ฉันนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างไม่อายในสภาพชุดเดรสสีขาวมอมแมมโดยมีเทมส์ เจมส์ เดย์ในชุดสูทนั่งใกล้ๆ และผลัดเปลี่ยนกันปลอบไม่หยุด ทุกวินาทีที่ผ่านมีแต่ความเป็นห่วง ความกลัว ความกังวล บีบอัดที่หัวใจและทรมานอย่างบอกไม่ถูก“ใจเย็น ไอ้กัสต้องไม่เป็นไร” เทมส์มองกันด้วยสายตาเป็นห่วง“แต่กัสสลบ ฮึก! แถมหัวแตก เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ฟื้น เรากลัว ฮึก! กลัวกัสจะไม่กลับมาหากัน” คิดมาถึงตรงนี้ฉันตัวสั่นขึ้นมา ถ้าไม่มีกัสฉันจะอยู่ได้ยังไง“ไอ้กัสไม่เป็นไรง่ายๆ หรอก มันหัวแข็งจะตาย ยังไงมันต้องปลอดภัย” เดย์ว่าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างปลอบกัน“เป็นเพราะเรา... เราเป็นต้นเหตุทำให้กัสต้องตกบันได ถ้ากัสไม่ปกป้องเราไว้ ฮึก! กัสก็คงไม่ต้องตกในสภาพนั้น” สภาพที่หมดสติ ต้องเรียกรถพยาบาลมารับ แถมร่างกายก็มีบาดแผลเล็กๆ ให้เห็นหลายจุดโดยที่ฉันแทบไม่เป็นอะไรเลย กัสปกป้องฉันไว้อย่างดีมากจนไม่คิดถึงตัวเอง“ไม่ใช่เพราะลิลลี่เป็นต้นเหตุหรอก” เจมส์ส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย “แต่เป็นเพราะมันรักลิลลี่มากถึงขั้นยอมทำแบบนั้นด้วยตัวเองต่างหาก มันคงดีใจที่ลิลลี่ปลอดภัย ภูมิใจที่ปกป้องผู้หญิงที่มันรักไว้ได้” กัสถูก
Última actualización : 2026-09-16
INICIAR SESIÓN
