Alle Kapitel von ทาสของหัวใจ |TOXIC |NC20+: Kapitel 31 – Kapitel 40

ทิวาเข้ามาดูแลร้านทำเล็บของเธออย่างเต็มตัว ส่วนงานที่โรงแรมจะมีพี่ชายคอยดูแลอยู่ มีบ้างที่เข้าไปดูเอกสารในส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบ แต่เพราะเพิ่งเริ่มเปิดร้านระหว่างนี้เธอจึงยุ่งๆ กับร้าน งานส่วนนั้นจึงวานพี่ชายช่วยดูให้ไปก่อนดวงตากลมกวาดมองจำนวนอุปกรณ์ในจอไอแพดตรวจเช็กอีกครั้งก่อนจะกดสั่งไปกับทางบริษัทใหญ่ เธอเป็นคนเลือกบริษัทผู้ผลิตและคัดสรรอุปกรณ์รวมถึงเครื่องมือต่างๆ ที่เข้ามาใช้ในร้านเองกับมือ ราคาแพงแค่ไหนไม่เคยเกี่ยงขอเอาความปลอดภัย สวยงามและตรงตามความต้องการของลูกค้าในตลาดเอาไว้ก่อนและแน่นอนว่าคุณภาพที่จะได้รับมันต้องดีด้วย ไม่ว่าจะเป็นคุณภาพสินค้า หรือแม้กระทั่งการบริการและบุคคลของคู่ค้าเพราะไม่อยากมีปัญหาตามมาทีหลังก๊อก ก๊อกประตูห้องถูกบุคคลด้านนอกเคาะสองครั้งขออนุญาต ก่อนบานประตูไม้สีขาวจะเปิดออก พร้อมกับใบหน้าของเด็กในร้านที่ชะโงกเข้ามา"ขออนุญาตค่ะพี่ทิวา""ว่าไง มีอะไรหรือเปล่า"ทิวาเงยหน้าขึ้นจากจอไอแพดหลังกดสั่งคอนเฟิร์มออร์เดอร์ทั้งหมดแล้ว คลี่ยิ้มน้อยๆ มองเด็กสาววัยยี่สิบสามยืนเกร็งแล้วอดเอ็นดูไม่ได้ เธอมีพนักงานอยู่สองคนที่เริ่มงานด้วยกันมาตั้งแต่ต้น เพราะเพิ่งเริ

ฟื้นมาในเวลาเกือบสิบโมงเช้า สิ่งแรกที่เกื้อสัมผัสได้คืออาการเมาค้าง และ... คำว่าฉิบหาย ที่ลอยว่อนอยู่เต็มหัวไปหมดนั่งตั้งสติดึงความทรงจำและวีรกรรมเมื่อคืนก่อนทุกอย่างจะดับวูบไปกลับมานานนับนาที สบถคำหยาบทึ้งหัวตัวเองแรงๆ รีบสะบัดตูดลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดใหม่ที่มีในห้อง โดยใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำช่วงกลางวันสนามแข่งรถจะค่อนข้างเงียบ มีเด็กของเฮียเกมเข้ามาดูความเรียบร้อยสองสามคน แต่เกื้อไม่ได้มีอารมณ์จะทักทายใครทั้งนั้น ในหัวมีแต่ใบหน้ายักษ์ไม่สบอารมณ์ของทิวาลอยเต็มไปหมดถ้าไม่เผลอกระดกเหล้าเพลินไปหน่อย สติยับยั้งชั่งใจก็คงจะไม่ลดฮวบตามใจอยากส่งข้อความไปถี่ๆ ให้คนทางนั้นได้รำคาญและสุดท้ายก็บล็อกเขาไปอีกตามเคยแบบนี้ นี่ต้องกลับไปแงะกล่องซิมเบอร์ที่ไม่รู้โยนเข้าซอกไหนในคอนโดออกมาเปิดเบอร์ใหม่อีกแล้วเหรอเนี่ยเข้าไปส่องไอจีของทิวาด้วยแอคหลุมที่สมัครไปเมื่อสองเดือนก่อนแรกๆ ที่โดนบล็อกแอคหลัก แอคที่สมัครมาเพื่อตามส่องเธอคนเดียวโดยเฉพาะ ก็ยังเห็นเจ้าหล่อนลงโปรโมตร้านตามปกติ แต่ที่ทำให้หางคิ้วกระตุกสั่นยิกๆ ก็คงจะเป็นไอ้ผู้ชายหน้ามนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างเธอใบหน้าหล่อน้อยกว่าเขาประมาณหก

ทิวาเปิดประตูออกมาก็มีใบหน้าแป้นแล้นยิ้มแฉ่งรออยู่หน้าประตูให้เห็นก่อนออกจากห้องทุกวันตลอดหนึ่งสัปดาห์มานี้ บางวันก็มาในชุดนักศึกษามหาลัยดัง บางวันก็มาในชุดอยู่บ้านสบายๆ แต่วันนี้มาในชุดนอนลายการ์ตูนน่ารัก ผมกระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรงเหมือนคนเพิ่งลุกจากที่นอน อ้าปากหาวให้หนึ่งกรุบแล้วคลี่มุมปากออกให้กว้างที่สุดทั้งที่ตาใกล้จะปิดอยู่รอมร่อ"ทำไมวันนี้มาชุดนอนล่ะ หน้ายังไม่ตื่นเลยโดนใครบังคับมาหรือเปล่าเนี่ย" เสียงหวานกระเซ้าเย้าแหย่คนอายุน้อยกว่ากลั้วหัวเราะ จนถึงวันนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องขยันเอาของกินมาแบ่งให้เธอทุกวันทั้งที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรให้เลย แต่มันก็ดูน่ารักดี"ผ.. ผิงไม่ได้โดนบังคับนะคะ แค่วันนี้ตื่นสาย สะดุ้งตื่นมาแล้วก็รีบวิ่งมาดักพี่ทิวาก่อนเลยเพราะกลัวไม่ทัน เนี่ยพ่อฝากมาตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้วค่ะแต่ผิงลืมเลยต้องรีบมาให้วันนี้เดี๋ยวจะเสียก่อน"ขนมผิงสะดุ้งเล็กน้อย เสียงก็พลันตะกุกตะกักไปด้วย แต่ดีที่สมองเร็วมีไหวพริบเลยแก้สถานการณ์ได้ ไม่งั้นล่ะก็ ค่าขนมวันนี้คงจะหายวับไปกับตา หนึ่งพันบาทเชียวนะแค่ส่งอาหารของกินเล่นให้เพื่อนบ้านข้างๆ เนี่ยส่วนพ่อที่ยกมากล่าวอ้าง ก็พ่อ

ทิวานั่งพักสายตาอยู่บนเก้าอี้สำนักงานหลังโต๊ะทำงาน หลังจากจดจ่ออยู่กับจอคอมพิวเตอร์มานานหลายชั่วโมง ตัวเลขมากมายกำลังทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ทั้งที่ก็เรียนและอยู่กับตัวเลขบัญชีพวกนั้นมาทั้งชีวิตแท้ๆ คงเพราะฮอร์โมนคนท้องทำให้อะไรที่เคยชินเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงคิดไว้แล้วว่าจะหานักบัญชีมาช่วยดูแลบัญชีที่ร้านสักหน่อย โดยที่ก่อนหน้านี้เธอจะเป็นคนจัดการบัญชีพร้อมกับบริหารทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้เหมือนจะเริ่มไม่ไหวแล้วกลิ่นน้ำยาต่างๆ ที่ใช้ในร้านก็เริ่มจะทำให้รู้สึกไม่ดี วิงเวียนศีรษะบ้าง แต่ไม่ได้รุนแรงมากจนทนไม่ไหวเสียงเอะอะด้านนอกปลุกทิวาที่เพิ่งพักสายตาไปได้ไม่ถึงชั่วโมงให้ลืมตาตื่นขึ้นมา คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดันตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรงชะเง้อมองออกไปด้านนอกซึ่งจะมีกระจกนิรภัยกั้นไว้อีกชั้น สามารถมองเห็นจากด้านในได้แต่คนด้านนอกจะไม่สามารถมองเข้ามาเห็นคนด้านในร่างอวบอิ่มหยัดกายลุกขึ้น ความสงสัยทำให้สองเท้าเล็กบนรองเท้าส้นเตี้ยเดินออกจากห้องไปดู และก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ถาดเครื่องมือถูกลูกค้ารายหนึ่งปัดทิ้งระบายอารมณ์ขุ่นเคืองไม่พอใจพอดี"เกิดอะไรขึ้น" เสียงหวานแหลมหยุดท

ทิวากลอกตามองตามร่างสูงใหญ่ของผู้ชายหน้าด้านเดินเข้าออกห้องเธอเป็นว่าเล่น แถมยังวนเวียนอยู่ในห้องเธอประหนึ่งว่าเป็นห้องของตัวเองโดยไม่สนใจว่าเจ้าของห้องจะกำลังด่าหรือรำคาญตัวเองไหมหน้าระรื่นยิ้มแย้มประหนึ่งคนที่เพิ่งถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ไปหมาดๆ เสียงนกเสียงกาหรือแม้กระทั่งสายตาสีหน้าระอาเบื่อหน่ายรำคาญก็ไม่ได้อยู่ในครรลองสายตาอีกต่อไป ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเหมือนคนคิดบวก มองไปทางไหนก็มีแต่เรื่องดีๆ เกิดขึ้นทุกวินาที"ผลไม้หวานๆ สำหรับคุณแม่ได้แล้วครับ" คำพูดคำจาก็พิลึกพิลั่นไม่เหมือนเดิม ฉีกยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว"วางไว้นั่นแหละ ..แล้วเมื่อไหร่นายจะกลับห้องตัวเองสักที จะขนเสื้อผ้าย้ายมาอยู่ห้องนี้ด้วยเลยไหมล่ะ!""ได้เหรอ ถ้าอนุญาตเดี๋ยวจะรีบไปเก็บของย้ายมาเลย" ห้องก็อยู่ข้างๆ นี่เอง เขาให้ขนมผิงย้ายออกทันทีหลังได้โอกาสจากเมียให้อยู่ดูแลใกล้ๆ ได้ แล้วก็ให้คนขนเสื้อผ้าเข้าห้องในวันนั้นด้วยเลยไม่ได้รีบนะแค่กลัวเมียจะเปลี่ยนใจเท่านั้นเอง เดี๋ยวไม่มีข้ออ้างทิวากลอกตาเป็นเลขแปดถอนหายใจทิ้งอีกครั้ง เธอประชดด้วยความหมั่นไส้ แต่เจ้าตัวกลับทำตาลุกวาวเป็นประกายอย่างไม่สะทกสะท้าน และห