Todos los capítulos de เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน: Capítulo 101 - Capítulo 110

“เรนรู้ได้ไง” กัสไม่ปล่อยผ่านเรื่องที่เรนนี่รู้ รีบซักทันที“เคยมีเหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นกับลิลลี่เหมือนกันน่ะสิ” คำตอบของเรนนี่ทำให้ทุกคนหันมามองฉันบ้าง“ทำไมลิลลี่ไม่บอกเรา” กัสเบิกตาถามกันด้วยสีหน้าตื่นตระหนกอย่างเก็บไม่อยู่เรนนี่รู้ว่าฉันไม่อยากพูดถึงเลยเป็นฝ่ายให้ความกระจ่างแจ้ง “มีคนส่งรูปแอบถ่ายของกัสกับพี่เซอร์ไพรส์มาให้ลิลลี่ทางแมส จดหมายก็พิมพ์มาบอกว่ากัสมีหญิงอื่น อย่ามั่นใจว่ามีแค่ลิลลี่คนเดียว แต่ลิลลี่เห็นเป็นเรื่องขำเลยไม่บอกกัส จดหมายฉบับนั้นยังอยู่ในรถเราอยู่เลย”“พี่ไพรส์แฟนพี่เพลย์” เป็นเทมส์เลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าขบคิด“อื้อ พี่เซอร์ไพรส์แฟนพี่รีเพลย์นั่นล่ะ” ฉันพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ ทำเอาทั้งกัส เทมส์ เจมส์ เดย์หันมองหน้ากันทันควัน“คนทำแม่งอยากทำลายความสัมพันธ์ของมึงกับลิลลี่ชัดๆ ไม่งั้นคงไม่ส่งจดหมาย ส่งรูปไปทั่ว” เทมส์พูดเสียงนิ่งทำให้ผู้คนโดยรอบฮือฮากันใหญ่กัสไม่ได้พูดอะไรนอกจากเปิดซองสีน้ำตาลที่ถือมาสักพัก เททุกอย่างลงบนมือใหญ่ ในนั้นมีทั้งรูป แฟลชไดรฟ์ รวมถึงกระดาษที่น่าจะเป็นจดหมาย... เทมส์ เจมส์ เดย์เข้าไปมุงอ่านทันที“โคตรเห้!” เจมส์เป็นคนแรกที่บ่นพึมพำอย่

“เราก็คิดงั้นเหมือนกัน จดหมายที่ส่งมาเราว่าคนทำน่าจะเป็นผู้หญิง ไม่แน่อาจเป็นหนึ่งในแฟนคลับของกัสก็ได้ เพราะงั้นกัสเลิกคิดมากเถอะ ผู้หญิงไม่ทำอะไรมากกว่านี้หรอก เรื่องทำร้ายร่างกายไม่น่ามีเพราะถ้าทำคงลงมือไปนานละ ไม่มาเสียเงินเสียเวลาจ้างแมสส่งรูปให้กัสที เราที รุ่นพี่ทีหรอก” ฉันให้เหตุผลยาวเหยียดหวังให้กัสคลายกังวล“ถึงเป็นผู้หญิงก็ปล่อยผ่านไม่ได้! คนทำต้องการทำลายชื่อเสียงลิลลี่ ทำให้ลิลลี่ตกใจ เสียใจ เสียน้ำตาถึงขั้นอยากย้ายที่เรียนหนีอาย ทำกับเรายังพอยอมได้ แต่ทำลิลลี่ที่เรารักมากเราไม่ยอม!” กัสบอกด้วยน้ำเสียงและแววตามั่นคงแต่ทำเอาฉันชะงัก ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเข้าใจความรู้สึกกันราวกับเข้ามานั่งกลางใจไม่มีผิด“กัสรู้...” ฉันตาโตเผลอถามออกไป“รู้สิครับ” กัสพยักหน้าเล็กน้อยพลางคลี่ยิ้มอ่อนโยน ยื่นมือมาลูบหัวกัน “เราสองคนรู้จักกันตั้งแต่เกิด ถึงไม่ได้ใกล้ชิดตลอดก็ยังมีช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกัน แค่มองหน้าเราก็รู้ว่าลิลลี่รู้สึกไง”ถามจริง? ล้อเล่นน่า...“งั้นที่ผ่านมาตั้งแต่เด็กจนถึงก่อนคบกัน กัสรู้เหรอว่าเราคิดไง” พอระรัวถามแล้วฉันก็เกิดอาการอึกอัก ปั้นหน้าไม่ถูกกัสพูดเหมือนรู้ว่าฉันแอบช

“สวัสดีค่ะพี่เป้” ฉันกรอกเสียงลงไปในสายไม่ดังมากแต่ไม่ถึงขั้นกระซิบ“โทรมาเวลานี้พี่คงไม่รบกวนลิลลี่ใช่มั้ย” พี่เป้ถามด้วยน้ำเสียงเกรงใจทำให้ฉันตอบไปอย่างไว“ไม่รบกวนค่ะ คุยได้ๆ”“พี่นึกว่าลิลลี่จะโกรธจนไม่ยอมคุยด้วยซะแล้ว” ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจเหมือนโล่งอกของพี่รหัสมาตามสาย“โกรธอะไรคะ อันที่จริงหนูควรเป็นฝ่ายโทรหาพี่เป้ด้วยซ้ำ ขอบคุณนะคะที่ตอนเย็นช่วยหนูไว้ ถ้าพี่เป้ไม่ให้ความร่วมมือ ป่านนี้หนูคงถูกตราหน้าเป็นพวกนอกใจคบผู้ชายหลายคนไปละ” ฉันบอกขอบคุณจากใจจริง“มันเป็นสิ่งที่พี่ควรทำต่างหาก พี่ขอโทษที่ห้ามใจไม่อยู่ เป็นต้นเหตุทำให้โดนถ่ายรูปจนเกิดเรื่องเข้าใจผิด”ฉันอึกอักกับคำว่าห้ามใจไม่อยู่ของพี่เป้ชั่วขณะ แต่พอคิดได้ว่าพี่เค้าไม่ได้ล้ำเส้นถึงขั้นทำให้อึดอัดหรือทะเลาะกับกัสใหญ่โต อีกอย่างพี่เป้เป็นพี่รหัสที่น่ารัก ส่งชีท ส่งหนังสือ ส่งแนวข้อสอบส่งขนมมาให้ตลอด แถมไม่เคยถือสาเมื่อกัสเสียมารยาทใส่เพราะงั้นฉันเลยกล้าโต้ตอบไป“อย่าโทษตัวเองสิคะ หนูได้ยินแล้วไม่สบายใจเลยที่ทำให้พี่เป้ต้องคิดมาก อีกอย่างเรื่องมันก็ผ่านมาแล้วแถมเคลียร์เรียบร้อยละ แค่นี้หนูก็พอใจแล้ว!”“ถึงงั้นก็เถอะ พี่ไม

กัสขับรถพาฉันมาถึงวัดอรุณประมาณ 8 โมง 15 โชคดีที่ในวัดยังพอมีที่จอดทำให้ไม่ต้องวนรถออกไปหาที่จอดด้านนอก แล้วเดินเข้ามาด้านในแต่อย่างใด“สวยมากแถมนักท่องเที่ยวเยอะขึ้นด้วย เห็นแบบนี้แล้วดีใจแทน” ฉันยิ้มกว้างพลางยืนมองบรรยากาศโดยรอบ นักท่องเที่ยวหญิงหลากหลายเชื้อชาติต่างแต่งชุดไทยที่คงเช่ามาจากร้านแถวข้างวัดเดินถ่ายรูปด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เห็นแล้วดีใจแทนที่พวกเค้ายอมรับในวัฒนธรรมของเราน่ะนะ“ถ่ายรูปมั้ยเราถ่ายให้ นักท่องเที่ยวยังไม่เยอะมาก แดดยังไม่ร้อนเท่าไหร่ น้าเกตุยังมาไม่ถึงด้วย” กัสเสนอตัวเป็นช่างภาพเหมือนทุกครั้งเชื่อมั้ยว่าในมือถือกัสมีรูปของฉันเป็นพันๆ เลยมั้ง แล้วถ่ายไม่เคยลบด้วยนะ บอกว่าทุกอย่างที่เกี่ยวกับฉันล้วนเป็นความทรงจำดีๆ ... จะลบทิ้งไม่ได้เด็ดขาด!“อื้อ” ฉันพยักหน้าด้วยรอยยิ้มหวาน กัสคลี่ยิ้มแถมยังผายมือให้ฉันเป็นฝ่ายเดินนำเราสองคนเดินมายังบริเวณลานหน้าพระปรางค์ขนาดใหญ่ที่สวยสดงดงาม กัสทำหน้าที่เป็นตากล้อง ส่วนฉันฉีกยิ้มเป็นนางแบบ ถ่ายรูปมุมโน้นมุมนี้ตามคำบอกของแฟนหนุ่ม นักท่องเที่ยวสาวๆ ที่ผลัดเปลี่ยนกันแชะรูปบริเวณนี้ต่างมองกัสด้วยสายตาตื่นเต้นแถมซุบซิบกับคนข

“กัสไม่ได้มาคุมใช่มั้ยลิลลี่” พี่ป่านที่นั่งอีกฟากของโต๊ะถามทำนองแซว“ไม่หรอกค่ะ” ฉันรีบแก้ต่าง “กัสมากับพวกเทมส์ เอ่อ... หนูขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ ไม่ทราบว่าอยู่ทางไหน หนูปวดมาสักพักแล้ว” ฉันถามพลางยิ้มแหย“เดี๋ยวพี่ไปส่งดีกว่า เด็กผู้หญิงไปคนเดียวอันตราย” พี่เป้ขันอาสาพลางลุกขึ้นยืน แต่เรนนี่วิ่งสี่คูณร้อยเข้ามาหาและถามด้วยรอยยิ้มสดใสอย่างรู้งาน“ไม่เป็นไรค่ะพี่เป้! หนูไปกับลิลลี่ดีกว่า หนูก็อยากเข้าเหมือนกัน ว่าแต่ห้องน้ำไปทางไหนคะ”“อยู่มุมหลังขวามือสุดครับ แน่ใจนะว่าไปกันแค่สองคนได้” พี่เป้ถามอย่างเป็นห่วง“ได้ค่ะ สบายมาก” ฉันบอกด้วยรอยยิ้มพร้อมกับจับมือเรนนี่เดินออกมา เราสองคนแวะกระซิบที่ข้างหูพิชชี่บอกขอกลับก่อนเพราะกลัวเจอกัส พิชชี่ทำมือเข้าใจแถมยังบอกว่ารีบกลับเถอะ กลัวเกิดเรื่องระดับชาติด้วยความที่ไม่อยากให้รุ่นพี่สงสัย ฉันกับเรนนี่ทำทีเป็นเดินไปด้านหลังก่อน แต่ระหว่างที่เราสองคนกำลังเดินหลบคนเมาที่กำลังเต้นอย่างสนุกสนานก็ดันไปชนกับใครบางคนเข้า“โอ๊ย!” คู่กรณีร้องดังลั่นทำให้ฉันออกปากขอโทษอย่างไว“ขอโทษค่ะ”“ไม่เป็นไรค่ะวิต้าไม่เป็นอะไรมาก... อ้อ! นึกว่าใคร ที่แท้ของเก่าโละ