บททั้งหมดของ เกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว: บทที่ 31 - บทที่ 39

บทที่ 31หิมะยังคงตกหนักไม่หยุดลมหนาวพัดกระหน่ำจนเสียงกิ่งไม้เสียดสีกันดังครวญคล้ายเสียงร่ำไห้ของภูตผีในคืนเหมันต์ทั่วทั้งจวนกวนถูกปกคลุมด้วยสีขาวโพลน ราวกับโลกทั้งใบถูกแช่แข็งเอาไว้ใต้ม่านหิมะหนาทึบแต่ภายในเรือนหลักกลับอบอุ่นเตาไฟถูกเติมถ่านจนแดงฉานไออุ่นค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วห้องหลินหว่านหนิงนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มือเรียวจับถ้วยชาอุ่นเอาไว้แน่น ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปด้านนอกอย่างสงบนิ่งเบื้องหน้าของนาง…กำลังมีละครฉากหนึ่งดำเนินอยู่รั่วอิงคุกเข่าอยู่กลางหิมะชุดขาวที่เคยดูอ่อนหวานสะอาดตา บัดนี้เปียกชื้นไปหมด เส้นผมยุ่งเหยิง ใบหน้าแดงก่ำเพราะความหนาว แต่หญิงสาวยังคงก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด“พี่สะใภ้…รั่วอิงผิดไปแล้ว…”“ได้โปรดให้รั่วอิงเข้าไปเถิด…”“รั่วอิงแค่อยากมาขอขมา…”เสียงนั้นดังลอดสายลมเข้ามาเป็นระยะไป๋เหอที่ยืนอยู่ข้างประตูทำหน้าเย็นชา นางมองภาพนั้นเพียงครู่ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ“นายหญิงจะให้ข้าโยนนางออกไปหรือไม่”หว่านหนิงยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ“ไม่ต้อง”ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มจาง“อีกไม่นาน…คนที่นางอยากให้เห็นก็คงมาถึงแล้ว”ไป๋เหอเลิกคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนจะเข้าใจทันทีนางถอยก

บทที่ 33ลมหนาวพัดกระหน่ำราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกวาดเอาทุกสิ่งให้สั่นไหว เสียงหวีดหวิวของพายุหิมะดังแทรกผ่านช่องหน้าต่างไม้หนา แม้ในเรือนจะจุดเตาไฟจนอบอุ่น แต่บรรยากาศภายนอกกลับเย็นเยียบราวกับโลกอีกใบหนึ่งทว่าเสียงที่ดังยิ่งกว่าพายุ กลับเป็นเสียงทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง“หลินหว่านหนิง! เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้!”เสียงแหลมสูงแฝงความคุ้มคลั่งนั้น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นผู้ใดไป๋เหอขมวดคิ้ว มือแตะด้ามมีดสั้นโดยสัญชาตญาณ นางก้าวออกไปครึ่งก้าว แต่ยังไม่ทันได้เปิดปาก หว่านหนิงกลับยกมือขึ้นห้ามไว้แววตาของนางนิ่งสงบ…แต่ลึกลงไปกลับมีประกายบางอย่างวูบไหว“ปล่อยนางเข้ามา”น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับมิใช่เรื่องใหญ่ แต่กลับทำให้ไป๋เหอชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินไปเปิดประตูทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ลมหนาวก็พัดทะลักเข้ามาพร้อมกับร่างของรั่วอิงนางดูราวกับคนเสียสติ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ปลายคิ้วแดงเพราะความหนาว ริมฝีปากซีดจนแทบไร้สี แต่ดวงตากลับลุกโชนราวกับเปลวไฟ“ในที่สุดเจ้าก็ยอมให้ข้าเข้ามาเสียที”หว่านหนิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง กำลังสางผมอย่างเนิบนาบ ราวกับไม่รับรู้ถึงความวุ่นวายที่เพิ่งกรูเข้ามา

ตอนพิเศษ 1หิมะโปรยลงบางเบา ราวกับขนนกสีขาวที่ปลิวผ่านฟากฟ้าอย่างไร้จุดหมาย ต่างจากวันพายุหิมะที่เคยโหมกระหน่ำจนแทบกลืนกินทั้งจวนกวนในความทรงจำของใครหลายคน ครั้งนั้นความหนาวเย็นเหมือนคมมีดแต่คืนนี้…กลับนุ่มนวลราวกับอ้อมกอดลานกว้างของจวนกวนเงียบสงบหิมะเกาะบางอยู่บนกิ่งสน เสียงลมพัดเบา ๆ พาเอาความเย็นผ่านไปอย่างไม่อาจทำอันตรายสิ่งใดได้อีก เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ของเด็กน้อยดังขึ้นเป็นระยะ“พี่ใหญ่! รอข้าด้วย!”เสียงใสของเด็กหญิงตัวเล็กวิ่งตามพี่ชายที่ถือกิ่งไม้ทำเป็นกระบี่เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ทำให้สถานที่แห่งนี้…มีชีวิตชีวาจวนกวนในวันนี้ไม่ใช่จวนที่เงียบเหงา ไม่ใช่จวนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของสงครามอีกต่อไปแต่เป็นบ้านภายในเรือนใหญ่แสงเทียนส่องกระทบโต๊ะไม้ยาว เงาของหญิงสาวสะท้อนลงบนพื้นอย่างเงียบงันหลินหว่านหนิงนั่งอยู่ตรงนั้นมือเรียวขาวของนางคลี่สมุดบัญชีเก่าตัวอักษรเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ตัวเลขมากมายที่เคยเป็นสิ่งเดียวที่นางยึดมั่นแต่วันนี้…สายตาของนางกลับไม่ได้จดจ่อกับมันปลายนิ้วหยุดนิ่งอยู่บนหน้ากระดาษราวกับความคิดล่องลอยไปไกลกว่านั้นไกล…จนย้อนกลับไปในอดีต“ยังคิดอะไรอยู่อีก”

ตอนพิเศษ 3 แสงอรุณสาดส่องผ่านม่านบางหิมะที่เคยขาวโพลนเมื่อคืนเริ่มละลายเป็นหยดน้ำใสลานกว้างของจวนกวนในยามเช้าดูสงบ…ราวกับโลกเพิ่งตื่นแต่ความสงบนั้นอยู่ได้เพียงไม่นาน“หยุดนะ!”เสียงของหลินหว่านหนิงดังลั่นเรือนความสงบแตกสลายทันทีเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งตึงตังไปทั่วเสียงหัวเราะ เสียงโวยวาย เสียงเถียงกันดังระงมภายในเรือนใหญ่ที่ควรจะเป็นที่อ่านหนังสืออย่างสงบกลับกลายเป็นสนามรบย่อม ๆเด็กสี่คนวิ่งกันวุ่นวายคนหนึ่งถือกระบี่ไม้แกว่งไปมาอย่างมั่นใจ ราวกับกำลังอยู่ในสนามประลองอีกคน…ถือสมุดบัญชีเปิดไปเปิดมา พยายามหลบอีกฝ่ายที่ไล่ตามอีกคนปีนขึ้นไปบนโต๊ะไม่รู้ว่าจะหนีหรือจะโจมตีและคนสุดท้ายกำลังนั่งกัดขนมก่อนจะโยนใส่พี่ของตนอย่างแม่นยำ“พวกเจ้าทำอะไรกัน!”หว่านหนิงยืนอยู่กลางห้องสีหน้าเคร่งเครียด มือหนึ่งกุมขมับ นี่ไม่ใช่สนามรบแต่กลับ…น่าปวดหัวกว่านั้นหลายเท่าน้องเริ่มก่อน!”“ไม่ใช่!”“พี่โกหก!”“ข้าไม่ได้โกหก!”เสียงเถียงกันทับซ้อนไม่มีใครยอมใครหว่านหนิงสูดหายใจลึก นางเคยต่อรองกับพ่อค้าเคยเจรจากับขุนนางเคยคุมกิจการนับสิบแห่งแต่…ไม่มีสิ่งใดยากเท่าการจัดการลูกทั้งสี่เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ

ตอนพิเศษ 5 ยามค่ำของจวนกวน…สงบกว่ายามใดในวันหิมะไม่ได้ตกแต่ความเย็นยังคงแผ่วเบาอยู่ในอากาศ ราวกับเป็นลมหายใจของผืนแผ่นดินทางเหนือที่ไม่เคยหลับใหลแสงไฟจากโคมแดงแขวนเรียงรายตามชายคาสะท้อนกับพื้นหินอ่อนเป็นเงาไหวระยิบเงียบงาม…และอบอุ่น เสียงลมหอบบาง ๆ พัดผ่านพาเอากลิ่นไม้แห้งจากเตาไฟลอยมาตามทางภายในเรือนใหญ่ เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้วบุตรชายคนโตนอนขดตัวอยู่กับกระบี่ไม้ที่ยังไม่ยอมวาง บุตรชายคนรองกับบุตรสาวฝาแฝดหลับสนิท โดยมีสมุดบัญชีและพู่กันกระจัดกระจายอยู่ข้างตัวส่วนเจ้าตัวเล็ก…ยังคงกำกระบี่เล่มเล็กไว้แน่นแม้ยามหลับหว่านหนิงมองภาพนั้นก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ“เหมือนพ่อไม่มีผิด…”คำพูดพึมพำของนางแฝงทั้งความเอ็นดูและความเหนื่อยใจ“เจ้าหมายถึงใคร”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลังไม่ต้องหันไปมอง…นางก็รู้ว่าเป็นผู้ใดกวนตงจี้เดินเข้ามาในชุดเรียบง่าย ไม่ใช่เกราะ ไม่ใช่ชุดแม่ทัพแต่เป็นเพียงบุรุษคนหนึ่ง…ที่กลับบ้านหว่านหนิงยิ้มบางก่อนจะลุกออกมาจากห้องเด็กเดินออกไปยังลานเรือนท้องฟ้ายามค่ำเปิดกว้างดวงดาวกระจายเต็มฟากฟ้างดงามจนราวกับภาพวาดนางนั่งลงบนม้านั่งไม้เงยหน้ามองขึ้นไป กวนตงจี้เดินตามมาก่อนจะน