All Chapters of กับดักรักทายาทมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

ดีแลนเดินเข้ามาในผับตามเวลาที่นัดไว้กับเพื่อนๆ วันนี้มีเพื่อนต่างคณะมาเยอะพอสมควรไม่รู้พวกมันจะจ้างเด็กมาอีกหรือเปล่า “นั่งดิ” ดีแลนมองไปรอบๆ มีหญิงสาวอยู่สองคนไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคนที่เคยเข้ามาทักทายเขา “มาช้านะมึงติดเมียแล้วลืมเพื่อน” ขุนเขามองหน้าดีแลนพร้อมกับบอกอะไรบางอย่าง “พี่ส้มกับพี่ดีนี่รุ่นพี่สาขากู” กัปตันแนะนำให้เพื่อนๆ ได้รู้จักรุ่นพี่สาขา ทีแรกเขาแปลกใจว่าทำไมถึงอยากมากับเขาด้วย “ดีแลนกินอะไรเดี๋ยวพี่ชงให้” ส้มมานั่งข้างๆ ดีแลนที่ยังพอมีที่นั่งว่างอยู่ส้มจึงรีบเข้ามานั่งเบียดๆ “บรั่นดี เด็กชงเหล้าก็มี” แต่ความเป็นจริงแล้วกูอยากจะลุกขึ้นมาด่าที่นั่งมีตั้งแยะตั้งแยะเสือกมานั่งเบียดกู จะอ่อยใครก็ดูหน้าเขาด้วยว่าเล่นด้วยไหม พี่ๆ ใกล้จบแล้วไปฝึกงานกันที่ไหนครับ “พี่ไปฝึกงานที่โรงงานของคุณพ่อนะ” ดีนี่ตอบออกไปตอนนี้กำลังหลงมัวเมากับหนุ่มๆ ต่างคณะอยู่ “พี่ไปฝึกงานกับคุณลุงพ่อของดีแลน” ส้มพูดออกไปเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงเพื่อจะให้ทุกคนได้รับรู้ โดยเฉพาะดีแลน “อย่างนี้ไอ้ดีแลนมึงรู้มาก่อนเหรอ” คอปเตอร์ถามเพื่อนเพราะเ

“แก้มใสไหนงานที่จะประชุมเช้านี้” ญาดาเดินเข้ามาถามงานที่สั่งให้แก้มใสทำเพราะการประชุมครั้งนี้เป็นเรื่องสำคัญ “พี่ดายังไม่ได้รับอีกเหรอคะ” เธอจำได้ว่าส่งอีเมลให้ท่านรองประธานแล้วรวมถึงญาดา แต่พอมาย้อนดูกลับไม่มีงานที่เธอส่งไป แถมไฟล์งานยังถูกลบออกจากเครื่องจนเกลี้ยง “ตายแล้ว! ทำไมเธอทำงานชุ่ยขนาดนี้แก้มไม่มีไฟล์สำรองอีก” “ขอโทษค่ะแต่แก้มใสเซฟไฟล์งานไว้หมดแล้วนะคะ” แก้มใสพยายามหาแต่ก็ไม่พบไฟล์งานนั้นหากให้ทำงานใหม่ก็คงจะไม่ทันเวลา แต่แปลกใจว่าใครมาแกล้งอะไรเธอหรือเปล่า “เดี๋ยวส้มทำให้เองค่ะ” “ดีเลยรีบๆ” ส้มยิ้มเยาะเย้ยแก้มใสที่สามารถเอาชนะได้ ทำให้แก้มใสเข้าได้ทันทีเพราะส้มมีรหัสเข้าคอมพิวเตอร์ ที่สำคัญงานทั้งเครื่องหายไปหมด “แล้วงานประมูลตอนบ่ายละ” “คะ คือไฟล์งานในเครื่องหายไปหมดเลยค่ะ” เหลือแต่เครื่องเปล่าไว้ให้แก้มใสไว้ดูต่างหน้า “แก้มใส! พี่ไม่เคยเห็นเธอทำงานได้ชุ่ยขนาดนี้มูลค่าประมูลงานเป็นร้อยล้าน คิดว่าเป็นคนของท่ารองแล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอใครจะคุ้มกะลาหัวเธอได้ตลอด” “แก้มใสขอโทษค่ะ” “อย่าไปว่าพี่แก้มใสเ

ดีแลนและแก้มใสเดินทางมาถึงทะเลโดยใช้เวลาเดินทางไม่ถึงสองชั่วโมง ทั้งคู่จะพักผ่อนสามวันสองคืน เมื่อหาที่จอดรถได้จึงฝากรถและขึ้นสปีดโบ๊ทเพื่อข้ามมายังเกาะ “สวยจังเลย” แก้มใสชุดเกาะอกลายดอกไม้สีบานเย็นทำให้ดูขับผิวขึ้นมาอีก บางครั้งมีชายหนุ่มชายตามองอย่างชื่นชมจนดีแลนไม่ชอบ “ใส่คลุมไว้แดดร้อน” “แดดร้อนอะไรมาทะเลไม่ร้อนหรอก” “ก็มันมีคนมอง” ดีแลนพยายามจะให้แก้มใสใช้ผ้าคลุมไหล่แต่หญิงสาวไม่ยอม “เบ๊บอย่าทำตัวเหมือนเด็กสิ” แก้มใสเดินลงไปที่ชายหาดจนชายหนุ่มต้องเดินตาม คอยส่งสายตาให้ผู้ชายเหล่านั้นที่มองเมียเขาด้วยสายตาที่หวานเยิ้ม “ถ่ายรูปให้หน่อยเอาสวยๆ เลยนะ” แก้มใสยืนโพสท่าเมื่อได้รูปที่พอใจแล้วจึงเข้าไปยังห้องพักที่ได้จองไว้วันนี้แก้มใสเตรียมชุดว่ายน้ำมาหลายชุด “บี๋! แต่งตัวแบบนี้ไม่ให้ออกไปไหนนะ” “มาทะเลก็ต้องใส่ชุดว่ายน้ำจะให้ใส่ชุดไทยหรือไง” “อยากอวดนักใช่ไหม มานี่!” ดีแลนเดินเข้ามาใกล้แก้มใสและอุ้มหญิงสาวขึ้นพาดบ่าพาเดินไปที่เตียงขนาดหกฟุตและโยนหญิงสาวลงบนเตียง “เบ๊บบี๋เจ็บนะ” แก้มใสมองอย่างเอาเรื่องเธอไม่ใช่กระสอบข้

“คุณผู้หญิงปวดหัว หรือเจ็บตรงไหนอีกไหมคะ” แม่บ้านเอ่ยถามด้วยความสุภาพ ขณะยื่นแก้วน้ำให้หญิงสาว พลอยรัมภารับมาก่อนยิ้มบางๆ“ไม่ต้องเรียกคุณผู้หญิงหรอกค่ะ เรียกพลอยก็พอ” สำหรับเธอสถานะของตัวเองไม่เคยเปลี่ยนไป ถึงจะจดทะเบียนสมรสกับชนะศึกแล้ว แต่เธอก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้“ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวเจ้านายจะดุเอา” แม่บ้านรีบส่ายหน้าหญิงสาวถอนหายใจเบาๆ เพียงได้ยินคำว่า เจ้านาย ภาพเหตุการณ์ในโกดังเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนก็ผุดขึ้นมาในหัวทันทีเธอยกมือกุมขมับความปวดหนึบยังไม่หายดี แต่สิ่งที่ทำให้เธอปวดใจยิ่งกว่าคือความโกรธที่ยังค้างอยู่ เธอไม่อาจให้อภัยชนะศึกได้ง่ายๆ หลังจากที่เขาบังคับให้เธอถือปืนเล็งไปที่พ่อของตัวเอง แม้สุดท้ายปืนนั้นจะไม่มีกระสุนก็ตาม เพียงแค่คิดถึงเหตุการณ์นั้น หัวใจของเธอก็ยังสั่นไม่หาย“แม่ครับ!” เสียงฝีเท้าเล็กๆ ดังขึ้นจากหน้าประตู พร้อมกับร่างของนักรบที่วิ่งเข้ามาในห้องทันทีที่กลับจากโรงเรียน“แม่เป็นอะไร” เด็กน้อยรีบโผเข้าหา พลางมองใบหน้าของแม่ด้วยความเป็นห่วง“คนเก่งของแม่กลับมาแล้ว” หญิงสาวฝืนยิ้มแม้ใบหน้ายังซีดอยู่“ลุงนทีบอกว่าแม่ไม่สบาย” นักรบปีนขึ้น

พสิษฐ์นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงาน พลางมองภาพถ่ายในมือมุมปากค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาจ้องมองภาพถ่ายของสองแม่ลูกนั่น“ไม่น่าเชื่อว่าไอ้ชอว์นจะมีจุดอ่อนกับเขาเหมือนกัน” เขาพึมพำเบาๆ นี่สิที่เขาบอกหากมีความรัก ก็แปลว่ามีจุดอ่อนให้ศัตรูเล่นงาน“ให้พวกผมไปจับตัวสองแม่ลูกมาเลยไหมครับ” ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบเอ่ยถาม“ไอ้โง่ มึงคิดว่ามันจะปล่อยให้เข้าใกล้สองแม่ลูกได้ง่ายๆ เหรอ ไอ้ชอว์นมันยิ่งรอบคอบอยู่ด้วย” พสิษฐ์หัวเราะในลำคอ ก่อนส่ายหน้า เขาโยนรูปถ่ายลงบนโต๊ะพสิษฐ์กำหมัดแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาเกลียดชนะศึกเข้าไส้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องธุรกิจ อำนาจ หรือชื่อเสียง เขามักเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อีกฝ่ายอยู่เสมอแม้ครั้งหนึ่งคมเดชจะยอมทรยศ ขโมยข้อมูลลับของบริษัทชนะศึกมาให้เขา สุดท้ายเขาก็ยังประมูลงานแพ้ชนะศึกอยู่ดียิ่งคิดก็ยิ่งแค้นเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนร่างเล็กของนักรบจะโผล่หน้าเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมอุ้มรถของเล่นคันโปรดไว้แน่น“คุณพ่อครับ”“มีอะไร” ชนะศึกละสายตาจากเอกสารตรงหน้า ก่อนเงยขึ้นมองลูกชาย“มาเล่นรถกับนักรบหน่อยสิครับ” เด็กน้อยยื่นรถของเล่นให้ พลางส่งยิ้มอ้