Alle Kapitel von ทาสของหัวใจ |TOXIC |NC20+: Kapitel 11 – Kapitel 20

หลายวันต่อมา...ทิวาถอนหายใจพลางกลอกตาไปมา หลังผิวเนียนสัมผัสกับอุณหภูมิเย็นภายในห้องพักทันทีที่ประตูเปิดออก บอกให้รู้ว่าภายในห้องส่วนตัวกำลังมีแขกไม่ได้รับเชิญบุกรุกไร้มารยาทแถมยังทำตัวไม่สมกับเป็นคนมีหน้ามีตาทางสังคมอีกต่างหาก อยากให้คนนอกรับรู้ตัวตนจริงของผู้ชายคนนี้จริงๆ"นายควรบอกฉันก่อนมาที่นี่นะเกื้อ ทำแบบนี้ฉันแจ้งความบุกรุกได้นะ" บอกไปไม่รู้กี่รอบ ผู้ชายหน้าด้านก็ยังไร้มารยาททำเมิน"ทำไม เผื่อพาผู้ชายขึ้นห้องแล้วกลัวเห็นฉันหรือไง" แถมยังช่างคิดช่างจินตนาการในสิ่งที่มันยังไม่เคยแม้อยู่ในหัวเธอเลยอีกต่างหาก"เฮ้อ..." ทิวาไม่ตอบอะไรให้คนตัวโตได้สนุกปากที่จะได้ถากถางเธอต่อ เดินเข้ามาหย่อนสะโพกบนโซฟา วางกระเป๋าสะพายแบรนด์ดังบนโต๊ะด้านหน้า ล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมาเช็กข้อความแทนการมองหน้าคนตรงข้ามขาเรียวยาวไขว่ห้างท่าทางใจเย็น เท้าใหญ่กระดิกไปมากลางอากาศเบาๆ กดตามองจอแล็ปท็อปบนตัก ต่างคนต่างอยู่ในโลกของตัวเองทำให้ภายในห้องกว้างตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะเกื้อยังอยู่ในชุดทำงานเสื้อเชิ้ตสีกรมและกางเกงสแล็กส์ดูดี กระดุมเชิ้ตถูกเขาปลดลงมาสองเม็ด ถลกแขนเสื้อขึ้นมาบนข้อศอกอวดแข

บ้าบอ! ทำไมต้องยอมตามใจคนคนหนึ่งได้มากขนาดนี้ด้วย เพียงเพราะแค่ว่าเขาบอกว่าเธอเป็นคนไม่ดี ทำร้ายคนของเขาแล้วต้องรับกรรมแค่นั้นเหรอ?ทิวาทำเสียงฮึดฮัดไม่สบอารมณ์ เบือนหน้าหนีภาพของเกื้อที่กำลังทำงานกับทีมงานของเขา ตวัดแขนขึ้นกอดอกพลางสูดหายใจเข้าแรงๆให้มวลอากาศเย็นในช่วงฤดูหนาวของธรรมชาติกล่อมอารมณ์ร้อนรุ่มให้เย็นลง คิดซะว่ามาพักร้อนหลังจากโหมทำงานมาอย่างยาวนานไม่เคยหยุดเลยหลายปีเชียงใหม่ ก็น่าจะมีที่ที่ทำให้รู้สึกสบายใจหลงลืมเรื่องปวดหัวไปได้ชั่วคราวบ้างแหละหลังตื่นด้วยเสียงเรียกเอาแต่ใจของเกื้อเมื่อเช้า ก็ยังรู้สึกมึนๆ งงๆ ไม่เข้าใจตัวเองคล้ายว่าสมองจะหยุดสั่งการไปชั่วขณะ ฟังเสียงของเขาแล้วคล้อยทำตาม กว่าจะเริ่มรู้สึกตัวคิดกับตัวเองอีกทีว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็ตอนที่มายืนอยู่ในสนามบินแล้วกระเป๋าสัมภาระกับกระเป๋าสะพายสำหรับของใช้ส่วนตัวอย่างละหนึ่งใบเป็นสิ่งที่อยู่ในมือตอนเดินเข้าเกทมาแล้ว จะถอยกลับก็ไม่ได้มีผู้ชายร่างใหญ่ยืนขวางทางเป็นยักษ์เฝ้าประตูไว้ ทำได้แค่ต้องเดินหน้าต่อเท่านั้นถามว่าทำไมต้องหนีบเธอที่งานก็ล้นมืออยู่แล้วมาด้วยนะเหรอ คำตอบที่ได้รับคือ หน้าที่เธอ หน้าที่ที่จะหยุด

ทิวาเดินตามหลังเกื้อทำงานต้อยๆ กว่าจะถึงเวลาเลิกงานก็เล่นเอาปวดเมื่อยขาไปหมด ไม่เคยเดินเยอะขนาดนี้มาก่อน แถมยังต้องฝ่าแดดช่วงบ่าย ตากลมอีก ตอนนี้เริ่มมีอาการครั่นเนื้อครั่นตัวแล้วช่วงเช้าอากาศเย็น บ่ายมาร้อนจัดยิ่งอยู่ในตัวเมืองอุณหภูมิก็ยิ่งสูงถึงไม่เท่ากับกรุงเทพก็ตาม ตกเย็นหนาวอีก อากาศเปลี่ยนแปลงจนร่างกายปรับไม่ทัน มานั่งเซื่องซึมอยู่ในห้องพักหลังอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จดวงตากลมทอดมองออกไปยังด้านนอก ถนนสายนี้รถค่อนข้างติดในช่วงเวลาเย็นทว่าบรรยากาศกลับดูแตกต่างจากกรุงเทพโดยสิ้นเชิง ดีที่คอนโดของเกื้ออยู่ไม่ห่างที่ทำงานมากนักเลยทำให้กลับถึงที่พักเร็วหน่อย ไม่งั้นก็คงต้องนั่งติดอยู่บนรถไปอีกนาน"ฮัดชิ้ว!" ทิวายกมือปิดจมูกและปากจาม คล้ายจะมีหวัดร่วมกับไข้อ่อนๆ ด้วย เพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นคนป่วยง่ายก็วันนี้"สำออย ตากแดดแค่วันเดียวก็ป่วยชีวิตจะไปทำอะไรได้" เสียงเหน็บแนมดังมาก่อนร่างสูงกำยำของเกื้อจะเดินออกมาจากห้องนอน"ฉันไม่เหมือนนายที่ทำงานกลางแจ้งบ่อยนี่ ไม่เคยตากแดดนานขนาดนี้มาก่อนด้วย"ร่างอรชรหันกลับมานั่งตรง หย่อนขาสวยใต้กางเกงขาสั้นสีขาวลงบนพื้น ความเย็นสะท้อนจากกระเบื้อ

รถหรูเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบริเวณลานจอดรถของร้านอาหารกึ่งบาร์ที่พี่ชายส่งโลเคชันให้เมื่อคืนนี้ ทิวาดับเครื่องยนต์ก่อนจะรวบกระเป๋าสะพายใบเล็กพร้อมกับโทรศัพท์มือถือมาไว้ในมือ จากนั้นก็ลงจากรถไปสัมผัสกับอาการร้อนและฝุ่น PM2.5 ในเวลาเย็นข้างนอกเธอถูกเชิญให้มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนสนิทของพี่ชายซึ่งเป็นเจ้าของร้านอาหารกึ่งบาร์นี้ ดูจากตัวร้านที่มีสองชั้นและบริเวณพื้นที่กว้างราวเกือบสองไร่ ไหนจะรถลูกค้าที่จอดเรียงอัดแน่นแล้วกิจการไม่ได้เล็กๆ อย่างที่เข้าใจตอนแรกเลยโดนต้มมานานว่าเป็นร้านเล็กๆ ที่ชายหนุ่มแยกตัวมาลงทุนทำเองเพราะความชอบส่วนตัว แต่ที่ไหนได้ พี่คราม!ค่อนขอดรุ่นพี่ที่รู้จักในใจ โดนต้มจนเปื่อยย้วยแทบจะละลายหายไปกับน้ำ อีกนิดเดียวเอง เพราะคิดว่าสิ่งที่พูดกันนั้นจริง พอมาเห็นแบบนี้แล้วก็อยากถามนักว่าอะไรที่ว่าเล็กๆ ถ้านี่คือเล็กในความหมายของเขา งั้นธุรกิจร้านทำเล็บที่เธอคิดอยากทำแยกออกมาจากกิจการของครอบครัวจะขนาดไหนไปดูที่เช่าในห้างดังมาแล้วได้ไม่กี่ตารางเมตรเอง"สวัสดีครับ คุณทิวาใช่ไหมครับ"ทันทีที่เดินเข้ามาในร้านก็มีพนักงานในชุดยูนิฟอร์มเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรนอบน้อม

ทิวาตื่นขึ้นมาในเวลาบ่ายแก่ ด้านนอกแดดแรงจ้าบอกอุณหภูมิที่คงสูงถึงสามสิบกว่าองศาได้ แต่ทว่าภายในห้องนอนหรูคอนโดยังคงเย็นฉ่ำ หลังลืมตาตื่นขึ้นมาเธอก็อยู่กับความเงียบภายในห้องว่างเปล่า ไร้เงาผู้ร่วมอาศัยที่ตักตวงความสุขจากร่างกายยาวนานหลายชั่วโมงที่ผ่านมาจนพอใจ มีเพียงความว่างเปล่าที่นั่งเล่นเป็นเพื่อนกับความเงียบที่ยังคงดำเนินมาเรื่อยๆ จวบจนตอนนี้ดวงตากลมเหม่อมองออกไปด้านนอกกระจก ทอดสายตามองบรรยากาศและท้องฟ้าสดใส มีหมู่เมฆลอยเด่นปรับเปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อยๆ ตามกระแสลมพัดพา ...ดั่งผู้คนที่หมุนเวียนเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรคงที่มั่นคงอยู่ที่เดิม"นั่งจนพอใจแล้วก็ลุกมา"เสียงเข้มดึงสติคนบนเตียงกับชุดนอนตัวบางให้หลุดจากภวังค์ ทิวาเอี้ยวตัวมองกลับมาในห้อง ดวงตามุ่งตรงยังเจ้าของเสียงคุ้นเคยอย่างอัตโนมัติเหมือนจะรู้ว่าเขายืนอยู่ตรงไหนเกื้อยืนกอดอกพิงหลังกับขอบประตูห้องนอน ใบหน้าราบเรียบดูยังไงก็ยังคงไร้การเป็นมิตรกับเธอตลอดเวลา ดวงตาเข้มกวาดมองใบหน้าซีดเซียวไล่ลงมายังร่างกายช่วงบนเปลือยอกอวดเนินอกอวบอั๋นใต้ชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยว ช่วงล่างถูกผ้าห่มผืนใหญ่ปิดคลุมไว้รอยแดงจ้ำจากการดูดบีบขยำเ