จวนอ๋องร้อนราคะ สุดเร่าร้อน 4P,3P,2P NC25+

~ซ่า... ซ่า...~

เสียงคลื่นลมทะเลกระทบฝั่งดังเป็นจังหวะหนักแน่น เท้าคู่หนาในรองเท้าหนังเนื้อดีซึ่งกำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้าบนชายหาดพลันชะงักลง สายตาคมกริบประดุจพญาอินทรีทอดมองสิ่งแปลกปลอมเบื้องหน้า ดวงตาคู่โตฉายแววครุ่นคิด ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว

"อะไรกัน..."

ยิ่งขยับเข้าใกล้ หัวใจที่เคยเรียบเฉยกลับยิ่งเต้นระทึกรัวแน่นอก ร่างของใครคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ริมชายหาด ร่างกายและใบหน้านั้น... ช่างคุ้นตานัก

“เป็นนางหรือ... ไม่สิ นางตายไปแล้วนี่”

เขาย่อตัวลง ก้มมองสตรีนางนั้นใกล้ ๆ ลมหายใจสะดุดกึก “อา... ช่างเหมือนยิ่งนัก ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว เจ้ายังมิได้ตายใช่หรือไม่”

ชายหนุ่มพึมพำเสียงแผ่ว ทรุดกายลงนั่งคุกเข่ากับผืนทรายเย็นชืด จ้องมองสตรีผู้ไร้สติเบื้องหน้าด้วยสายตาซับซ้อน ยามนี้เขาได้พบกับหญิงสาวผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับสตรีผู้เป็นนางในดวงใจอย่างไม่ผิดเพี้ยน

ใบหน้างามหมดจดบัดนี้ซีดขาวราวกระดาษ บริเวณหน้าผากมีบาดแผลฉกรรจ์คล้ายรอยถูกตีด้วยของแข็งเป็นทางยาว เลือดสีเข้มแห้งกรังเกาะเป็นคราบตามรอยแผล ร่างบางสวมใส่อาภรณ์เนื้อบางเฉียบ ทั้งยังเปียกปอนจนแนบชิดไปกับทรวดทรงงดงาม ส่วนสัดอรชรที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาเขาถึงกับตื่นตะลึงไปชั่วขณะ

“ไม่สิ... มิใช่นาง ถึงจะเหมือนเพียงใด แต่ว่านาง...”

ดวงตาคมวูบไหวเมื่อได้สติตระหนักแจ้ง นางมิใช่คนของเขา สตรีในดวงใจผู้นั้นจู่ ๆ ก็หนีหายไป และเมื่อเขาตามพบนางอีกครา นางก็กลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณไปเสียแล้ว นางถูกกลุ่มโจรโฉดจับตัวไปและฆ่าทิ้งอย่างเหี้ยมโหด ไร้ความเมตตา นั่นจึงเป็นสาเหตุให้เขาออกไล่ล่าสังหารโจรพวกนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

นางตัวจริงตายไปแล้ว เขาเป็นคนฝังร่างของนางลงสู่ผืนดินด้วยมือของตนเอง สตรีตรงหน้านี้ก็เป็นเพียงแค่คนที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกันเท่านั้น

"แม่นาง... แม่นาง"

เขาส่งเสียงเรียกพลางตบแก้มซีดเผือดเบา ๆ อยู่นาน ทว่านางยังคงแน่นิ่ง ไร้การตอบสนอง ไม่แม้แต่จะขยับกายหรือลืมตาขึ้นมา

"หรือจะตายแล้ว"

ชายหนุ่มเอ่ยแผ่วเบา ร่างสูงยื่นมือไปจับชีพจรที่ข้อมือบางครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันทันที "เจ้ายังไม่ตาย ทว่าหากข้าไม่ช่วยเอาไว้ เจ้าคงได้กลายเป็นอาหารปลาแน่ ชีพจรอ่อนเกือบจะดับสูญเช่นนี้”

บุรุษหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมสันหล่อเหลาดูทรงอำนาจ ช้อนร่างบางของแม่นางคนงามขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย สายตาที่มองใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย ก่อนจะเอ่ยชิดใบหูเล็กแผ่วเบา

“ชีวิตของเจ้าบัดนี้เป็นของข้าแล้ว เจ้าคือคนของข้า เป็นตัวแทนของนางตลอดไป”

ในความมืดมิดอันลึกล้ำ ความฝันอันหลอกหลอนกำลังกัดกินจิตวิญญาณ หญิงสาวพบว่าตนเองถูกตีจนเลือดโทรมกาย ความทรมานแล่นปราดไปทั่วทุกอณูเนื้อ

ภาพตรงหน้าพร่ามัว ทว่าสัมผัสได้ถึงเงาร่างของสตรีนางหนึ่งที่กำลังเงื้อมือขึ้นสูง ในมือถือท่อนไม้ขนาดใหญ่ สตรีนางนั้นจ้องมองนางด้วยสายตาแข็งกร้าว เกลียดชัง และริษยาอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบบาดลึกถึงขั้วหัวใจ

'เจ้าสมควรตายไปเสีย! อย่าโทษข้าเลยที่ต้องทำเช่นนี้ หากจะโทษ ก็โทษตัวเองเถิดที่เกิดมาแล้วทำให้ข้าริษยา!'

'ข้าเกลียดเจ้า!'

เฮือก!

หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย ร่างบางกระตุกเกร็ง ลมหายใจหอบถี่ ใบหน้างามซีดเผือดเปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำตาและหยาดเหงื่อ ภาพในฝันยังคงเลือนรางจนมองเห็นไม่ชัดเจน รู้สึกได้เพียงความหวาดกลัวและเจ็บปวดทรมานแทบสิ้นประดาตัก

นางใช้มืออันสั่นเทาปาดน้ำตาบนแก้ม เสียงสะอื้นไห้ค่อย ๆ เบาลง ทว่าอาการระบมเจ็บปวดลึก ๆ ในจิตใจและบาดแผลตามร่างกายกลับยังไม่เลือนหาย

สายตาคู่หวานกลอกมองไปรอบกาย สัมผัสได้ว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่ม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรต้มลอยอบอวลชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าทุกสิ่งรอบตัวกลับแปลกตาจนน่าหวาดหวั่น

"ที่นี่... คือที่ไหน"

นางพึมพำกับตนเองด้วยความมึนงง พยายามจะเรียบเรียงความคิดและเค้นนึกถึงชื่อของตนเอง ทว่าทันทีที่เริ่มตั้งคำถาม ความเจ็บปวดเสียดแทงก็แล่นปราดเข้าสู่สมองอย่างจังราวกับมีเข็มนับพันเล่มมาระดมแทง

“โอ๊ย!”

มือบางยกขึ้นกุมศีรษะ ร้องอุทานออกมาด้วยความทรมาน ทำไมถึงได้ปวดหัวเช่นนี้

ความกลัวเริ่มกัดกินหัวใจจนเหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามแผ่นหลัง เมื่อนางตระหนักรู้อย่างเด่นชัดแล้วว่า ในสมองของนางว่างเปล่า ไม่สามารถนึกสิ่งใดออกได้เลยแม้แต่น้อยนิด

นางคือใครกัน เกิดอะไรขึ้นกับนาง

นางจำสิ่งใดไม่ได้เลย แม้กระทั่งชื่อของตัวเอง!