บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครั้งขออยู่อย่างสงบแล้วกันนะ: บทที่ 91 - บทที่ 100

บ้านหลิวเป่าเป้ยมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหลิวก็สายมากแล้ว เวลานี้ภายในบ้านเงียบมากฉางเหยียนไม่อยู่ เพราะมีงานด่วนต้องไปจัดการ ส่วนซูเหยียนกับมู่เหยียนคาดว่ายังไม่ตื่นนอนบ้านหลิวไม่มีกฎระเบียบอะไรมากนัก อวี้หลัวกับหลิวเฟิ่งเลี้ยงดูบรรดาลูกๆ ต่างจากบ้านอื่น ไม่ใช้ความกดดัน หรือมีกฎเกณฑ์ใดๆ มาต่อรอง ขอเพียง

เมื่อพนักงานสาวเห็นลูกค้าคนสวยมีสีหน้าลังเลจึงไม่รอช้าที่จะเข้าไปให้คำปรึกษา “สวัสดีค่ะคุณผู้หญิงต้องการคำแนะนำมั้ยคะ” ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและท่าทางเป็นมิตรส่งผลให้เป่าเป้ยไม่เกร็งมากเกินไป บราสวยๆ ของเธอมีเยอะมากแต่มันเป็นไซส์ปกติพอดีกับสัดส่วนของเธอ “แบบไหนใส่แล้วดูใหญ่ขึ้นกว่ากันเหรอคะ”“ขออนุญาตส

“ฉันไม่ถือโทษโกรธเธอหรอกซูมี่สงสารมากกว่าชีวิตทุกวันนี้คงจะไม่ค่อยมีความสุขสินะ สมัยเรียนเป็นยังไงทุกวันนี้ก็ยังเหมือนเดิมขี้อิจฉาไม่มีเปลี่ยน ไม่เป็นไรๆ เอาเป็นว่าฉันเป็นกำลังใจให้ก็แล้วกัน”เป็นซูมี่เสียเองที่ไม่อาจเก็บกลั้นอารมณ์ไว้ได้พลั้งมือผลักเป่าเป้ยไปเต็มแรงร่างเล็กเกือบล้มลงไปกองกับพื้นแต่

เป่าเป้ยเดินออกจากห้องน้ำเหลือบมองเฉินเซินที่กำลังเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเชิ้ตดำกางเกงสแล็คสีเทาเข้มพร้อมกับประโยคเรียบๆ “นัดเพื่อนไว้ไม่ต้องรอ”ห๊ะ? เป่าเป้ยหงุดหงิดกับคำพูดหลงตัวเอง “ใครเขารอคุณไม่ทราบ” น้ำเสียงที่ใช้ดูใส่อารมณ์นิดหน่อยยามเฉินเซินหันมามองคนตัวเล็กก็เดินผ่านหน้าเขาไปอย่างเฉียดฉิว กลิ่น

เป็นจูบที่ยาวนานแทบไม่มีโอกาศได้หายใจนานกว่าหลายนาทีกว่าที่เขาจะผละใบหน้าออก สายตาเร่าร้อนสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหวานเยิ้ม เฉินเซินกัดฟันขมอารมณ์ปรารถนาเขาไม่อยากรีบร้อนตั้งแต่วินาทีที่ตัดสินใจตบแต่งกับเป่าเป้ยเฉินเซินไม่ได้นึกถึงเรื่องงมงายของคนบ้านหลิว เขาเพียงอยากหักหน้าอิงอิงอยากทำให้อดีตคนรัก