Todos os capítulos de เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน: Capítulo 91 - Capítulo 100

“ก็พอได้ ติดต่องานกับลูกค้าซะมากกว่า จะได้เที่ยวก็สองวันสุดท้ายแล้ว นี่เฮียมีของฝากให้ลิลลี่ด้วยนะ” เฮียแกรนด์บอกอย่างใจดี“ขอบคุณค่ะ เฮียใจดีกับลิลลี่ตลอด ไปไหนก็มีของฝากให้ทุกครั้ง” ฉันไม่ได้พูดเอาใจนะคะ แต่พูดเพราะความรู้สึกจากใจจริงๆเมื่อก่อนตอนยังไม่เป็นแฟนกัส ทั้งคุณลุงคุณป้า เฮียแกรนด์ เจ้เกรซหรือแม้กระทั่งตัวกัสเองไปต่างประเทศทีไรต้องมีของฝากให้ฉันทุกครั้ง แม้ตอนนี้สถานะจะเปลี่ยนไปบ้างแต่ทุกคนในครอบครัวนี้ยังเอ็นดูลิลลี่คนนี้ไม่เปลี่ยน... น่ารักใช่ม้า?“ไม่ใจดีกับน้องสาวคนเล็ก จะให้เฮียใจดีกับใครที่ไหน”“กับแฟนไงคะ อย่าบอกนะว่าเฮียใจร้ายกับแฟน” ฉันแซวเล่นทำเอาเฮียแกรนด์หัวเราะเป็นอันว่ารู้กัน... กับแฟนเฮียต้องใจดีมากแน่นอน“ตั้งแต่น้องสาวคนเล็กของเฮียคบไอ้ตัวแสบรู้สึกจะแซวเก่งขึ้น มึงสอนนิสัยกวนๆ ให้ลิลลี่ใช่มะ” เฮียแกรนด์ตีหน้าหนักใจมองฉันทีมองกัสที แต่มุมปากกลับยิ้มทำให้รู้ว่านี่คือการล้อกันเล่น หาจริงจังไม่“เค้าไม่เรียกสอน เค้าเรียกถ่ายทอดนิสัยบางอย่างให้&

“เข้าใจไรผิดรึเปล่าวิต้า” เดย์ถามยิ้มๆ ทำเอาวิต้าและเพื่อนหันมองด้วยสายตาไม่เข้าใจ สาวๆ โต๊ะใกล้เคียงก็หวีดรอยยิ้มของหนุ่มหล่อโลกละลายกันไป“เดย์หมายความว่าไง”“อ้าว! นี่ไม่รู้เหรอ วิต้าต่างหากที่มาหลัง” เป็นเจมส์ที่พูดด้วยสีหน้าแปลกใจทำเอาเดย์และเทมส์ยิ้มมุมปาก“ไม่จริง! วิต้ามาก่อนนังนี่” วิต้าเริ่มขึ้นเสียงทำให้พวกเพื่อนดาราของเธอเขย่ามือเตือนสติ“เคยบอกแล้วไงอย่าเรียกลิลลี่ว่านัง ให้เกียรติผู้หญิงที่เรารักด้วย ไม่งั้นแม้แต่ความเป็นเพื่อนก็ไม่มีให้” กัสใช้เสียงเข้มมองวิต้าด้วยแววตาเย็นยะเยียบ ฉันยื่นมือเข้าไปบีบมือใหญ่หวังให้กัสใจเย็นลง“กัสหลงมันมากรู้ตัวบ้างมั้ย ทั้งที่มันมาทีหลัง...” เพื่อนของวิต้าแทรกขึ้นมากลางคันเมื่อเห็นเพื่อนของตนเม้มปากแน่นสนิท ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ“ใครบอกว่าลิลลี่มาทีหลัง” เทมส์ถามเสียงนิ่งทำให้ทุกคนมองเจ้าตัว แล้วแกงค์ดาราก็เป็นอึ้งยิ่งกว่าเดิมกับอีกประโยคของเทมส์ “เพื่อนเธอต่างหากที่เข้ามาแทรกระหว่างสองคนนี้”

วันคืนผ่านไปเร็วมาก รู้ตัวอีกทีช่วงเวลาแห่งการสอบไฟนอลก็มาถึงในฐานะลูก... ฉันอยากให้เกรดออกมาดี อยากให้คุณพ่อคุณแม่ภูมิใจเลยทำข้อตกลงบาง อย่างกับแฟนหนุ่ม นั่นคือไม่ให้กัสมาค้างที่คอนโดจนกว่าจะสอบเสร็จ ฉันอยากให้เราทั้งคู่มีเวลาทบ ทวนตำราและอ่านหนังสือมากกว่าจะตัวติดกันตลอดตอนแรกกัสไม่ยอมท่าเดียว แต่พอฉันยื่นข้อเสนอถ้าสอบเสร็จเมื่อไหร่ เราสองคนค่อยไปเที่ยวด้วยกันสักทริปเป็นการชดเชย กัสยิ้มกว้างตอบตกลงแถมยังแพลนเสร็จสรรพ์ว่าจะไปลอนดอนพร้อมกับเข้าไปขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ของฉันเรียบร้อยแล้ว เท่านั้นยังไม่พอ ยังขอเป็นสายเปย์รับผิดชอบค่าใช้จ่ายตลอดทริปเพียงคนเดียวเข้าไปอีกครืด! ครืด!มือถือที่วางบนโต๊ะเกิดอาการสั่นทำให้ทั้งเรนนี่ พิชชี่ ชมพู เมเม่รวมถึงฉันที่ผัดเปลี่ยนถามตอบกันไปมาอยู่พักใหญ่เริ่มบิดขี้เกียจ“ชายคลั่งรักของแกโทรมามั้ง ไปรับสายเหอะ” เรนนี่แซวขำทำให้สามคนที่เหลือหลุดหัวเราะ“คลั่งรักไรเล่า” ฉันทำเป็นแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่ายแก้เขิน“จ้า! เดือนมหาลัยไม่คลั่งรักแกเลยเนอะ ขนาดติวที่คณะยังตามไปนั่งเฝ้าเป็นชั่วโมงเถอะ” ชมพูมองมาทางนี้ด้วยสีหน้าล้อเลียนพลางยื่นมือไปแตะกับเรนนี่ที่ยกมือร

“พวกหนูไปด้วยได้เหรอคะ” สกายคู่หูของชีตาร์ถามด้วยแววตาระยิบระยับ เพื่อนคนอื่นในสาขาก็ดูตื่นเต้นไม่ต่างกัน หันหน้าคุยกันยกใหญ่“แน่นอนสิจ๊ะ พวกพี่เลี้ยงยกสาขาเลย” พี่ป่านพยักหน้ารัวๆ“แต่พวกหนูบางคนยังไม่ถึงยี่สิบกันเลยนะคะ” แค่มองตากัน เรนนี่ก็รู้ว่าฉันไม่อยากไปเพราะกลัวเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิม เพื่อนรักเลยยกเหตุผลขึ้นมาซึ่งเป็นอะไรที่ดีมาก ไม่ถึงยี่สิบก็ไปไม่ได้แล้วป่ะ“ไปแป๊บๆ เอาบรรยากาศไง ไม่ต้องอยู่โยงจบผับเลิกเหมือนพวกพี่ก็ได้ แค่นี้พวกพี่ก็ดีใจละ อย่าลืมนะน้องๆ สองทุ่มเสาร์นี้เจอกัน” พี่โยย้ำอีกรอบ“ค่า” เพื่อนทั้งสาขาพร้อมใจตอบตกลงเป็นเสียงเดียวกัน ลิลลี่คนนี้จะทำอะไรได้นอกจากเลยตามเลย ฮือ!พอรุ่นพี่ขอตัว พวกเราก็ลงบันไดมาชั้นล่าง คุยโน่นคุยนี่เรื่อยเปื่อย แน่นอนว่าฉันคงไม่ได้ไปแฮงค์เอาท์กับเพื่อนคนอื่นเพราะกัสที่สอบเสร็จเมื่อชั่วโมงก่อนคงมารออยู่ใต้ตึกแล้ว“ไม่น่าเชื่อเนอะแก”“นั่นดิ แฟนออกจะรัก ทำกันได้” พอถึงชั้นล่าง ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า ฉันรู้สึกเหมือนคนส่วนใหญ่ในคณะกำลังมองมาทางพวกเราแถมบางคนยังซุบซิบกับคนด้านข้างอีกด้วย“มีอะไรรึเปล่าวะ ทำไมคนถึงมองมาทางนี้” ชีตาร์ที่เดินอยู

ยิ่งอ่านแคปชั่น... ฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก!อะไรยังไงน้า...พี่รหัสน้องรหัสคู่นี้ แต่เอ! ถ้าเดือนมหาลัยปีนี้มาเห็นเข้า จะรู้สึกยังไงน้อ ทั้งรูปที่ชวนให้เข้าใจผิด ไหนจะแคปชั่นพวกนี้อีก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเด็กในคณะถึงพากันมองมาแถมซุบซิบไม่หยุด ฉันกลายเป็นพวกหลายใจในสายตาใครต่อใครโดยสมบูรณ์แล้ว!ทั้งที่ฉันรักกัสคนเดียว มีตาไว้มองแค่กัสเท่านั้น ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้...ถึงไม่ใช่เรื่องจริงแต่พูดไปใครจะเชื่อในเมื่อมีรูปหลุดให้เห็นคาตา ป่านนี้คงแชร์ไปถึงต่อไหน เด็กคณะอื่นคงรู้กันทั่ว จากนี้ฉันจะใช้ชีวิตใน ม. ยังไงต่อ เดินไปทางไหนผู้คนคงกาหัวว่าเป็นพวกนอกใจ ที่ผ่านมาถึงฉันจะเป็นหัวข้อสนทนาของใครต่อใคร แต่ไม่ร้ายแรงขนาดมีซัมติงกับพี่รหัสตัวเองทั้งที่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน!!คนปล่อยรูปคงเกลียดฉันมาก ถึงทำลายกันไม่ให้มีที่ยืนขนาดนี้“อึก” ฉันเผลอกลืนก้อนสะอื้นลงในลำคอที่แห้งผาก พยายามสั่งตัวเองให้เข้มแข็ง แต่ว่า... มันทำไม่ได้จริงๆดูอย่างตอนนี้... ฉันถูกผู้คนบางส่วนตัดสินไปแล้วด้วยซ้ำมองไม่เห็นหนทางเลยว่าจะเรียนที่นี่ต่อได้ อย่าว่าแต่ที่นี่เลย ย้ายไปเรียนมหาลัยอื่นก็คงหนีข้อกล่าวหาร้าย