บททั้งหมดของ เกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 11ดินแดนทางเหนือหรือ…เพียงแค่ความคิดนั้นแล่นผ่าน หว่านหนิงก็รู้สึกเหมือนม่านหมอกบางเบาถูกเปิดออก เผยให้เห็นเส้นทางอีกสายหนึ่งเส้นทางที่ไม่เคยกล้าคิดในชาติก่อนหากนางได้แต่งออกไป…แต่งไปยังดินแดนห่างไกลเช่นนั้น หลังจากวันที่ท่านยายจากไป นั่นอาจเป็นหนทางที่ดีที่สุดไกล…ไกลเสียจนเสียงเรียกของตระกูลหลินไม่มีวันเอื้อมถึงหนาวเหน็บ…หนาวเสียจนผู้คนในเมืองหลวงไม่คิดจะย่างกรายไปกันดาร…กันดารจนเส้นทางเต็มไปด้วยอุปสรรคแต่สำหรับหว่านหนิงแล้วนั่นกลับเป็นอิสรภาพหากแต่งไปที่นั่น…นางก็จะสามารถตัดขาดได้อย่างแท้จริง“คุณหนูคงมีเรื่องต้องการใช้” เสียงของเหอชิงดังขึ้น ทำให้นางหลุดออกจากห้วงความคิด “ข้าจะส่งข่าวกลับไปหาสหาย ให้เขาช่วยจัดหาให้” หว่านหนิงยิ้มบาง รอยยิ้มที่ดูสุภาพแต่แฝงความคิดลึกซึ้ง “หากมีค่าใช้จ่ายเท่าไร ท่านก็บอกข้าได้เลย ข้าจะจัดการให้” นางเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ “อีกอย่าง…ข้าคงรบกวนท่านเพียงไม่นานนัก”คำพูดนั้นทำให้เหอชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“ข้ารู้ว่าท่านอยากกลับไปทางเหนือ…ไปหาท่านแม่ทัพกวนใช่หรือไม่” หว่านหนิงเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ข้ายังเยาว์วัยนัก ไม่ค่อยรู้เรื่องบ้

บทที่ 13 “เหอเช่อ นั่นเจ้าทำอะไรน่ะ”เสียงของหว่านหนิงดังขึ้นไม่ดังนัก หากแต่เย็นเฉียบประหนึ่งลมหนาวปลายฤดูที่พัดผ่านสันหลัง เหอเช่อสะดุ้งโหยง ร่างเล็กถอยหลังไปสองสามก้าว ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความคึกคะนองพลันซีดเผือด“ท่านพี่…” เขารีบปรับสีหน้า แววตาเปลี่ยนวูบเป็นใสซื่อ “เป็นข้าต่างหากที่ต้องถามว่าท่านทำอะไร ข้าเห็นท่านเลยรีบเดินมาหา…”หว่านหนิงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งที่เพิ่งแตกจากธาราในหุบเขาโกหก…ก็ยังโกหกได้แนบเนียนเช่นเดิม“เจ้าคงไม่คิดว่าคนทั้งจวนตาบอดหรอกนะ” นางเอ่ยช้า ๆ “แม้จะอยู่ในจวนเหมือนกัน แต่นี่คือจวนตระกูลฟู่ มิใช่จวนตระกูลหลิน ไม่มีใครช่วยปิดบังให้เจ้าหรอก”คำพูดนั้นมิได้ดัง ทว่าแหลมคมดุจมีดบางที่เฉือนเข้าเนื้อโดยไร้เลือด“หว่านหนิง!” เสียงทุ้มของผู้เป็นพ่อแทรกขึ้น เขาก้าวเข้ามาข้างหน้าบุตรชายโดยแทบไม่ต้องคิด “เจ้าพูดกับน้องอย่างนี้ได้อย่างไร น้องบอกว่าเจ้าทำ เจ้าก็ช่วยรับไปก่อนไม่ได้หรืออย่างไร”หว่านหนิงหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความขบขันปนเย้ยหยันน่าขัน…น่าขันยิ่งนักเมื่อก่อนนางมองไม่ออกได้อ

บทที่ 15เสียงประตูเรือนปิดลงเบา ๆ หลังเหอชิงเดินออกไป ทว่าในห้องกลับไม่ได้เงียบสงบลงเลแม้แต่น้อยคำพูดที่เพิ่งได้ยินยังคงวนเวียนอยู่ในอากาศ ราวกับเข็มแหลมคมที่ปักค้างอยู่กลางอกของหญิงชราท่านยายของหว่านหนิงนั่งนิ่งอยู่หน้าเตาไฟแสงสีส้มสลัวจากถ่านร้อนสะท้อนลงบนใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานปี แต่ต่อให้ผ่านเรื่องราวมามากเพียงใด เวลานี้นางก็ยังไม่อาจซ่อนความเจ็บปวดในดวงตาเอาไว้ได้“พวกเขากล้าพูดกันเช่นนั้นเลยหรือ…”น้ำเสียงแผ่วต่ำเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ช่างไม่ละอายจริง ๆ”มือเหี่ยวย่นกำผ้าเช็ดหน้าแน่น“ตอนแรกข้าว่าจะลองถามดู หากข้าพาหว่านหนิงมาอยู่ด้วย พวกเขาจะว่าอย่างไร แต่ดูท่า…”นางหัวเราะออกมาเบา ๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับขมขื่นจนคนมองรู้สึกหนาวในใจ“ขอบใจเจ้ามากเหอชิง หากไม่ได้ความสามารถเช่นเจ้า ข้าคงไม่มีทางรู้เรื่องพวกนี้”“ไม่เป็นไรขอรับ ข้ายินดี”เหอชิงค้อมศีรษะ ก่อนถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ทันทีที่ประตูปิดลงบรรยากาศภายในเรือนก็หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิมหญิงชราถอนหายใจยาวเพียงชั่วพริบตาเดียว ราวกับนางแก่ลงอีกหลายปี“ทำไมฟู่หรงถึงได้เป็นเช่นนั้นนะ…” นางพึมพำกับตนเอง “นางเลี้ยงลูกผิดอย่างไร

บทที่ 17ยามสายของต้นฤดูหนาว แสงแดดสีทองอ่อนส่องลอดม่านเมฆลงมายังจวนฟู่ แม้จะมีแสงแต่ลมกลับเย็นจับกระดูก ราวกับเตือนให้ผู้คนรู้ว่าหิมะแรกของปีคงมาในอีกไม่ช้าภายในเรือนด้านใน กลิ่นกำยานจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นชาร้อน หว่านหนิงเพิ่งกลับมาจากจวนหลินได้ไม่นาน นางยังไม่ทันถอดเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีอ่อน เสียงของท่านยายก็ดังขึ้นเสียก่อน“หว่านหนิง”น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดุดัน แต่กลับหนักแน่นจนคนฟังรู้ได้ทันทีว่ามีเรื่องสำคัญหญิงสาวชะงักเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปด้านในเมื่อมาถึงเรือนของท่านยาย นางก็เห็นว่าไป๋เหอยืนอยู่มุมหนึ่ง สีหน้าไม่ต่างจากเดิมนัก เพียงแต่สายตากลับมองมาทางนางคล้ายอยากพูดอะไรสักอย่างส่วนฮูหยินเฒ่าฟู่นั้นนั่งอยู่หน้าเตาไฟ มือเหี่ยวย่นวางบนไม้เท้า ดวงตาที่ผ่านโลกมามากกำลังมองหลานสาวด้วยแววตาปวดใจ“ทำไมถึงไม่มาเล่าให้ยายฟังเล่าหว่านหนิง”หว่านหนิงนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนยิ้มบาง ๆ“เรื่องที่เกิดขึ้นกับเจ้าสามหรือเจ้าคะ” นางพูดเรียบ “แค่นี้เล็กน้อยนัก ปกติข้าก็ยอมให้นางตลอด ครั้งนี้ไม่ยอมนางคงไม่พอใจ”“เจ้าไม่ควรต้องยอม”คำตอบของท่านยายมาแทบจะทันทีหว่านหนิงมองหญิงชราเงียบ ๆ แล้วหัวเราะเบา“หา

บทที่ 19ความรู้สึกเช่นนั้นความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งในอดีตค่อย ๆ หวนคืนมาอีกครายามนั้น…วันที่ฟู่หรง บุตรสาวเพียงคนเดียวของนาง ตัดสินใจจะก้าวออกจากจวนไปตามบุรุษที่ตนรัก หัวใจของผู้เป็นแม่ก็เคยสั่นไหวเช่นนี้มาก่อน นางยังจำได้ดีว่าแววตาของฟู่หรงในวันนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหลงใหลเพียงใดเด็กสาวคนนั้นเชื่อมั่นในความรัก เชื่อมั่นในบุรุษผู้นั้น จนยอมวางทุกสิ่งทุกอย่างลงและนาง…ในฐานะแม่กลับเลือกใช้เงินเป็นเครื่องมือคิดว่าหากใช้ทรัพย์สินมากพอ จะสามารถถักทอเส้นทางให้บุตรสาวมีชีวิตที่ดี มีคนคอยดูแล มีครอบครัวที่ให้เกียรติแต่ใครจะคาดคิด…ว่าสิ่งที่นางยื่นให้ด้วยสองมือ กลับกลายเป็นคมมีดและคมมีดนั้น…ไม่ได้ย้อนกลับมาทำร้ายฟู่หรง แต่กลับหันไปกรีดลึกลงบนหัวใจของหลานสาวผู้บริสุทธิ์แทน“กางแขนออก…ยื่นให้ไกลจากตัวสักหน่อย”เสียงของกวนตงจี้ดึงหว่านหนิงกลับสู่ปัจจุบัน“ก่อนจะเป่านกหวีด”หญิงสาวพยักหน้าเบา ๆ แล้วทำตามอย่างว่าง่ายนางแทบลืมไปแล้วว่า…วันนี้นางออกมาที่นี่เพื่อสิ่งใดตั้งแต่เกิดใหม่ ชีวิตของนางเต็มไปด้วยแผนการ การคำนวณ และการรับมือกับผู้คนในจวนหลิน จนกระทั่งแทบไม่เค