جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“พิเศษจนเราไม่กล้าทำเค้าเสียใจเลย ที่จริงเราถามตัวเองหลายตลบว่ารู้สึกกับเค้ายังไงกันแน่” พูดถึงตรงนี้ใบหน้าหล่อเหลาของกัสมีความกังวลให้เห็น คงชอบเธอคนนั้นมากจนวิตกสินะ“ไม่มั่นใจว่าชอบแบบเพื่อนหรือแบบแฟน?” ฉันเลิกคิ้วถามอย่างเข้าใจเพราะอาการที่กัสเป็นอยู่ขณะนี้ ฉันล้วนแล้วแต่เจอมาแล้วทั้งนั้น“จะว่างั้นก็ได้” กัสยอมรับตามตรง“อื้อ เก็ทละ” ฉันพยักหน้าเข้าใจอาการเหล่านี้ฉันเคยผ่านมาก่อน ตอนที่เริ่มคิดกับกัสเกินเพื่อน ฉันพร่ำถามตัวเองเป็นล้านครั้งว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร? จนกระทั่งเห็นกัสจูบกับดาราวัยรุ่นที่ชื่อเดียร์ ฉันถึงได้รู้ใจตัวเองว่าชอบกัสแบบที่ผู้หญิงชอบผู้ชาย หาใช่ความรู้สึกของเพื่อนสนิทที่มีต่อกัน“ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยคุยกับใคร เข้าใจด้วย” กัสยิ้มกวน ตีหน้าเหมือนไม่เชื่อ“อย่าลืมสิเรามีคนที่ชอบ ทำไมจะไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นล่ะ” คำตอบของฉันทำเอากัสชะงักไปแวบนึงจนรู้สึกได้ ก่อนที่สีหน้ายิ้มแย้มจะแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังในชั่ววินาที“แล้วตอนนี้ยังชอบหมอนั่นอยู่มั้ย”เมื่อ 3 ปีก่อนตอนฉันรู้ใจตัวเองว่าชอบกัส ฉันตัดสินใจบอกกัสไปว่าอยากเลิกแกล้งเป็นแฟนกัน เพราะรู้ตัวดี... ถ้ายังเจอกันบ

พอเลิกคลาสบ่ายฉันก็เดินจากออกอาคารมาพร้อมพวกเรนนี่เช่นปกติ“มีหนุ่มหล่อมารอรับแกละ” เรนนี่พูดด้วยสีหน้าล้อเลียนทำเอาฉันเลิกคิ้ว มองตามสายตาของเพื่อนรัก เห็นกัสเปิดประตูลงมาจากรถ ลงไปยืนข้างฟุตบาท แน่นอนว่าสาวๆ แถวนี้ต่างกรีดร้องในความหล่อพรีเมียมของอีกฝ่ายไม่หยุด“หล่อมากอ่ะแก มองมุมไหนก็ไร้ที่ติ พรีเมียมไปหมด ทำไมคณะเราไม่มีผู้งานดีแบบนี้บ้างวะ ไหงไปกระจุกแค่วิศวะที่เดียว”“เออดิ! ถ้าเรียนวิศวะคงฟินตาย วันๆ เจอแต่ผู้หล่อระดับลูกรักพระเจ้า ทั้งเทมส์ เจมส์ กัส เดย์งี้... โคตรอิจฉาผู้หญิงคณะนั้นเลยให้ตาย”“ถ้าแกจะอิจฉาใคร อิจฉาลิลลี่ก่อนมั้ย ได้หล่อขนาดกัสไปครอง” น้ำเสียงเสียดายของสาวๆ ทำให้ฉันยิ้มเศร้าอย่าอิจฉากันเลย...ฉันเป็นได้แค่น้องสาวของกัสเท่านั้น“งั้นฉันไปก่อนนะ บาย” ฉันโบกมือลาเพื่อนๆ ข้ามถนนมายังอีกฝั่ง“ลงจากรถทำไม เราจำรถกัสได้อยู่แล้ว” ฉันทักทายขณะที่กัสกำลังก้มหน้ากดมือถือ“จะลงมาซื้อกาแฟให้ไอ้เดย์มัน บ่นอยากไม่หยุดตั้งแต่ยังไม่เลิกคลาส” กัสเงยหน้าขึ้นมาตอบด้วยรอยยิ้มมีเสน่ห์ทำเอาสาวๆ ที่เดินสวนไปมาบนฟุตบาทแห่งนี้ถึงกับหวีดในความหล่อยกใหญ่“แล้วเดย์เอาไรล่ะ เดี๋ยวเราเดิน

เฟรชชี่ไนท์ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อ ฉันสามารถรัวเปียโนจังหวะเร็วๆ สำเร็จในเวลาไม่ถึงสองอาทิตย์ แถมกัสยังทั้งร้องและแรปให้เข้าจังหวะโดยไม่มีที่ติ พวกรุ่นพี่พากันอวยยศเราทั้งคู่ว่าต้องได้ดาวเดือนแน่นอน เพราะนอกจากหน้าตาแล้ว ฝีมือการแสดงสูสีกับเบ้าหน้าชนิดกินกันไม่ลงเอาจริงฉันไม่คิดถึงขั้นนั้น... ขอแค่ไม่ขายหน้าบนเวทีก็พอใจแล้วหลังทานข้าวเย็นกับพวกเรนนี่เป็นที่เรียบร้อย ฉันแยกจากเพื่อนมานั่งเป็นตุ๊กตาให้รุ่นพี่สาวสองในคณะทำผมแต่งหน้า ละคือพี่ๆ ใจดีและเป็นกันเองมาก เม้าท์มอยเรื่องดาวเดือนปีที่ผ่านมาให้ฟังอย่างสนุกสนานเล่นเอาฉันหลุดขำอยู่หลายครั้งทีเดียว“โอ้โหลิลลี่ น้องสวยมากกกก!” พี่ป่านรวมถึงรุ่นพี่ผู้หญิงอีกหลายคนที่เพิ่งเข้ามาในห้องเอนกประสงค์ของคณะต่างโพล่งเสียงดังเมื่อเห็นฉันในสภาพแต่งหน้าทำผม รวมถึงเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว“ใช่มะ? พวกเจ๊ก็ว่างั้น ตอนไม่แต่งก็สวยมากอยู่ละ พอปัดนั่นนิดนี่หน่อย ออร่านางฟ้ามาเต็ม” พี่นัทตี้ที่แต่งหน้าให้ฉันมาเกือบครึ่งชั่วโมงมองกันด้วยสีหน้าพึงพอใจขั้นสุด“ใช่เจ๊ ขนาดหนูเป็นชะนียังละสายตาไม่ได้อ่ะ” คำพูดติดตลกของพี่ป่านทำเอาพี่ทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ฮาค

พอคิดถึงความจริงข้อนี้ ใจที่ฟูของฉันเมื่อหลายนาทีก่อน กลับฟีบลงอย่างน่าใจหาย เหตุการณ์เมื่อครู่คงแสดงให้รุ่นพี่เห็นว่าเราเป็นแฟนกันเหมือนที่เคยทำมาตลอด คำว่าน่ารักที่หลุดจากปากคนตรงหน้าหาใช่ผู้ชายชมผู้หญิง แต่เป็นพี่ชายชมน้องสาวด้วยความเอ็นดูต่างหากฉันเม้มปากแน่นสนิท เจ็บกลางอกเมื่อเห็นร่างสูงยังคงระรัวส่งไลน์ด้วยสีหน้าจริงจัง ยังไม่ชินอีกเหรอลิลลี่? กัสแสดงออกชัดเจนว่าอยากให้เธอเป็นน้อง ถึงขั้นแทนตัวเองว่าเฮียสองอาทิตย์ที่ผ่านมาการได้ใกล้ชิดคนที่แอบชอบก็เกินคาดมากแล้ว เก็บความสุขเหล่านั้นไว้เป็นความทรงจำที่ดีเถอะ... อย่าหวังข้ามสถานะมากไปกว่านั้นเลย!“โห! ฟีลแฟนสุดไรสุด” เสียงของรุ่นพี่ทำให้ฉันรีบเก็บสีหน้าและความรู้สึก หันมองพวกรุ่นพี่ที่เดินมาถึงตัวแถมมองมาด้วยสายตาทำนองแซวอยู่ก่อนแล้ว“ฟีลแฟนไร สองคนนี้เป็นแฟนกันเหอะ มึงลืมรึไง” พี่โยพูดกับรุ่นพี่อีกคนด้วยสีหน้าขำ“เออว่ะ กูก็ลืม กัสกับลิลลี่เป็นแฟนกันนี่หว่า มิน่า! รูปถึงออกมาหวานมาก”“กูส่งรูปให้คณะละ อีกเดี๋ยวคงอัพหน้าแฟนเพจหน้าไอจี” พี่ป่านคุยกับเพื่อน ก่อนจะหันมาถามฉันบ้าง “ลิลลี่จะเก็บรูปไว้มั้ย เดี๋ยวพี่ส่งให้”“ไม่เป็นไร

“กัสเป็นไร หงุดหงิดไรมาอ่ะ” ฉันตัดสินใจถามเมื่อร่างสูงใหญ่ยังคงจับข้อมือกันอยู่อย่างเดิม คือมันไม่ได้เจ็บอะไรนะคะ แต่เป็นเพราะกัสไม่เคยแสดงสีหน้าหงุดหงิดใส่กันเลยไง เจอครั้งแรกเล่นเอาตกใจเหมือนกัน!ขวับ!ดูเหมือนกัสจะรู้ตัวขึ้นบ้าง หันมามองกันนิ่งๆ ปล่อยมือใหญ่ออกจากข้อมือบางอย่างละมุนละม่อม“ถึงเป็นพี่รหัสไอ้หมอนั่นก็ผู้ชาย ลิลลี่ไม่ควรไว้ใจมันง่ายๆ ผู้ชายทุกคนล้วนมีเสือในตัวเอง” ทั้งน้ำเสียงจริงจังรวมถึงแววตาเป็นห่วงแถมมีบางอย่างฉายออกมาจากสายตาคู่มีพลัง แต่ฉันมองไม่ออกว่ามันคืออะไร คงเป็นห่วงกันเหมือนที่ผ่านมานั่นล่ะ...“เราเข้าใจแล้ว ต่อไปจะระวังตัวให้มากขึ้น” ฉันพยักหน้าขึ้นลงทำเอาคนที่หงุดหงิดมาสักพักค่อยๆ คลี่ยิ้ม ก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงละมุนละม่อมแววตาจริงจัง“ขอโทษที่เผลอหงุดหงิดใส่ สัญญาจะไม่ทำใส่ลิลลี่อีก”“แต่จะทำใส่คนอื่นว่างั้น” ฉันดักคออย่างรู้ทัน ตลอดแหละที่กัสโวยใส่ผู้ชายที่เข้ามายุ่งกับฉันน่ะ“สมละที่รู้จักเราดี เจ็บข้อมือมั้ย ขอดูหน่อย” ว่าแล้วก็ฉวยข้อมือฉันขึ้นมองอย่างพินิจพิเคราะห์“ไม่เจ็บหรอก กัสไม่ได้บีบสักหน่อย” ฉันรีบบอกเพราะไม่อยากให้กัสโทษตัวเอง“ก็แน่สิ เราจ