Alle Kapitel von ทาสของหัวใจ |TOXIC |NC20+: Kapitel 21 – Kapitel 30

"ใครเหรอคะพี่เกื้อ""เพื่อนน่ะ มาเอาของเดี๋ยวก็กลับแล้วครับ"เสียงพูดคุยของเพื่อนร่วมห้องฉุดทิวาให้หลุดจากภวังค์ ใบหน้าสวยหลุบลงเล็กน้อยซ่อนความรู้สึกที่กำลัง... อ่อนไหวในดวงตา กัดริมฝีปากแรงๆ จนรู้สึกได้ถึงรสชาติเค็มปร่าของเลือดกลืนน้ำลายลงคอฝืนยิ้มน้อยๆ เงยหน้ากลับขึ้นมา หันไปทักทายผู้หญิงของเกื้อด้วยเสียงราบเรียบปกติ ใบหน้าตึงนิ่งจนดูไร้ความรู้สึก เกร็งนิดๆ แต่ไม่ได้ส่งผลอะไรมากกับการแสดงละครฉากนี้"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อทิวาเพื่อนห่างๆ ของเกื้อ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ""อ้าค่ะ ชมพูพราวค่ะ เรียกพราวสั้นๆ ก็ได้ค่ะพี่ทิวา ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันนะคะ พี่ทิวามานั่งทานข้าวด้วยกันไหมคะพราวทำอาหารเอาไว้เยอะเลย เออ.. พราวตั้งใจทำแต่เมนูที่พี่เกื้อชอบทั้งนั้นเลย พี่ทิวาทานได้ใช่ไหมคะ""ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะกลับแล้ว แค่แวะมาเอาของนิดหน่อยเองไม่กวนเวลาพวกคุณดีกว่า"ทิวาเอ่ยเสียงเรียบ ฉีกยิ้มพร้อมกับหลุบมองเมนูอาหารที่ยังอยู่บนถาดเสิร์ฟเพียงนิด ก่อนจะขอตัวเข้าไปเอาของ... ที่เจ้าของห้องกล่าวอ้างขึ้นมาเองสดๆ ร้อนๆ ในห้องนอนแขก ซึ่งก็ไม่มีอะไรที่จะพอหยิบติดมือออกไปได้เลยเพราะเธอไม่เคยใช้ห้องนี้มาก่อนทิ

ทิวากลับเข้ามาในห้องก็เห็นร่างสูงกำยำกำลังนั่งเล่นมือถือรออยู่บนโซฟารับแขก เขาสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนแฟชั่นสีเข้ม ปากพึมพำบางอย่างกับตัวเอง หัวคิ้วหนาจูงเข้าหากันเล็กน้อย"วันนี้นายไม่มีงานหรือไง ทำไมยังอยู่อีก" ริมฝีปากสวยเอ่ยถามเสียงเรียบเรื่อย เรื่องเมื่อคืนเหมือนฝันวูบหนึ่งที่ตื่นขึ้นมาก็เลือนหายไป แต่ความรู้สึกตอนเผชิญเหตุการณ์นั้นยังคงตราตรึงคล้ายเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่ทิวาก็เลือกที่จะเหยียบมันเอาไว้ให้ลึกในใจ มองข้ามและโฟกัสแค่เวลานี้"ตอนบ่ายไปดูงานที่ชลบุรีกลับพรุ่งนี้ แม่งห่าฉิบ เล่นอะไรของมันวะ!""อ๋อ จะกินข้าวที่นี่หรือเปล่า แต่ฉันทำเป็นแค่อาหารง่ายๆ นะ" ถ้าอยากกินเมนูที่ชอบอย่างเอาใจ ก็คงต้องเชิญไปหากินเองที่อื่น ขนมปังหรือเมนูไข่อะไรที่มันง่ายๆ ไม่ยุ่งยากก็พอทำได้"มีอะไรก็ยกมา พูดเหมือนฉันเลือกกิน" มันก็กินมาได้ตั้งหลายเดือนจะมาพูดอะไรเอาตอนนี้วะ"เผื่อนายอยากกินเมนูที่ชอบเหมือนที่ผู้หญิงของนายทำให้ไง ฉันก็ออกตัวก่อนว่าทำไม่เป็น จะได้ไม่ต้องเสียเวลารอ"เกื้อผละสายตาออกจากจอมือถือในมือที่เกมกำลังรันไปเรื่อยๆ ปรายตามองคนตัวเล็กประชดประชันเสียงใสมีความเหน็บแนมในน้ำเ

"คุณทิวาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ดูเกร็งๆ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า"ดวงตากลมช้อนขึ้นมองคนตรงข้ามที่ยื่นหน้าเข้ามาเล็กน้อยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอก็นั่งเกร็งตัวแข็งทื่อเหมือนคนกำลังปวดตรงไหนสักที่แล้วต้องเกร็งตัวไว้อาการจะได้ไม่ลุกลามมากจริงแหละแต่ที่เกร็งไม่ใช่เพราะเจ็บป่วยหรืออะไรหรอก มันเพราะสายตาคู่หนึ่งที่เอาแต่จ้องมาอย่างเอาเป็นเอาตายไม่เลิกประหนึ่งว่าเธอเป็นนักโทษที่ต้องอยู่ในสายตาผู้คุมตลอดเวลาพอจะผ่อนคลายเข้าหน่อย ทำเหมือนทุกอย่างเป็นปกติไม่ได้มีอะไรในมุมมืดคอยจับตามอง สันหลังก็พลันเย็นวาบ ขนกายพากันลุกซู่ขึ้นมาแทบทันทีอารมณ์เหมือนคนกลัวผีแต่พยายามปลอบใจตัวเองว่าไม่มีผีนั่นแหละ"เปล่าค่ะ ทิวาแค่รู้สึกหนาวนิดหน่อย" ดีที่นั่งอยู่มันเป็นตรงที่แอร์ตกลงมาพอดีเลยพอมีข้ออ้างให้ตัวเอง ยิ้มแห้งแล้วก้มหน้าทานอาหารของตัวเองต่อตอนเดินกลับมาที่โต๊ะเห็นแล้วแหละว่าสิ่งที่คาดเดาสนุกปากมันเป็นเรื่องจริง เกื้อมากับผู้หญิงคนนั้นที่เขาประกาศว่าเป็นคนของเขา คงจะนัดกันมานั่นแหละ แต่ที่ไม่เข้าใจคือ แล้วทำไมต้องบอกเธอว่ามาทำงานด้วยทั้งที่จะพูดความจริงมันก็ได้ไม่จำเป็นต้องแคร์หรือปิดบังอะไรอยู่

ครืด~ ครืด~เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือบนชั้นวางของข้างโคมไฟดวงน้อยและมือถือเครื่องหรูอีกเครื่องของเจ้าของห้องดังปลุกเกื้อให้สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา มือหนายกก่ายหน้าผากดึงสติเล็กน้อย ก่อนจะลากลูบใบหน้าแรงๆ ผละแขนออกจากกอดร่างนุ่มนิ่มเอี้ยวตัวมาด้านหลังคว้าเจ้าของเสียงน่ารำคาญขึ้นมาเปิดตาดูว่าใครที่มันช่างขัดอารมณ์คนจะนอนนัก และก็ต้องถอนหายใจลากเสียงยาวเพราะเป็นเพื่อนรักที่เพิ่งจูงมือเมียเดินเข้าประตูวิวาห์ไปเมื่อวานที่โทรเข้ามาแต่เช้า"เจ็ดโมง?" มันไม่กกเมียนอนบ้างหรือไงวะ เช้าขนาดนี้ยังจะโทรมากวนกันได้!กว่าจะได้นอนแบบจริงจังก็เพิ่งเมื่อตอนพระอาทิตย์ขึ้นนี่เอง เขาตักตวงเอาความสุขจากร่างของคนตัวเล็กในอ้อมแขนจนเธอสลบมันคาอก น้ำก็แทบหมดตัวเหมือนกันแต่เพราะมันรู้สึกว่ายังไม่สุด ยังไม่อยากหยุด ทว่าก็ต้องยอมเพราะเห็นว่าทิวาสลบเหมือดไปแล้ว คงเหนื่อยและเพลียจริงนั่นแหละ หลุบมองใบหน้าจิ้มลิ้มหลับตาพริ้มกับอกกว้าง ท่อนแขนเรียวเล็กก็พาดกอดเอวสอบไปด้วย ผมสีบลอนด์เทาถูกปัดไปด้านหลังไม่ให้บดบังผิวเนียนละเอียดสามารถมองเห็นเส้นเลือดฝอยจางๆ มีเพียงผมหน้าม้าบางๆ ที่ปรกหน้าผากประปรายเท่านั้น"อดข้าว

ครืด~ ครืด~เสียงเรียกเข้าระลอกแรกของสายปลุกเกื้อที่คว่ำหน้ากอดหมอนใบใหญ่กางขาขวางเตียงให้ตื่นจากภวังค์ฝัน คิ้วหนาขมวดผูกชนกันแน่นด้วยอาการเมาค้าง แสงสว่างจ้าจากด้านนอกตกกระทบเปลือกตาบางคล้ายว่ากำลังเร่งเร้าให้รีบเปิดตาขึ้นดูโลกร่างกำยำถอนหายใจเสียงดังด้วยความรำคาญ พลิกตัวนอนหงายพร้อมทั้งยังคงยกกอดหมอนใบเดิมเอาไว้แนบอก ยกมือนวดคลึงขมับแรงๆ ส่งเสียงจิ๊จ๊ะจากลำคอบอกอารมณ์หงุดหงิดที่มันยังคงเกาะกินตัวเขาตลอดเกือบสัปดาห์มานี้ลากฝ่ามือลูบหน้าแรงๆ เรียกสติ ปวดหนักหัวหนึบๆ เหมือนมีคนกำลังใช้ค้อนทุบลงมาหงุดหงิด! ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ทำให้หงุดหงิดไม่สบอารมณ์พาลไปเสียหมด แค่กลิ่นเหล้าหึ่งออกมาจากลมหายใจของตัวเองก็พานให้อารมณ์ปั่นป่วนได้ง่ายๆครืด~ ครืด~เกื้อถอนหายใจแรง สะบัดหน้ามองหาเจ้าของเสียงที่ดังใกล้ๆ เหมือนอยู่ไม่ไกลตัวมากนักมันถึงได้ส่งเสียงน่ารำคาญได้ชัดขนาดนี้ และก็เห็นว่าเครื่องสี่เหลี่ยมที่กำลังสั่นเป็นเจ้าเข้าพร้อมกับเสียงน่ารำคาญมันอยู่ใต้หมอนอีกใบที่ปกติเขาจะใช้หนุนนอน เพราะชอบนอนติดฝั่งระเบียง เอื้อมมือคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูชื่อคนที่โทรเข้ามาไม่หยุด ลากสายตามองเวลาบนมุมซ