Semua Bab เกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว: Bab 1 - Bab 10

บทที่ 1หลินหว่านหนิงนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ เรือนที่นางพักอาศัยนั้นเป็นเรือนที่ทรุดโทรมที่สุดในจวน หลังคามุงกระเบื้องบางแผ่นรั่วซึม ผนังไม้ซีดจางด้วยกาลเวลา เมื่อยามลมหนาวพัดผ่าน ช่องว่างเล็ก ๆ ตามรอยแตกของผนังก็ปล่อยให้ความเย็นไหลเข้ามาโดยไม่ปรานีมันดีกว่าเรือนของสาวใช้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นร่างกายของนางผอมแห้งจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ไหล่แคบยุบลงอย่างเห็นได้ชัด แขนขาไร้เรี่ยวแรง เพียงขยับตัวเล็กน้อยก็ปวดร้าวไปทั่วทั้งกาย ราวกับกระดูกทุกชิ้นกำลังแยกออกจากกันเส้นผมที่เคยดำขลับดุจแพรไหม บัดนี้กลับกลายเป็นสีขาวโพลนราวหิมะที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่างทั้งที่อายุเพิ่งสี่สิบกว่าเท่านั้นแต่สภาพกลับเหมือนหญิงชราในวัยแปดสิบน่าขันยิ่งนัก…มารดาของนางที่มีอายุล่วงเลยหกสิบปี ยังดูงดงามสมวัย มีเลือดฝาดบนแก้ม มีประกายในดวงตา ต่างจากนางราวฟ้ากับเหวหว่านหนิงรู้ดีว่านี่คือปลายทางของตนลมหายใจของนางเริ่มขาดห้วง ไอถี่ขึ้นทุกครา และทุกครั้งที่ไอ ความเจ็บปวดก็แล่นผ่านจากอกลงไปถึงช่องท้อง ราวกับมีมีดนับสิบเล่มกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ตาย…ก็ดีเหมือนกัน”เสียงแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากแห้งผาก“ข้า

บทที่ 3แม้คำพูดที่ได้ยินจะทำให้หว่านหนิงงุนงงและสับสนจนอยากผลักประตูเข้าไปถามให้รู้แล้วรู้รอด ว่าถ้อยคำเหล่านั้นหมายความว่าอย่างไร แต่สุดท้ายนางก็ห้ามตนเองเอาไว้ได้ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบกำแน่นอยู่กับกรอบประตูร่างบางยืนแนบผนังอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าลมหายใจของตนเองจะเล็ดลอดเข้าไปให้คนด้านในรับรู้ หัวใจเต้นระรัว ดังเสียจนหว่านหนิงเกรงว่าคนในห้องจะได้ยิน นางไม่เคยทำสิ่งที่เรียกว่า “แอบฟัง” มาก่อนตลอดชีวิต นางทำทุกอย่างตามคำสั่ง ตามหน้าที่ ตามกรอบที่ถูกวางไว้การยืนอยู่ตรงนี้…จึงทำให้นางรู้สึกผิดอย่างประหลาดแต่ถึงจะรู้สึกผิด เท้าของนาง…ก็ไม่ยอมก้าวถอย“ท่านพี่จะคิดมากไปทำไมเจ้าคะ”เสียงของมารดาดังขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ“ต่อให้นางรู้ว่าข้าไม่เคยป่วยเลย…ตอนนี้นางจะแต่งไปกับใครได้”มือของหว่านหนิงยกขึ้นปิดปากโดยอัตโนมัติลมหายใจสะดุดราวกับคำพูดนั้นมีคมมีดซ่อนอยู่“เจ้า…พูดอย่างกับนางไม่ใช่ลูก”เสียงของบิดาดูหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย “ไม่สงสารนางเลยหรือ ที่ต้องกลายเป็นคนเฝ้าเรือนไปจนวันตาย ไร้คู่ชีวิต”ถ้อยคำนี้…เหมือนจะมีความเมตตาอยู่บ้างแต่กลับทำให้หัวใจของหว่านหนิงยิ่งบีบรัด เพราะมันไม่ใช่การ

บทที่ 5“หว่านหนิง! หว่านหนิง! เปิดประตูให้ย่าเดี๋ยวนี้!”เสียงตะโกนแหลมสูงของหญิงชราดังลั่นอยู่หน้าประตูเรือนมู่ลี่ เสียงเคาะประตูดังถี่รัวจนบานไม้สั่นสะเทือน ราวกับผู้ที่ยืนอยู่ด้านนอกกำลังโกรธเกรี้ยวจนไม่อาจระงับอารมณ์ไว้ได้“ทำไมถึงทำตัวเหลวไหลเช่นนี้นะ! ยามเฉินจะเข้ายามซื่อแล้ว เหตุใดยังนอนนิ่งอยู่ในเรือนเงียบสนิท!”เสียงนั้น…คุ้นเคยเสียจนไม่อาจคุ้นเคยไปมากกว่านี้หญิงชราแห่งจวนหลินท่านย่าของนางปกติแล้ว…หลินหว่านหนิงจะตื่นตั้งแต่ยามอิ๋นก่อนแสงแรกของวันจะสาดส่อง นางก็ลุกขึ้นจัดการทุกสิ่งทุกอย่างในจวนเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ตรวจบัญชี ดูแลครัว ไปจนถึงสั่งงานคนรับใช้แต่วันนี้…เรือนมู่ลี่กลับเงียบสนิทไร้เสียงไร้ความเคลื่อนไหวราวกับไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่“พ่อบ้านคัง! เปิดประตู!”เสียงสั่งการของหญิงชราดังขึ้นอีกครั้งน้ำเสียงเด็ดขาด ไม่ยอมให้ผู้ใดขัด“แต่นายหญิงผู้เฒ่าขอรับ…”พ่อบ้านคังลังเล“หากเปิดเข้าไปแล้วคุณหนู…เอ่อ…แต่งตัวไม่เรียบร้อย จะไม่เป็นการเสียหายหรือขอรับ”หญิงชราแค่นเสียงไม่แม้แต่จะชายตามอง“เสียหายหรือ?”นางหัวเราะเบา ๆ อย่างดูแคลน“คนอย่างหลินหว่านหนิง ยังจะมีอะไรให้เสียหายอ

บทที่ 7ล้อรถม้ากระทบพื้นถนนลูกรังดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอแกรก…แกรก…เสียงนั้นทอดยาวไปพร้อมกับเส้นทางที่ค่อย ๆ ห่างออกจากเมืองหลวงหลินหว่านหนิงนั่งนิ่งอยู่ภายในรถม้า สายตาทอดมองผ่านม่านผ้าออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกอย่างเงียบงันนี่คือครั้งแรก…ที่นางออกจากจวนหลินด้วยความสมัครใจของตนเองชาติก่อนท่านย่าสั่งให้รถม้าของจวนมาส่งพร้อมคนติดตามมากมายแต่ชาตินี้นางปฏิเสธ“จ้างรถม้าเอาก็ได้เจ้าค่ะ”เสียงของนางในตอนนั้นเรียบเฉยไม่มีความลังเล “รถม้าจะได้เอาไว้ให้คนทางนี้ใช้ ส่วนคนติดตาม…ก็ไม่จำเป็นไปถึงที่นั่น ข้าจะขอให้ท่านยายหาคนให้เอง”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในเรือนหลักเงียบลงชั่วขณะ ท่านย่ามองนาง อย่างพินิจ เหมือนกำลังชั่งใจ แต่สุดท้าย…“เช่นนั้นหรือ…” แม้ในใจจะกังวลเล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงค่าใช้จ่าย ความกังวลนั้น ก็เบาบางลงทันที อย่างไรเสียไม่ต้องจ่ายเพิ่ม ย่อมดีกว่าถึงกระนั้นนางก็ยังแสร้งทำเป็นห่วง“หากปล่อยเจ้าไปลำพังยายของเจ้าคงตำหนิตระกูลหลินแน่”หว่านหนิงยกยิ้มบาง “ไม่หรอกเจ้าค่ะ ท่านยายเป็นคนมีเหตุผลและข้าจะเป็นคนบอกนางเอง”เพียงเท่านั้น…ท่านย่าก็ปล่อยนางออกมาเพียงลำพังโดยไม่ลังเลอีกหว่านหนิ

บทที่ 9“หว่านหนิงจะกลับมาเมื่อไร…” เสียงของหญิงชราแห่งจวนหลินแฝงความหงุดหงิดมากกว่าความคิดถึง นิ้วเหี่ยวย่นเคาะโต๊ะไม้เบา ๆ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ความกังวลในใจ ไม่ได้มาจากหลานสาวแต่คือเงินเงินจากกิจการสินเดิมของสะใภ้ที่เคยไหลเข้าจวนอย่างสม่ำเสมอบัดนี้…เริ่มสะดุดไม่เพียงไม่งอกเงยแต่ยังเหมือนจะฝืดเคืองหากปล่อยไว้นานอาจถึงขั้นขาดทุนและหากเป็นเช่นนั้นปัญหาใหญ่จะตามมานางจึงคิดถึงชื่อหนึ่งขึ้นมาหว่านหนิงเด็กสาวที่เคยจัดการทุกอย่างอย่างไร้ที่ติหากเรียกนางกลับมาอย่างน้อยก็ยังช่วยจัดการได้หรือไม่…ยายของนางอาจจะยื่นมือเข้าช่วย“ถ้าท่านแม่เป็นห่วง…”เสียงของบุตรชายดังขึ้นเรียบเฉย“ก็เขียนจดหมายไปถาม…หรือส่งคนไปตามสิขอรับ”เขาอุ้มบุตรชายตัวน้อยที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ในลานหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดีราวกับเรื่องนี้ไม่สำคัญในลานบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็ก ๆคุณชายคุณหนูทั้งสี่อายุไล่เลี่ยกันสิบสองปีเป็นพี่ใหญ่ ห่างกันปีสองปีตามลำดับสองชาย สองหญิงครอบครัวสมบูรณ์แบบอย่างน้อย…ก็ดูเหมือนเพราะในภาพนั้นไม่มีหลินหว่านหนิงและความจริงก็คือพวกเขาเกือบลืมนางไปแล้วหากไม่ใช่เพราะเงินเริ่มขาดมือ“ไม