เห็นเพราะตอนนี้เธอตัวเปลือยเปล่าอยู่ในห้องนอนของดีแลน “คุณผู้หญิง!” “หนูแก้มใสแต่งตัวแล้วเราลงไปคุยกันข้างล่าง” แก้มใสตกใจไม่น้อยว่าทำไมเธอถึงมาอยู่บนห้องนอนของเขาได้แล้วคุณผู้หญิงจะโกรธเธอแค่ไหนที่เอ็นดูเธอ แต่เธอกลับมาอยู่บนห้องของลูกชายเขา “ส่วนเราลงกับมัมเลย” เพนนีดึงหูลูกชายออกมาจากห้องโดยที่ดีแลนยังแต่งตัวไม่เสร็จด้วยซ้ำไป เมื่อพ่อของเขารู้เข้าจึงให้คนไปตามป้านิ่มมา “ตกลงเกิดอะไรขึ้น” อดัมสมิทธ์มองไปที่ลูกชายตัวเองคนที่ก่อเรื่องคงจะเป็นดีแลนมากกว่า เพราะเขารู้นิสัยของลูกชายตัวเองดีว่าเป็นยังไง “คือหนู...” “เรามีอะไรกันแล้วครับ” แก้มใสพูดยังไม่ทันจบดีแลนจึงพูดสวนขึ้นมาและก้มหน้าเ

ดีแลนกลับมาถึงห้องเขาต้องรีบเข้าไปหาแก้มใสที่กำลังนั่งดูซีรีส์อยู่ ดีแลนเป็นแบบนี้ประจำพอโกรธก็ชอบออกไปกินเหล้าและขับรถซึ่งเธอไม่ชอบเอาเลย “มานั่งสิ” “บี๋ทำให้เบ๊บโกรธ” โกรธที่แก้มใสสวยและมีผู้ชายเข้ามาจีบเยอะ ความรู้สึกมันจุกอยู่ข้างใน “เบ๊บคะ บี๋มีเบ๊บคนเดียว” ดีแลนเป็นคนขี้หวงโดยเธอมารู้ทีหลังว่าเขาไม่เคยมีแฟนมาก่อนไม่รู้ว่าต้องทำหน้าที่แฟนยัง เห็นอะไรที่ตัวเองไม่ชอบก็จะเก็บอาการไม่อยู่ “หวงมากรู้ไหม” “รู้ค่ะแต่วันหลังไม่ทำแบบนี้แล้วนะเมาแล้วขับรถ” แก้มใสห่วงว่าเขาจะเป็นอะไรขึ้นมาเสียก่อน แก้มใสกอดดีแลนเพื่อปลอบใจเขา “อือ ไม่ทำแล้วปลอบใจเบ๊บหน่อย” “ก็ปลอบอยู่นี้ไง” “ไม่เอาแบบนี้สิไปที่เตียงกัน” ไม่พูดเปล่าเขาอุ้มแก้มใสเดินเข้าไปที่ห้องเมาแล้วเงี่*ยนตลอดเลย ดีแลนไม่รู้ว่าแก้มใสแอบไปฉีดยาคุมกำเนิดมาเพราะหากเขารู้ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ “เบ๊บยังไม่พออีกเหรอ” “ก็บี๋ตัวหอม” “หิวแล้ว” แก้มใสเริ่มหิวข้าวตอนนี้เกือบจะสองทุ่มแล้วดีแลนไม่ยอมปล่อยให้เธอได้หายใจเลย ไม่รู้ได้อดตายอยากมาจากไหน “เบ

ดีแลนเดินเข้ามาในโรงอาหารของตึกคณะวิศวกรรมเขาใส่เสื้อช็อปสีแดงและนั่งลงที่เก้าอี้ วันนี้เพื่อนของเขาไม่มาเรียนอ้างว่าแฮงค์เขาจึงต้องมานั่งกินข้าวกินเดียว“น้องดีแลน” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองสาวสวยรุ่นพี่ต่างคณะที่เดินเข้ามาทักทาย“พี่...” เขาจำไม่ได้ว่าคนตรงหน้าชื่ออะไรแต่จำใบหน้าของเธอได้ว่าเคยมาจีบดีแลน“พี่ส้มไงลืมแล้วเหรอ” ส้มนักศึกษาปีที่สี่ที่กำลังจะออกไปฝึกงาน หญิงสาวชอบดีแลนมาตั้งนานจึงพอให้พ่อช่วยไปคุยกับพ่อของดีแลนเพื่อที่เธอจะได้เข้าไปฝึกงานที่นั่น“เอ่อ...” ถ้าไม่ใช่ชื่อแก้มใสก็จำชื่อใครไม่ได้ทั้งนั้น“คุณลุงอดัมสบายดีหรือเปล่า”ดีแลนแปลกใจคิ้วขมวดว่าทำไมหญิงสาวถึงรู้จักพ่อของเขาแต่ก็ไม่แปลกเพราะพ่อของเขามีเพื่อนเยอะ อยากรู้ก็ไปถามพ่อกูเองสิมาถามกูจะรู้ไหมว่าสบายหรือไม่สบาย“ไม่ไปถามพ่อผมเองละ”“ก็พี่อยากถามเรานี่น่า” ส้มยิ่งอยากได้ผู้ชายคนนี้ยากเท่าไรก็ยิ่งดี แต่แปลกใจที่เสือร้ายตัวนี้เหมือนจะจำศีลหรือจะมีเมียเหมือนที่คนเขาลือกัน“พอดีคุณพ่อของพี่เป็นเพื่อนกับคุณลุงนะ” ส้มเห็นดีแลนนั่งกดแต่โทรศัพท์จึงแปลกใจหรือว่าจะมีคนรักแล้วจริงๆ ไม่ได้เธอไม่ยอมเด็ดขาด“พี่มีอะไรอีกไหม.