Todos los capítulos de เกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 22คำพูดของท่านยายทำให้หว่านหนิงรู้สึกราวกับมีบางสิ่งอบอุ่นไหลซึมเข้าสู่หัวใจ ความรู้สึกนั้นทั้งหนักแน่นและอ่อนโยน เป็นความรักที่ไม่ต้องร้องขอ เป็นความห่วงใยที่ไม่ต้องแลกเปลี่ยนนางไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า…ตนเองกำลัง ได้รับการปกป้องและเมื่อคิดว่าหลังจากนี้อาจต้องจากไปยังดินแดนทางเหนือ ความรู้สึกบางอย่างก็คล้ายถูกบีบรัดอยู่ในอกนางคง…คิดถึงท่านยายมากคิดถึงมากจริง ๆหญิงชรามองหลานสาวด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนจะหันไปยังบุรุษหนุ่มตรงหน้า น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาชัดเจน หนักแน่น และเปี่ยมด้วยอำนาจของผู้ที่ผ่านโลกมานาน“แม่ทัพกวน”เพียงคำเรียกขานนั้น บรรยากาศก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง“เมื่อใดก็ตามที่หว่านหนิงต้องการหย่า ขอให้ท่านปล่อยนางไปโดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น”คำพูดชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีช่องว่างให้ตีความ“และห้ามแตะต้องสินเดิมของนางแม้แต่ไข่มุกเม็ดเดียวก็ไม่ได้”สายตาของท่านยายเย็นลงเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด“เรื่องเสบียง ตระกูลฟู่ของข้าจะเป็นผู้รับผิดชอบเองทั้งหมด”คำประกาศนั้นไม่ใช่เพียงคำสัญญา แต่เป็นคำมั่นที่มีน้ำหนักยิ่งกว่าทองคำ“อย่างไรตระกูลฟู่ก็ไม่มีทายาทอื่นต้องดูแลอยู่แล้ว”

บทที่ 24ลมหายใจของวังหลวงในวันนั้นดูเบาบางลงราวกับมีใครบางคนแอบคลี่ม่านหมอกแห่งความระแวงออกไปทีละชั้นกวนตงจี้ไม่ใช่คนที่โปรดปรานการเข้าเฝ้า ไม่ใช่เพราะเขาไม่รู้จักกาลเทศะ หากแต่เป็นเพราะเขารู้ดีเกินไปว่าทุกย่างก้าวในพระราชสำนักล้วนเต็มไปด้วยสายตาที่มองไม่เห็นและคมกริบยิ่งกว่าคมดาบในสนามรบคำสัญญาที่ฝ่าบาทเคยประทานไว้ในวันนั้นวันที่เขาเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยองค์รัชทายาทเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดจะใช้ไม่ใช่เพราะไม่กล้าแต่เพราะไม่จำเป็นเขาเป็นแม่ทัพที่อยู่แนวหน้า อยู่ในดินแดนที่หิมะกัดกระดูกและเลือดแข็งตัวได้ในชั่วพริบตาที่นั่น…ไม่มีใครสนใจการเมือง ไม่มีใครสนใจเล่ห์เหลี่ยม มีเพียงรอดหรือตายแต่เมื่อเสบียงถูกตัด เมื่อคนของเขาเริ่มหิวเมื่อทหารที่ควรจะถือดาบกลับต้องแบ่งข้าวเพียงหยิบมือเดียวกินกันทั้งกองเขาจึงต้องกลับมาและทันทีที่เขากลับมาเขาก็เลือกใช้คำสัญญานั้น…อย่างแม่นยำไม่ขอเสบียงไม่ขออำนาจไม่ขอทองคำเขาขอสตรีคนหนึ่งสตรีที่ไร้อำนาจไร้ตระกูลหนุนหลังเป็นเพียงบุตรสาวของขุนนางขั้นห้าในสายตาของฮ่องเต้นี่คือคำขอที่ปลอดภัยที่สุดและนั่นเอง…คือเหตุผลที่ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่นเกินคาด

บทที่ 26พ่อบ้านวิ่งวุ่นราวกับคนที่กำลังไล่จับเงาของตนเองจากจวน…ไปยังร้านค้าจากร้านค้า…ไปยังโกดังจากโกดัง…ย้อนกลับมาที่จวนแต่ไม่ว่าที่ใดคำตอบที่ได้…ล้วนเหมือนกันหมด“ไม่มีเงิน”“ปิดกิจการแล้ว”“คุณหนูใหญ่เป็นผู้ดูแล…แต่ตอนนี้ไม่อยู่”คำตอบเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนในที่สุด…แม้แต่ตัวเขาเองก็เริ่มไม่แน่ใจว่านี่คือความจริงหรือเป็นเพียงฝันร้ายที่ยังไม่ตื่น แล้วเงินที่เคยส่งเข้าจวนทุกวันเล่า?เงินที่เคยหลั่งไหลเข้ามาราวกับสายน้ำไม่ขาดสายมันหายไปตั้งแต่เมื่อไรหรือแท้จริงแล้ว…มันไม่เคยเป็นของพวกเขาเลยตั้งแต่ต้นพ่อบ้านกัดฟันแน่นเขาเป็นเพียงคนรับใช้แต่กลับต้องมารับภาระของทั้งจวนไว้บนบ่าไปบอกนายท่านอีกฝ่ายกลับโบกมือ“ไปถามนายหญิง”ไปหานายหญิงนางกลับหงุดหงิด“ไปถามฮูหยินผู้เฒ่า”วนเวียนซ้ำซาก จนในที่สุด…เขาก็เข้าใจเรือลำนี้…กำลังจมและไม่มีผู้ใดคิดจะช่วยกันอุดรอยรั่วเมื่อไม่มีทางเลือกพ่อบ้านจึงทำสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำเขาจัดทำสัญญาเขียนเงื่อนไขเรียบเรียงถ้อยคำแล้วนำไปยื่นต่อหน้าบ่าวไพร่ทั้งหมด“ค่าจ้างเดือนนี้…ยังจ่ายได้แต่เดือนหน้า…”เขาไม่จำเป็นต้องพูดต่อทุกคนเข้าใจบางคนเงียบบางคนถอนหาย

บทที่ 28หิมะแรกแห่งแดนเหนือในความทรงจำของหลินหว่านหนิงไม่ใช่เพียงความหนาวแต่มันคือเส้นแบ่งระหว่างชีวิตเก่า…กับชีวิตใหม่วันแรกที่นางก้าวลงจากรถม้าทุกสิ่ง…ช่างแปลกตาจวนตั้งอยู่สูงเหมือนตั้งใจแยกตัวออกจากโลกภายนอกกำแพงหนาทึบ ประตูปิดแน่น ลวดลายแกะสลักที่ไม่คุ้นเคยผสมกลิ่นอายดิบของแดนเหนือกับความสงบนิ่งแบบนักรบและหิมะ…ปกคลุมทุกอย่างขาว…จนเหมือนลบอดีตทิ้งไปทั้งผืน แต่สิ่งที่ทำให้หว่านหนิงสะดุดกลับไม่ใช่ทิวทัศน์“พี่จี้!”เสียงใสแหลมดังขึ้น“ท่านพี่จี้ของข้ากลับมาแล้ว!”สตรีร่างบางในชุดหนังสัตว์สีขาววิ่งมาราวกับกวางน้อยที่หลุดออกจากป่านางงดงามบอบบางและ…ตั้งใจจะดูน่าทะนุถนอมหว่านหนิงมองเพียงแวบเดียวก็เข้าใจรั่วอิงร่างนั้นโผเข้าหากวนตงจี้โดยไม่ลังเลราวกับเคยทำเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแต่ครั้งนี้…ต่างออกไปกวนตงจี้เบี่ยงตัวหลบไม่ใช่ปฏิเสธอย่างชัดเจนแต่หลบอย่างแนบเนียนเหมือนคนที่เคยชินและในจังหวะเดียวกันแขนของเขา…โอบเอวหว่านหนิงแน่นมั่นคงและ…ชัดเจนรั่วอิงชะงักเพียงเสี้ยวลมหายใจรอยยิ้มแข็งค้างก่อนจะกลับมา…อ่อนหวานดังเดิม“นี่หลินหว่านหนิง ภรรยาของข้า”คำแนะนำสั้น ๆ แต่เหมือนปักหมุดลงกล

บทที่ 30สามเดือนผ่านไปอย่างเงียบงัน…แต่กลับไม่สงบ หิมะยังคงโปรยลงมาไม่ขาดสาย ราวกับแดนเหนือแห่งนี้ไม่มีวันสิ้นสุดฤดูหนาว เช่นเดียวกับ เรื่องวุ่นวายที่ไม่เคยจางหายไปจากจวนของแม่ทัพใหญ่รั่วอิงสตรีที่ภายนอกดูบอบบาง อ่อนหวาน น่าทะนุถนอมแต่ภายใน…กลับเต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บทุกครั้งที่กวนตงจี้ออกไปที่ค่ายนางจะมาและทุกครั้งที่นางมาจะต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นหว่านหนิงไม่ใช่คนโง่ยิ่งไม่ใช่คนที่จะมองไม่ออกว่าอะไรคือความบังเอิญและอะไรคือการจงใจเช่นวันนี้รั่วอิงยกถ่านเข้ามาในเรือนใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน“พี่สะใภ้ อากาศหนาวนัก รั่วอิงนำถ่านมาให้เจ้าค่ะ”หากเป็นคนอื่น อาจจะรู้สึกซาบซึ้งแต่หว่านหนิงเพียงปรายตามองถ่าน…นางแยกออกถ่านสำหรับหุงต้มกับถ่านสำหรับให้ความอบอุ่นต่างกันโดยสิ้นเชิงและถ่านที่อยู่ในมือรั่วอิงนั้น…คือถ่านที่จุดแล้วนางไม่ได้พูดเพียงพยักหน้าเล็กน้อยให้ไป๋เหอปัง! ถ่านถูกเตะหลุดจากมือรั่วอิง กระแทกลงพื้นก่อนจะกลิ้งไปจมในหิมะ ดับสนิทในพริบตา“ทำไมทำเช่นนี้เล่าพี่สะใภ้…”เสียงของรั่วอิงสั่นเครือทันที“รั่วอิงอุตส่าห์หวังดี…”“หวังดี?”หว่านหนิงเอ่ยเรียบ“เจ้าจะเอามาฆ่าข้ามากกว่า”คำพ