Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ลี่หนิงหนิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุด ยามเมื่อพิศมองเห็นอย่างชัดตาว่าบุรุษผู้มีวรยุทธ์สูงส่ง ผู้กล้าหาญก้าวเท้าแทรกตัวเข้ามาภายในตำหนักส่วนตัวอันหรูหราของพระชายาเอกคือผู้ใด"องครักษ์หยวนเปา" นางพึมพำออกมาเสียงแผ่วด้วยความประหลาดใจพระชายาจื่ออินแม้จะแสดงสีหน้าประหลาดใจวูบหนึ่งในยามแรก ทว่าในเวลาต่อมา มุมปากงามกลับยกยิ้มพึงใจอย่างอ่อนหวานนางค่อยๆ เยื้องกรายก้าวเท้าเข้าไปหาหยวนเปาอย่างเชื่องช้า โดยไม่ได้มีความกริ่งเกรงหรือกระดากอายเลยสักนิด ว่าตนเองกำลังสวมใส่อาภรณ์เนื้อบางเบาที่เปิดเผยส่วนสัด มองเห็นทะลุผ่านเนื้อหนังไปถึงไหนต่อไหน"หยวนเปา เจ้าเองหรอกหรือ มิได้เดินทางเข้าวังหลวงไปพร้อมกับท่านอ๋องหรือไร จึงได้กล้าก้าวเข้ามาขวางทางความสุขของข้าถึงในเรือน""ข้าน้อยเดินทางกลับมาถึงจวนแล้วขอรับ" หยวนเปาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าน้อยมารับตัวสตรีอุ่นเตียงของท่านอ๋องกลับเรือนพัก พระชายาโปรดทรงหลีกทางให้ข้าน้อยด้วยขอรับ""เจ้าอยากพานางกลับไปหาท่านอ๋อง หรืออยากพานางกลับไปเชยชมร่วมสวาทกันแน่ ข้าเห็นสายตาของเจ้าที่ทอดมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของนางเมื่อสักครู่แล้ว อา ดูสิ แท่งหยกให

ภายในโถงห้องอันมืดหม่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นกำหนัด ร่างของบุรุษและสตรีคู่หนึ่งกำลังพัวพันตระกองกอดอยู่ในท่วงท่ากลับหัวกลับหางอย่างเร่าร้อน พระชายาจื่ออินอ้าปากครอบครองดูดกลืนแก่นกายใหญ่โตของหยวนเปาอย่างหิวกระหาย ในขณะเดียวกัน หยวนเปาก็ก้มลงซุกซบใบหน้า ละเลงปลายลิ้นดูดกลืนร่องหวานฉ่ำน้ำของพระชายาจื่ออินอย่างหนักหน่วงองครักษ์หนุ่มใช้ปลายลิ้นลูบไล้ไปตามร่องเนื้อเสียวซ่าน ยามนั้นเขายังคงชะเง้อเงยหน้าขึ้นมา ส่งสายตาฉ่ำเยิ้มเชิญชวนลี่หนิงหนิงเป็นระยะ จังหวะการตวัดปลายลิ้นเลียของเขารวดเร็วหนักหน่วง ไม่แตกต่างจากปลายลิ้นของคุณชายหวงเฟยเทียนเลยแม้แต่น้อยเพียงแค่ได้ทอดสายตามองเห็น ลี่หนิงหนิงก็รู้สึกเสียวซ่านวาบหวามไปทั่วทั้งเรือนร่าง ยามนี้นางกำลังสวมใส่เสื้อคลุมตัวใหญ่ของหยวนเปาอยู่ กลิ่นอายบุรุษหนุ่มและสมุนไพรจางๆ จากเสื้อคลุมลอยแตะจมูกอย่างเด่นชัด ยิ่งได้เห็นเขากำลังเล่นสวาทกับพระชายาต่อหน้าต่อตา ลี่หนิงหนิงก็ไม่อาจอดทนหักห้ามจิตใจได้อีกต่อไปนางเผลอเปิดเปลือกตากว้าง จินตนาการไปไกลว่ายามนี้ หยวนเปากำลังแทรกตัวเข้ามาละเลงลิ้นใส่ร่องรักให้นางอยู่จริงๆ นางเห็นชัดเจนยามปลายลิ้นร้อนของหยวนเปาขยับ

หยวนเปาซอยสะโพกระรัว แทรกเสือกแก่นกายเข้าไปแทบจะทะลุลำคอของจื่ออิน พระชายาเองก็ตั้งหน้าตั้งตาดูดกลืนท่อนเนื้ออย่างเอาเป็นเอาตาย ยามถูกเขาละเลงลิ้นใส่เนินเนื้อ นิ้วมือแข็งแกร่งดันเข้าไปในร่องหวาน จื่ออินบังเกิดความเสียวซ่านจนดวงตาลอยกลอก"หยวนเปา ดียิ่งนัก ข้าติดใจเจ้าแล้ว อืม ข้าชอบเจ้า อยากร่วมสวาทกับเจ้าบ่อยๆ"ทุกสิ่งเอ่ยสารภาพออกมาโดยไม่คิดปิดบัง ทว่าองครักษ์หนุ่มกลับมองหาเพียงสตรีที่มีสีหน้าบิดเบี้ยวอยู่บนเตียงนางกำลังร่วมสวาทกับนิ้วมือของตนเอง และคงใกล้จะปลดปล่อยน้ำรักเต็มที ลี่หนิงหนิงมองตรงมายังเขาด้วยดวงตาฉ่ำเยิ้ม พลางแลบลิ้นเลียริมฝีปาก แสดงท่าทางร่านรักจนเขาอยากจะผละออกจากจื่ออิน แล้วจับลี่หนิงหนิงมากระแทกกระทั้นแทนหยวนเปาขยับสะโพกซอยย้ำ สอดแทรกนิ้วเข้าไปในรูร้อน แล้วกระแทกเน้นหนักๆ รวดเร็ว"ซี้ด ขยับนิ้วเร็วขึ้น อา แรงขึ้นอีก เช่นนั้นแหละ เสียวเหลือเกิน ข้าทนไม่ไหวแล้ว ซี้ด""ซี้ด เสร็จแล้ว ข้าเสร็จแล้ว อา"จื่ออินร้องครางระงม พลางดูดกลืนแก่นกายจนมิดโคน หยวนเปาซอยสะโพกไม่ยั้งจังหวะ จนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยน้ำเชื้อร้อนพุ่งฉีดเข้าสู่โพรงปากของนาง แม้จะเสร็จสมไปแล้วร

"ร่องรักของเจ้าช่างงดงามยิ่งนักหนิงหนิง"ยามนี้นางกำลังนั่งแยกขาออกกว้างอยู่บนชิงช้าไม้กลางสวนดอกไม้หลังจวนอ๋อง ซึ่งเป็นสวนงดงามที่นางเคยช่วยชีวิตพระชายาเอกยามตกน้ำในครานั้นอากาศในวันนี้ไม่ได้หนาวเย็นจัดเหมือนเช่นเคย คงเป็นเพราะฤดูหนาวอันเหน็บหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องลงมาอบอุ่นยิ่งนัก หวงเฟยเทียนจึงพาสตรีอุ่นเตียงคนโปรดมาที่นี่ เพื่อร่วมสวาทเสพสมนอกสถานที่อย่างเร้าใจตื่นเต้นหวงเฟยเทียนคุกเข่าลงเบื้องหน้าของนาง หลังจากละเลงลิ้นดูดร่องรักหวานฉ่ำอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว จึงเงยหน้าขึ้นมาชื่นชมเรือนร่างเปลือยเปล่าหยวนเปายืนอารักขาอยู่ไม่ห่างจากพวกเขานัก เดิมทีลี่หนิงหนิงขัดเขินอายยิ่งนัก ยามเมื่อต้องเปลือยกายต่อหน้าองครักษ์หนุ่ม แต่เมื่อเวลาผันผ่านไปนานวัน นางก็เริ่มคุ้นชินกับการเห็นแผ่นหลังกว้างของคนผู้นั้น ในยามที่นางถูกเคี่ยวกรำสวาทโดยที่นางไม่เคยล่วงรู้เลยว่าหลายต่อหลายครั้ง ฝ่ามือที่ลูบไล้บีบขยำไปทั่วทรวงอกและเนินเนื้อของนาง มิใช่ฝ่ามือของคุณชายหวงแต่เพียงผู้เดียวครานี้นางถูกสั่งให้ปิดเปลือกตาลง สองมือเล็กจับเชือกชิงช้าไว้แน่นหนา และคนแรกที่ก้มลงดูดกลืนเนินเนื้ออวบอ

นางอยากถูกกระแทกกระทั้นช่องทางรักอีกครา ทว่าหวงเฟยเทียนกลับเอ่ยขึ้นว่า "ยามนี้เจ้างามยิ่งนัก สีหน้าเช่นนี้ข้าอยากเก็บเอาไว้ดู สวมเสื้อผ้าของเจ้าเสีย แล้วข้าจะให้ช่างมาวาดรูปของเจ้า"นางส่ายหน้าปฏิเสธ "ท่านอ๋อง อาภรณ์ของข้าบางเบาถึงเพียงนี้ ข้าอายเจ้าค่ะ"หวงเฟยเทียนหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู เขาดึงร่างบางขึ้นมา ช่วยสวมใส่เอี๊ยมตัวบางที่มองเห็นยอดอกชูชัน และช่วยสวมกางเกงผืนน้อยที่ปิดบังเนินเนื้อสามเหลี่ยมไม่มิดให้นาง"ไม่ต้องกลัวไป คนที่จะมาช่วยข้าวาดรูปก็คือหยวนเปา เขามีฝีมือวาดรูปยอดเยี่ยมยิ่งกว่าช่างวาดในวังหลวงเสียอีก""ยิ... หยวนเปาหรอกหรือเจ้าคะ"เพียงแค่คิดถึงใบหน้าของเขา ยอดอกของนางก็ตั้งแข็งเป็นไตแล้ว เขาจะมาจ้องมองเรือนร่างของนางอย่างละเอียด เพื่อวาดภาพลงบนผืนผ้าใบเชียวหรือ"ใช่แล้ว เป็นเขา มีเพียงเขาคนเดียวที่ข้าไว้วางใจ เด็กดี เจ้าแค่นั่งอยู่เฉยๆ เขาไม่ได้แตะต้องกายเจ้า ให้เขาวาดรูปเถิด"ท่านอ๋องสวมใส่เสื้อคลุมกาย ภายในศาลาแห่งนี้ปูรองด้วยพรมผืนใหญ่นุ่มนิ่ม และสาวใช้ได้จัดเตรียมน้ำชาอาหารไว้พร้อมสรรพ เขาขยับไปนั่งด้านข้าง ดึงร่างบางมานั่งบนตัก ระหว่างนั้นยังกลั่นแกล้ง ใช้นิ้วม