บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครั้งขออยู่อย่างสงบแล้วกันนะ: บทที่ 81 - บทที่ 90

จบประโยคคำพูดของเฉินเซิน พนักงานก็ทยอนนำอาหารมาเสิร์ฟจริงๆ ฉางเหยียนหมดข้อกล่าวหา เขากระแทกลมหายใจแล้วกลับไปกระชับสูทนั่งเงียบตามเดิม เป่าเป้ยคลายปมคิ้ว มุมปากยิ้มนิดๆ จากนั้นก็หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าถือใบเล็ก“แสดงว่าคุณชายเฉินเซินคงถูกสอนให้เช็ดมือก่อนทานอาหารแบบผิดๆ มาโดยตลอด ไม่เป็นไรๆ เป่าเ

ฉางเหยียนชะงักเหมือนจี้ถูกจุดจึงแสร้งไอกลบเกลื่อน เป็นจังหวะเดียวกับที่อวี้หลัวเดินลงมาจากชั้นบน ใบหน้าที่เคยหม่นหมองดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก“ฉางเหยียน เป่าเป้ย ม้าขอบใจพวกลูกมากๆ” ผู้เป็นแม่เดินมาสวมกอดพวกเขา คนทั้งสองต่างหันหน้าสบตากันด้วยความงุนงงเรื่องอะไรกัน ในเมื่อการดูตัววันนี้พังยับเยินเสียข

บรรดาพี่ชายของเป่าเป้ยไม่สามารถพักอยู่บ้านหลังเดียวกับน้องสาวได้ พวกเขาค่อนข้างเป็นห่วงเป่าเป้ย แต่ไม่อาจขัดคำเฉินหลงได้ถึงจะบอกว่าไม่หวังทายาทก็เถอะ ทว่าลึกๆ เฉินหลงเองก็อยากอุ้มหลานเช่นกัน...ภายในห้องรูปตัวแอลขนาดกว้างขวาง เเตียงหนานุ่มเด่นสุดเพราะมีดอกกุหลาบสีแดงสดโปรปรายเป็นรูปหัวใจเป่าเป้ยตา

เก้าอี้ไม้ไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่หนักมากๆ สำหรับคนเรี่ยวแรงน้อย“ทำอะไร” เฉินเซินขมวดคิ้ว เมื่อคนตัวเล็กยกเก้าอี้มานั่งฝั่งตรงข้ามเพิ่งมีโอกาสได้สังเกตชุดที่เธอสวม มันตัวใหญ่มาก คล้ายเด็กน้อยแอบขโมยชุดผู้ใหญ่มาใส่ทำนองนั้น“นอนไม่หลับค่ะ เรามาทำความรู้จักกันดีมั้ย” ดวงตาใสแจ๋วสบนัยน์ตาดำขลับ เฉินเซินไล่

เมื่อไปยั่วเขาแต่ดันโดนสู้กลับจนได้รับความพ่ายแพ้กลับมา คนตัวเล็กบนเตียงกว้างหลับตาปี๋กำมือแน่นโกรธหรือ? ก็ไม่!แค่รู้สึกอับอายจนไม่กล้าสู้หน้า!เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไรไม่อาจรู้ เป่าเป้ยไม่ยอมโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มใช้เป็นแหล่งกบดานจนกว่าจะเช้าวันใหม่นอนก็ไม่หลับ อึดอัดชะมัด!กระทั่งรู้สึกได้ว่าพื