Alle Kapitel von จวนอ๋องร้อนราคะ สุดเร่าร้อน 4P,3P,2P NC25+: Kapitel 1 – Kapitel 10

~ซ่า... ซ่า...~เสียงคลื่นลมทะเลกระทบฝั่งดังเป็นจังหวะหนักแน่น เท้าคู่หนาในรองเท้าหนังเนื้อดีซึ่งกำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้าบนชายหาดพลันชะงักลง สายตาคมกริบประดุจพญาอินทรีทอดมองสิ่งแปลกปลอมเบื้องหน้า ดวงตาคู่โตฉายแววครุ่นคิด ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว"อะไรกัน..."ยิ่งขยับเข้าใกล้ หัวใจที่เคยเรียบเฉยกลับยิ่งเต้นระทึกรัวแน่นอก ร่างของใครคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ริมชายหาด ร่างกายและใบหน้านั้น... ช่างคุ้นตานัก“เป็นนางหรือ... ไม่สิ นางตายไปแล้วนี่”เขาย่อตัวลง ก้มมองสตรีนางนั้นใกล้ ๆ ลมหายใจสะดุดกึก “อา... ช่างเหมือนยิ่งนัก ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว เจ้ายังมิได้ตายใช่หรือไม่”ชายหนุ่มพึมพำเสียงแผ่ว ทรุดกายลงนั่งคุกเข่ากับผืนทรายเย็นชืด จ้องมองสตรีผู้ไร้สติเบื้องหน้าด้วยสายตาซับซ้อน ยามนี้เขาได้พบกับหญิงสาวผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับสตรีผู้เป็นนางในดวงใจอย่างไม่ผิดเพี้ยนใบหน้างามหมดจดบัดนี้ซีดขาวราวกระดาษ บริเวณหน้าผากมีบาดแผลฉกรรจ์คล้ายรอยถูกตีด้วยของแข็งเป็นทางยาว เลือดสีเข้มแห้งกรังเกาะเป็นคราบตามรอยแผล ร่างบางสวมใส่อาภรณ์เนื้อบางเฉียบ ทั้งยังเปียกปอนจนแนบชิดไปกับทรวดทรงงดงาม ส่ว

ทั้งคำพูดของเขา และบรรยากาศอันแปลกประหลาดรอบกาย มันแตกต่างจากความรู้สึกคุ้นเคยลึก ๆ ในใจอย่างชัดเจน ทว่านางก็ตอบไม่ได้เช่นกันว่าความจริงแล้วนางคุ้นเคยกับสิ่งใดกันแน่ ในเมื่อความทรงจำทั้งหมดของนางได้ขาดหายไปจนหมดสิ้นแล้วบุรุษหนุ่มหรี่ดวงตาลงจ้องมองสีหน้าสับสนของนาง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ "เจ้าจำสิ่งใดไม่ได้จริง ๆ หรือ หรือว่าเพียงแค่กำลังแกล้งข้าเล่นเท่านั้น"หญิงสาวรีบส่ายหน้าปฏิเสธ นางยกมือบางขึ้นกุมศีรษะที่เริ่มกลับมาปวดรวดเร็ว สีหน้าของนางแม้จะดูดีขึ้นกว่าวันแรกที่เขาพบนางริมชายหาดมากแล้ว ทว่ายามนี้ก็ยังคงซีดเซียวไร้สีเลือด"จำไม่ได้เจ้าค่ะ... จำไม่ได้จริง ๆ ยิ่งพยายามคิดก็ยิ่งว่างเปล่า ยิ่งเค้นนึกก็ยิ่งปวดศีรษะเหลือเกินเจ้าค่ะ"เขาฟังคำย้ำเตือนนั้นแล้วก็ยิ้มเย็นเยียบออกมา ดวงตาฉายแววพึงใจลึกล้ำ"นามของเจ้าคือหนิงหนิง เจ้าแซ่ลี่... ลี่หนิงหนิง เป็นนามที่ข้าตั้งให้เจ้าด้วยตนเอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเนิบนาบ "เจ้าเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตขึ้นในจวนของข้า เดิมทีเป็นเพียงสาวใช้คอยปรนนิบัติรับใช้ กระทั่งข้ายกฐานะเจ้าขึ้นเป็นสตรีอุ่นเตียง เจ้าติดตามข้าไปทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าข้าอยู่ที่ใด ก็ต้อ

หลังจากบุรุษชุดดำผู้นั้นเดินจากไป หญิงสาวก็นั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงนุ่มด้วยความสับสน ทว่านั่งรออยู่ได้ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของบุรุษอีกคนหนึ่งที่ก้าวเดินเข้ามาบุรุษผู้นี้เป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สวมใส่อาภรณ์สีดำเรียบง่ายไม่ฉูดฉาด ท่วงท่าการก้าวเดินดูคล่องแคล่วและมั่นคง ไม่ต่างจากบุรุษคนแรกมากนัก ทว่าสิ่งที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด คือยามที่เขาเห็นนางฟื้นคืนสติ เขากลับส่งรอยยิ้มออกมาอย่างจริงใจและยินดีรอยยิ้มนั้นหล่อเหลาสว่างไสว จนทำเอาหญิงสาวที่กำลังมองอยู่ถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ เป็นความหล่อเหลาที่กระแทกตาจนนางยิ่งรู้สึกฉงนสงสัยหนักขึ้นไปอีกด้วยความสับสนและไม่เข้าใจในสถานการณ์ นางจึงพลั้งปากเอ่ยถามออกไปตามที่คิดในทันที"ที่นี่... คือหอชายงามหรือเจ้าคะ"ชายหนุ่มผู้มาใหม่ถึงกับชะงักก้าว เท้าที่กำลังจะเดินเข้ามาหยุดลง เขาหัวเราะขบขันออกมาเบา ๆ กับคำถามอันน่าประหลาดใจนั้น"นี่คือคำทักทายของเจ้าหลังจากที่นอนสลบไสลไปนานหลายวันหรือ เหตุใดจึงได้ถามเช่นนี้เล่า"พอเห็นปฏิกิริยาของเขา หญิงสาวก็ตกใจตนเองเช่นกันที่พลั้งปากถามคำถามชวนให้ผู้อื่นมองว่านางโง่งมออกไปเช่นนั้น

ในการเดินทางครานี้ นางได้รับเสื้อผ้าตัวใหม่ เป็นชุดกระโปรงตัดเย็บอย่างประณีต สวมเสื้อแขนกว้างทับซ้อนหลายชั้น ทั้งยังมีเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่ทำจากขนสุนัขจิ้งจอกเนื้อนุ่ม สวมใส่แล้วอบอุ่นยิ่งนัก ข้าวของหรูหราเช่นนี้มิใช่สิ่งที่ชาวบ้านธรรมดาจะสามารถครอบครองได้ ฐานะของคุณชายหวงเฟยเทียนย่อมมิใช่คนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอนนางนั่งขดตัวอยู่มุมหนึ่งภายในรถม้า ทว่าก่อนที่ขบวนรถม้าจะเริ่มเคลื่อนตัว บุรุษร่างสูงก็เคลื่อนไหวปราดเปรียว เพียงชั่วพริบตา เขาก็ย้ายกายเข้ามานั่งเบียดชิดติดกับเรือนร่างของนางเขานั่งแนบแน่นจนเรือนร่างใหญ่โตกำยำแทบจะโอบกลืนร่างเล็กของนางให้จมหายเข้าไปในอกกว้างทุกคราที่ผู้ชายคนนี้ขยับเข้ามาใกล้ นางย่อมสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนผ่าวจากกายเขา อากาศข้างนอกหนาวเย็นเหลือเกิน แม้จะมีเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวหนาและถือเตาอุ่นไว้ในมือ ทว่านางเพิ่งหายป่วยได้ไม่นาน ทั้งร่างกายยังบอบบางถึงเพียงนี้ จึงยังคงรู้สึกสะท้านหนาวอยู่ดีขาทรงพลังของเขายื่นมาเกยทับเรียวขาเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้รอยพับกระโปรง บังเกิดความร้อนจัดโอบล้อมรอบตัวนางเอาไว้ เขาเอื้อมมือไปด้านหลัง วางฝ่ามือสากจับต้นคอขาวผ่องอย่างแผ่วเบา จากนั

ภายในรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ร่างสองร่างยังคงตระกองกอดแนบชิด ไม่ยอมถอยห่างออกจากกันแม้เพียงองคุลีเดียว หวงเฟยเทียนขยับเอวสอบกระแทกกระทั้นเข้าออกช่องทางนุ่มถี่ระรวด มือหนายื่นออกไปดึงรั้งแยกสาบเสื้อของลี่หนิงหนิงออกจากกัน เผยให้เห็นทรวงอกคู่งามที่ชูช่อตระการตา ก่อนจะส่งฝ่ามือสากเข้าไปขยำบีบเค้นเต้างามอย่างเอาแต่ใจ"เต้าของเจ้าใหญ่โตยิ่งนัก งดงามไปทั้งตัว ร่องรักก็ตอดรัดแน่นจนข้าแทบทรมานแล้ว"หญิงสาวสะท้านเกร็ง ช่องทางเนื้อนุ่มขมิบตอดกระตุกแก่นกายของเขาอย่างรุนแรง ตั้งแต่วันนั้นที่เขาแทรกกายล่วงล้ำเข้ามาภายในเรือนร่างของนาง เขาก็สั่งสอนและเคี่ยวกรำให้นางได้รู้จักกับสัมผัสเสียวซ่านชวนให้มัวเมาจนติดใจในรสสวาทอย่างถอนตัวไม่ขึ้นสายตาคมกริบจ้องมองใบหน้างามไม่วางตา ฝ่ามือใหญ่ทั้งบีบขยำ ทั้งโอบช้อนเต้าทรวงใหญ่โตสมบูรณ์แบบเอาไว้แน่น ปลายปทุมถันสีหวานชูชันแข่งกับลมหนาว ยิ่งพิศมองก็ยิ่งกระตุ้นเพลิงกำหนัดในกายให้ปะทุรุนแรง"อร่อยยิ่งนัก มองหน้าข้าสิ ใช่แล้ว สีหน้าเช่นนี้ เจ้าอยากมากใช่หรือไม่""อื้อ เจ้าค่ะ คุณชายเจ้าขา อย่ากระแทกแรงนักเจ้าค่ะ ข้าจุกไปหมดแล้ว""หากทำเบามือแล้วจะไปสนุกได้